«Επιστημοσύνη» και παιδαγωγική

Ανακαλέστε το!

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
1η Φεβρουαρίου 2007

Δύο μόνο κουβέντες για το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού:

Να καταργηθεί!

Κι αν αυτές δεν αρκούν, ας πούμε και λίγες ακόμα:

* Η διδασκαλία της Ιστορίας σε μικρά παιδιά είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από την Ιστορική έρευνα στα Πανεπιστήμια. Κι αν αυτό δεν το έχουν αντιληφθεί οι κύριοι και οι κυρίες της Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τότε κάνουν λάθος επάγγελμα…
Στα Πανεπιστήμια η έρευνα της Ιστορίας έχει ως στόχο την ανακάλυψη της αλήθειας. Στα δημοτικά σχολεία η διδασκαλία της ιστορίας έχει πολύ διαφορετικό σκοπό: Να διαμορφώσει την ιστορική συνείδηση και την κοινωνικότητα του παιδιού. Δηλαδή να δημιουργήσει φρόνημα. Το επιτάσσει και το Σύνταγμα, άλλωστε, στο άρθρο 16 παράγραφος 2: «Η Παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους κι έχει σκοπό… την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης…».

* Στα παιδιά των 11 ετών δεν μαθαίνεις «μέθοδο ιστορικής έρευνας». «Μέθοδο» μαθαίνεις σε πρωτοετείς φοιτητές, άντε και σε τελειόφοιτους Λυκείου. Σε παιδιά 11 ετών δίνεις απαντήσεις και διαμορφώνεις προσωπικότητα.

* Τα περί «διδασκαλίας της μεθόδου χωρίς απόπειρα φρονηματισμού» σε παιδιά 11 ετών, δεν είναι «σύγχρονη παιδαγωγική». Είναι ακραία άποψη, που κυριάρχησε πρίν 40 χρόνια, δοκιμάστηκε σε πολλές χώρες και απέτυχε παντού. Σήμερα εγκαταλείπεται παντού: Στη Βρετανία (επί κυβερνήσεων Εργατικού Κόμματος) ανακαλύπτουν ξανά τη «βρετανικότητα». Εμείς αποδομούμε την «ελληνικότητα»! Στη Γαλλία, τόσο η Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ, όσο και ο Κεντροδεξιός Νικολά Σαρκοζύ διακηρύσσουν την ανάγκη επιστροφής της πειθαρχίας και των «γαλλικών αξιών» στα σχολεία. Εμείς απορρίπτουμε τις αξίες, και τις υποκαθιστούμε με «πολιτικώς ορθή» διαφώτιση.

* Το νέο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού γράφει ελάχιστα για την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης του 1821, ή για την Έξοδο του Μεσολογγίου. Γράφει όμως πολλά για την…ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο. Σχεδόν τίποτε για το ΟΧΙ του 1940, πολλά όμως για το… «Πολυτεχνείο»!

Για όνομα του Θεού! Όσοι κλειστήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβριο του 1973, είχαμε διδαχθεί τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα και την έξοδο του Μεσολογγίου. Ίσως γι’ αυτό νιώσαμε μέσα στο Πολυτεχνείο ως «ελεύθεροι πολιορκημένοι».

Είμαστε υπερήφανοι για ό,τι κάναμε τότε. Αλλά δεν μπλέκουμε τα σώβρακα με τις γραβάτες…

Κυρία υπουργέ, παρακαλώ ανακαλέστε το ανεκδιήγητο αυτό «πόνημα». Δεν παίρνει «βελτίωση». Πετάξτε το σκουπίδια. Θα εξιλεωθείτε κι εσείς και θα ανακουφίσετε τη μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.

