Posts Tagged ‘Αισχίνης’

Η υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου)

7 Φεβρουαρίου 2007

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα

(1) Άρθρα υποστηρίζοντα την άποψη περί διαδεδομένης ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα.

(Αν και οι παρακάτω δικτυακοί τόποι ξεσκεπάζουν -κοινώς κάνουν ρόμπες ξεκούμπωτες- πολλούς συγχρόνους δήθεν “αρχαιολάτρες” -τονίζω το “δήθεν”- και στην πραγματικότητα ανθέλληνες “προοδευτικούς” ψευτοχλαμυδοφόρους ημιμαθείς παρανοϊκούς, δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι δικτυακοί αυτοί τόποι σε ορισμένες αρνητικές απόψεις τους για την αρχαία Ελλάδα. Επί παραδείγματι, διαφωνώ με την άποψή τους περί ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα (όπως και με την αρνητική άποψή τους για την αρχαία μυθολογία μας), αλλά παραθέτω και αυτές τις πηγές, χάριν αντικειμενικότητος.)

Παιδεραστές και ομοφυλόφιλοι “θεοί” τών ειδωλολατρών
Παγανιστική ομοφυλοφιλία στην αρχαία (και νέα) Ελλάδα
Ομοφυλοφιλικό και παιδοφιλικό όργιο η ειδωλολατρική αρχαία Ελλάδα
Η αρχαία ειδωλολατρική Ελλάδα ήταν ο παράδεισος των παιδεραστών

Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα και υπερβολές (νηφάλιο μήνυμα, σχετικώς αντικειμενικό)

Αρχαία ομοφυλοφιλία

———————————————————————-

(2) Ο αντίλογος. Υπέρ των αρχαίων Ελλήνων – κατά της ομοφυλοφιλίας

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (I)

Οι περισσότεροι ειδικοί συμπεραίνουν ότι η παθητική ομοφυλοφιλία ήταν, για ενήλικο άνδρα, όλως επονείδιστη στην αρχαία Ελλάδα (όπως και σήμερα). Πολλοί όμως υποστηρίζουν ότι ήταν καθιερωμένη και αποδεκτή πρακτική η παιδεραστία, μεταξύ ωρίμου ανδρός και νεαρού εφήβου (όχι μικρού παιδιού βέβαια), και ότι αποτελούσε μέρος της σχέσης δασκάλου-μαθητή, μέρος της εκπαιδεύσεως του νεαρού για να γίνει άνδρας.

Προσωπικώς πιστεύω ότι αυτό μάλλον διαστροφή της σχέσεως δασκάλου-μαθητού ήταν, μη αποδεκτή γενικώς (αν και είναι πιθανόν ότι κατά τόπους και περιόδους το φαινόμενο είχε πάρει διαστάσεις, όπως πολλές φορές και σήμερα άλλωστε· δεν αντιλέγει κανείς σ’ αυτό). Πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί στην ερμηνεία όρων όπως “έρως”, “εραστής”, “ερωμένος”, των οποίων η έννοια μπορεί να είναι διαφορετική από την σημερινή στο αρχαίο κείμενο και όχι πάντοτε η ίδια.

Σε παλαιά σχετική συζήτηση σε ηλεκτρονική λίστα, συζητητής είχε συγκεντρώσει και παρουσιάσει αναλυτικά τα κύρια επιχειρήματα κατά του καθιερωμένου της ομοφυλοφιλίας, μαζί με τα σχετικά αποσπάσματα της αρχαίας νομοθεσίας καθώς και απόψεων αρχαίων συγγραφέων. Οπότε, χωρίς πολύ κόπο, τα μεταφέρω εδώ συγκεντρωμένα, μαζί με κανα-δυο δικά μου, για να βρίσκονται. Σε αυτά προστίθεται και αυτό που έγραψα πρόσφατα, εν μέσω διαξιφισμών για τον Γανυμήδη, με το απόσπασμα από το “Συμπόσιον” του Ξενοφώντος.

Βέβαια στα παρακάτω μηνύματα παρουσιάζονται κυρίως τα επιχειρήματα της μιας πλευράς. Δίνονται όμως παραπομπές στις πηγές· οπότε όποιος αμφιβάλλει για την συγκεκριμένη ερμηνεία των πηγών μπορεί να ερευνήσει ο ίδιος.

***

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (ΙΙ)

Βρηκα μεν τις πληροφοριες που ελεγα για τον Δαυλο (“Δ”), αλλα πριν παω σε αυτες, και δω τις απαντησεις της *****, θα κανω δυο πραγματα: Πρωτον θα πω τη δικη μου αποψη, και δευτερον τις δυο δικες μου πηγες επι του θεματος που ειχα χρησιμοποιησει και παλια, ητοι του Ξενοφώντα και του Αισχίνη, με τους οποιους ανακατευτηκα για τελειως ασχετους λογους. Μετα θα αναφερθω και στον “Δ” και τις πηγες του, και ας κρινει ο καθενας…

Η γνωμη, που δικαιωματικα στο κατω κατω εχω, για το ανωμαλο της ομοφυλοφιλίας, δεν αποτελει ατζεντα, ή προκαταληψη, αφου ποτε δεν αμφισβητησε κανεις την υψπαρξη ομοφυλοφιλίας και συχνα σε σχετικα μεγαλη εκταση. Αυτο να ξεκαθαριστει, αλλωστε και ατζεντα να εχει κανεις, ενα θεμα ειναι θεμα, και μια πηγη ειναι πηγη, αξιοπιστη η οχι, και ολα συζητιουνται ουτως η αλλως. Γι’ αυτο και εχουμε αντιλογο. Επισης: Οποιος κανει αντιλογο ας παραθετει ο ιδιος τις πηγες του γιατι δεν ευκαιρουμε παντα να τρεχουμε να βρισκουμε βιβλιογραφγιες, τουλαχιστον στο χρονικο διαστημα της συζητησης. Η **** υποθετω, εχει λογω δουλειας ειδικα, πιο ευκαιρη τετοια βιβλιογραφια.

Αυτο που αρνουμαι, και αρνουμαι να δεχτω πως το επιβεβαιωνουν οι πηγες, ειναι οτι η ομυλοφυλια ηταν η καθιερωμενη πρακτικη, η κουλτουρα, το εθιμο, γυρω απο την σεξουαλικη συμπεριφορα. Απο εκει και περα κουβεντιαζω, η σχηματιζω αποψη για το ποσο ηταν διαδεδομενη. Η **** εχει αντιθετη αποψη που κατα την γνωμη μου ερχεται σε αντιθεση με βασικους νομους κοινωνικης ανθρωπινης συμπεριφορας, και αυτο με κανει να υποψιαζομαι ακομα περισσοτερο πως εχουν παρερμηνευθει πολλα γυρω απο το θεμα αρχαιας ομοφυλοφιλίας. Δεν αρνουμαι βεβαια αυτα καθ’εαυτα τα ευρηματα που επικαλειται.

Ειχα πει οτι ειναι στατιστικα αδυνατο, να γεννηθει ομοφυλοφιλο η και να γινει μετα, ενα μεγαλο μερος του πληθυσμου σε μια κοινωνια. Και για να γινει η ομοφυλοφυλικη συμπεριφορα καθιεωρμενη πραχτικη, ωστε να θεωρειται και ενα ειδος σεξουαλικης κουλτουρας, θα πρεπει στη κοινωνια αυτη να εχει ομοφυλοφυλικες τασεις ενα τεραστιο μερος του πληθυσμου αν οχι η μεγαλη πλειοψηφια! Τετοια κατασταση αντιφασκει προς την λογικη, την ορατη εμπειρια, και κατα την αποψη μου την ιδια την αναπαραγωγικη φυση των ανθρωπων.

Υπαρχει βεβαια η αποψη που λεει η **** οτι εδω δεν εχουμε να κανουμε με ομοφυλοφυλικες τασεις ακριβως, αλλα με καθιερωμωνο εθιμο στο οποιο και υποχρεωτικα πολλοι υπεκυπταν. Αλλα αυτη ειναι μια ακραια θεση, τοσο ακραια κατα την αποψη μου που παραβιαζει παλι ολα τα παραπανω περι λογικης, εμπειριας και ανθρωπινης φυσης (μαλιστα εδω, παραβιαζεται οχι μονο η αναπαραγωγικς φυση του ανθρωπου). Και εξηγω γιατι αυτο δεν μπορει να συμβει:

Πρωτα απ’ ολα η σεξουαλικη συμπεριφορα των ανθρωπων ειναι θεμα της βιολογικης φυσης τους, των καθαρα προσωπικων αναγκων. Δεν εθιμοποιειται ουτε και μπορει να εθιμοποιηθει η *κατευθυνση* της σεξουαλικης συμπεριφορας γιατι σχετιζεται με βιολογικο ενστικτο και σωματικη αναγκη του ανθρωπου.