Ανακαλέστε το…

«Επιστημοσύνη» και παιδαγωγική…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
9η Μαρτίου 2007

Άλλο πράγμα η Ιστορία ως Επιστήμη κι άλλο πράγμα η διδασκαλία της Ιστορίας στο δημοτικά σχολεία…

Κι όχι μόνο της Ιστορίας. Τα περισσότερα απ’ όσα διδάσκουμε στα σχολεία – κι όχι μόνο στα δημοτικά – δεν είναι «επιστημονικά σωστά»:

Ούτε η Νευτώνεια Φυσική της βαρύτητας είναι απολύτως σωστή. Ούτε το ατομικό μοντέλο του Ράδδερφοντ ισχύει για τη σύγχρονη Φυσική. Ασφαλώς, δεν τα λέμε όλα στα παιδιά. Δεν τους λέμε ότι τα υποατομικά σωματίδια είναι «κβαντισμένα». Δεν τους λέμε ότι έχουν κυματοσυνάρτηση ότι είναι σωματίδια και κύματα ταυτόχρονα. Ούτε για τις ιδιοστροφορμές των υποατομικών σωματιδίων τους μιλάμε…

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους λέμε «ψέματα». Σημαίνει απλώς, ότι η διδασκαλία στα σχολεία είναι μια σταδιακή προσέγγιση του αντικειμένου και σταδιακή ωρίμανση του μαθητή.

Ύστερα, στην επιστήμη δεν υπάρχει «μοναδικη αλήθεια». Τέτοιες «βεβαιότητες» σπάνια υπάρχουν, ακόμα και στις λεγόμενες «ακριβείς επιστήμες», όπου τα μεγέθη είναι μετρήσιμα και οι θεωρίες πειραματικά επιβεβαιώσιμες.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, έχουμε διαφορετικές και συχνά αντίθετες μεταξύ τους – επιστημονικές απόψεις. Όποιος δεν το κατανοεί είναι μονομανής και ιδεοληπτικός.

Στην Ιστορία, ειδικότερα, έχουμε γεγονότα που γνωρίζουμε, υποθέσεις για όσα δεν γνωρίζουμε κι ερμηνείες γεγονότων. Έχουμε αλήθειες ανάμικτες με «μύθους». Καμμία ιστορική θεωρία δεν είναι απαλλαγμένη από υποθέσεις και μύθους.

Όποια «Ιστορία» κι αν διδάξουμε θα αναπαράγουμε κάποιους μύθους ανάμικτους με πραγματικά γεγονότα. Το ερώτημα είναι τι απ’ όλα αυτά είναι παιδιαγωγικό σωστό να διδάξουμε στα παιδιά, ως μια πρώτη προσέγγιση της ιστορίας τους: ώστε να τους αναδείξουμε θετικά πρότυπα, να τους καλλιεργήσουμε κοινωνικότητα κι αυτοσεβασμό. Όχι μίσος για τους άλλους. Αλλά ούτε αισθήματα περιφρόνησης για τον εαυτό τους, ούτε αποδόμησης της ιστορικής τους αυτοσυνειδησίας.

Πράγματι, υπάρχουν «αποδομητικές θεωρίες» της Ιστορίας. Δεν είναι όμως οι μόνες. Ο μεγάλος έλληνας ιστορικός , της Αριστεράς, μάλιστα, Νίκος Σβορώνος, κατακεραύνωσε αυτές τις «αποδομητικες προσεγγίσεις» απερίφραστα. Εν πάση περιπτώσει, σε καμμία χώρα δεν διδάσκουν τις αποδομητικές θεωρίες στα Δημοτικά σχολεία! Έλεος πια…

* Όσοι ακκίζονται ότι γνωρίζουν τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ αλήθεια, είναι συνήθως κακοί επιστήμονες.

* Όσοι βαυκαλίζονται ότι οι ίδιοι κατέχουν την «καθαρή ιστορία», πλήρως απαλλαγμένη από υποθέσεις και μύθους, είναι κακοί ιστορικοί.

* Κι όσοι εν ονόματι της «μοναδικής αλήθειας» που οι ίδιοι κατέχουν και της «καθαρής ιστορίας» που οι ίδιοι «διακονούν», αποδομούν την ιστορική αυτοσυνειδησία 11χρονων παιδιών, είναι κάκιστοι παιδαγωγοί.

Αφιέρωμα στο νέο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, από το «Αντίβαρο».

Advertisements

Ἐτικέττες: ,

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...