Δεν εθιμοποιειται για παραδειγμα το αν θα φαμε, το αν θα πιουμε νερο. Ετσι δεν εθιμοποιειται και η σεξουαλικη προτιμηση. Μπορει να εθιμοποιηθει ο τροπος που αντιμετωπιζει μια κοινωνια την ομοφυλοφιλία, την πολυγαμια, τις επαφες ανηλικων, τον ελευθερο ερωτα κλπ. Αλλα ποτε δεν μπορει να εθιμοποιηθει και μαλιστα διατηρησιμα, η κατευθυνση και η ενταση των σεξουαλικων προτιμησεων. Το αντιθετο θα ισχυσει μονο σε τρομερες περιπτωσεις σωματικης και ψυχολογικης βιας, (αλλα βεβαια τετοια κατασταση βιας μπορει να διατηρηθει η για ελαχιστα λιγο χρονο, η μονο αρκετα μακρυα απο του να γινει συστημα και μαλιστα της πλειοψηφιας, για προφανεστατους λογους).

Η δευτερη παρατηρηση ειναι οτι εφ’ οσον η ιδια η φυση, κατα τη λογικη και το στατιστικα βεβαιωμενο, δινει την συντριπτικοτατη πλειοψηφια στους ετεροφυλοφιλους, για ποιον λογο αραγε θα επεβαλαν ως εθιμικο συστημα την ομοφυλοφιλία; Τι σόι εθιμο επεβαλαν οι ανθρωποι κοντρα στις ιδιες τις σεξουαλικες προτιμησεις τους, η τουλαχιστον της συντριπτικης πλειοψηφιας; Γιατι αλλο να ανεχονται την ομοφυλοφιλία, ή να μην την θεωρουν και ανωμαλια, και αλλο να την επιβαλλουν κι’ολας στον κοσμο και στους εαυτους τους ως εθιμο! Αυτα ειναι τρελλα πραγματα που δεν γινονται πουθενα.

Δεν γνωριζω καμμια πηγη, και ας με διορθωσει καποιος αν κανω καπου λαθος, που να αναφερει οτι ηταν εθιμικο *συστημα* της κοινωνιας η ομοφυλοφιλία. Εχουμε πληροφοριες για ομοφυλοφιλία, εστω και πολυ διαδεδομενης, για περιστατικα εστω και πολλα (οπως σημερα) ψυχολογικου καταναγκασμου για διαφορους λογους, αλλα μονο με τραβηγμα απο τα μαλλια της οποιας πηγης, θα συμπερεναμε οτι εχουμε να κανουμε με μια κοινωινια οπου για … εθιμικους λογους, εκ συστηματος, η μαζα των ετεροφυλοφιλων υποχρεουται να πουστεψει η να κολομπαρεψει! Αυτα οσον αφορα κατα την ταπεινη μου γνωμη τις πηγες. Τα ευρηματα τωρα, δηλαδη οι ομοφυλοφιλικες τσοντες στα αγγεια, απλως επιβεβαιωνουν την υπαρξη της (αλλα μαλλον και το περισσοτερο σχετικα περιορισμενο της, αφου απ’ ο,τι μου ειπε φιλολογος φιλος μου αποτελουν μικρη μειοψηφια των αγγειων με ερωτικες παραστασεις).

Ερχομαι τωρα στις δικες μου δυο πηγες που ειχα αναφερει και παλιοτερα (εστω και πιο συνοπτικα) στον ********* νομιζω:

Εκανα καποια αναφορα στον Ξενοφώντα στα του ****** ηδη, αλλα στο ιδιο εργο (Συμπ. 8, 34) ο Ξενοφών συγκρινει και σχολιαζει τους νομους της Ηλειας και Θηβων που ησαν πολυ φιλελευθεροι και ανεχτικοι στην ομοφυλοφιλία (οπως σε πολλες κοινωνιες σημερα φανταζομαι), και να τι λεει: “εκεινοις μεν γαρ ταυτα παιδικα νομιμα, ημιν δ’ επονειδιστα”. Δηλαδη για τον Ξενοφώντα και τους Αθηναίους η παιδεραστια ηταν αισχρη. Ουτε καν ηθικα ανεκτη, ποσω μαλλον κοινωνικο εθιμο.

Και ερχομαι εδω στον αγαπημενο μου για πολλους και διαφορους λογους, το μεγαλο και διορατικο μυαλο της Αθηνας (σταματαω τους επαινους γιατι θα επεκταθω αλλου): Τον Αισχίνη. Ο Αισχίνης οχι μονο κατηγορει την ομοφυλοφιλία, αλλα εσυρε και τους ομοφυλοφιλους στα δικαστηρια. Αυτο που αξιζει να τονιστει παντως στην περιπτωση του Αισχίνη ειναι η δηλωση του πως “υπηρξε εραστης πολλων” οπου “εραστης” σημαινει φιλος. Αν ο Αισχίνης δεν ειχε γινει γνωστος για τους αγωνες του κατα των πουστηδων και των παιδεραστων, θα εβγαινε παλι καμμια ******** να μας πει οτι ανακαλυψε και αλλο αρχαιο πουστη ερμηνευοντας τη λεξη “εραστης” κατα τα κοινα. Γνωριζω πως ο αντιλογος στα παραπανω, σχετιζεται με την φυση της νομοθεσιας εναντιον οποιου “εταιρησει”, και το αν περιελαμβανε και εθελοντικες ομοφυλοφυλικες σχεσεις ή μονο πορνεια, αλλα θιγω πιο εκτενως το θεμα αυτο στο μεθεπομενο (ΙΙΙ) για λογους που θα φανουν.

Μαλιστα για το θεμα αυτο ο “Δ” δημοσιευει επιστολογραφια – αντιπαραθεση με τον Χιωτελλη, ο οποιος εξεδωσε το βιβλιο του Dover στα Ελληνικα!

Ειναι κατι που ηδη εθιξε η ****, το θεμα της νομοθεσιας οσον αφορα την πορνεια (και ομοφυλοφυλικη) κατ’ αντιδιαστολη της εθελοντικης ομοφυλοφιλίας, που αν καταλαβα καλα η **** ισχυριζεται οτι συχνα δεν ηταν και τοσο εθελοντικη, αλλα προιον και ψυχολογικου εκβιασμου. Πριν παω ομως σε αυτα, επειδη δεν θελω να μιλαω ως αντιπροσωπος του “Δ” και μαλιστα αδιοριστος, θα γραψω μια φορα τι λεει και μετα θα επιμεινω μονο στα δικα μου. Ας απαντησει αν θελει η **** και απο εκει και περα ο καθενας αν γουσταρει ας κρινει τι θεωρει πιο λογικο και ακριβες.

Πριν κλεισω δυο γραμμες για το θεμα που ξεκινησε με τον Αλεξανδρο. Δεν θυμαμαι καμμια αποδειξη της υποτιθεμενης ομοφυλοφιλίας του. Πριν απο χρονια ειχε φερει καποιος -δεν νομιζω η ****- ενα κειμενο που ουτε θυμαμαι τωρα. Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι μαλλον κανεις δεν πειστηκε περι ομοφυλοφιλίας, αφου αυτη δεν βρισκοταν πουθενα στο κειμενο ξεκαθαρα, αλλα εβγαινε με τραβηγμα μαλλιων και προσωπικες ερμηνειες. θα πρεπει να ειχε δικιο και ο μακαριτης καθηγητης Ανδρονικος που κατα αυτοπτη μαρτυρα (πρωην φοιτητρια του) χλευαζε μεσα στο μαθημα του, τις θεωριες οχι μονο περι ομοφυλοφιλίας αλλα ακομα και περι αλκοολισμου του Μ. Αλεξανδρου. (Ο Ανδρονικος ειχε πει καποτε το ωραιο σε μια ξενη συμμετεχοντα σε καποιο συνεδριο, που του ανεφερε τις οινοποσιες του Μ. Αλεξανδρου, “τι περιμενες να πιει ενας πολεμιστης στην ερημο, Coca Cola”;;;)

Και δεν ειναι παραλογο αφου ουτε περι αλκοολισμου εχουμε αναφορες. ξερουμε μονο οτι επινε οταν γλενταγε και μεθαγε. Αλκοολικος σημαινει οτι ενα μεγαλο, αν οχι ολο, μερος της ημερας του, η πολλες μερες τις εβδομαδος του, ηταν υπο την επιδραση του αλκοολ. Αν νομιζετε οτι η πνευματικη διαυγεια στρατηγου σε πολεμο με τα κατορθωματα του Αλεξαντρου, ειναι συμβατη με χρονια επιδραση αλκοολ, τοτε μαλλον βρισκεστε εσεις υπο την επηρεια.

Επανερχομαι στο επομενο.

***

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (ΙΙΙ)

Σχετικα με τις προσθετες πηγες του “Δ” τωρα:

Αναφερεται κειμενο του Ξενοφώντα απο αλλο εργο του, περα απο αυτο που αναφερθηκα εγω, (το “Λακεδ. Πολιτεία”) οπου πληροφορει για την υπαρξη αντιπαιδεραστικου νομου στη Σπαρτη θεσπισμενου υπο του Λυκούργου:

“Ει δε τις παιδος σωματος ορεγομενος φανειη, Αισχίστον τουτο θεοις εποιησεν (ο Λυκούργος) εν Λακεδαιμονι μηδεν ηττον εραστας παιδικων απεχεσθαι η γονεις παιδων απεχονται”.
(Λακεδ. Πολιτεια ΙΙ, 3).

Στο ιδιο εργο ο Λυκούργος αναφερεται να θεωρει την επιθυμια παιδικου σωματος κατι αναλογα χυδαιο σαν την αιμομιξια και θεσπισε “να απεχουν οι αρρενες απο αυτα οπως οι γονεις απο τα παιδια τους και οι αδελφοι απο τα αδελφια τους”.

Περα απο αυτα, αναφερεται και ο Αιλιανός ο οποιος λεει οτι ο Σπαρτιατικος “ερως” δεν ειχε καμμια σχεση με ομοφυλοφιλία και οτι εφηβοι που ειχαν ομοφυλοφιλικες σχεσεις ειτε εδιωκοντο ειτε εθανατωνοντο:

“Σπαρτιατης δε ερως αισχρον ουκ οιδεν· ειτε γαρ μειρακιον ετολμησεν υβριν υπομειναι ειτε εραστης υβρισαι, αλλα ουδετεροις ελυσιτελησεν την Σπαρτην καταμιαναι· η γαρ της πατριδος απηλλαγησαν η και το ετι θερμοτερον [και] του βιου αυτου”.
(Ποικιλ. Ιστορ. ΙΙΙ 12).

Απο το “Φαιδρο” του Πλατωνος αλλωστε, οπου υπαρχουν κειμενα περι ομοφυλοφιλικων σχεσεων και συχνα κοβονται τσιτατα και παρουσιαζονται σε βιβλια, φαινεται και απο εκει πως η ομοφυλοφιλία ηταν μη αποδεκτη και πραξη ντροπης για τον περισσοτερο κοσμο, αφου απευθυνομενος προς τον συνομιλητη του για τις ομοφυλοφιλικες τασεις του δευτερου, λεει:

“..ει τοινυν τον νομον τον καθεστηκοτα δεδοικας μη, πυθομενων των ανθρωπων ονειδος σοι γενηται”
(Φαιδρος 231 e).

Ο Πλάτωνας καταδικαζει την ομοφυλοφιλία στους Νομους του ως αφυσικη (μεχρι και καταργηση κοινων συσιτιων πιο κατω προτεινε, μπας και δημιουργηθει ταση στους νεους να κανουν καμμια ανωμαλια-Ν.636b). Μετα αφηνει να εννοηθει πως υπηρχε και παλιος αντιπουστικος νομος, που πρωτος παραβιασε ο Λαιος και κολλησε αφροδισιακα:

“ει γαρ τις ακολουθων τη φυσει θησει τον προ του Λαΐου νομον, λεγων ως ορθως ειχεν το των αρρενων και νεων μη κοινωνειν καθαπερ θηλειων προς μειξιν αφροδισιακων”.
(Πλατ. Νομοι VΙΙ, 836C).

(Ακομα και στην Κατω Ιταλια που τα ηθη ησαν πολυ πιο ελευθερα, ο Μαξιμος αναφερει περιπτωση απαγχονισμων ομοφυλοφιλων που ομως οντως πρεπει να ηταν περιπτωση εξαναγκασμου εδω, οπως το μεταφραζω εγω τουλαχιστον, γιατι στο κειμενο δεν υπαρχει μεταφραση γι’αυτο).

Ο Πλούταρχος αναφερεται και σε αυτους που προσπαθουν να ξεγελασουν νεαρους με φιλια και ενδιαφερον, για να πηδηχτουν μαζι τους, ξεφευγοντας οπως λεει απο το νομο. Αρα υπηρχε νομος ή τουλαχιστον απορριψη της ανωμαλιας απο τον πολυ κοσμο.

“Προφασις ουν φιλια και αρετη· κονιεται δε και ψυχρολουτει και τας οφρυς αιρει και φιλοσοφειν φησι και σοφρωνειν εξω δια τον νομον· ειτα νυκτωρ και καθ’ ησυχιαν γλυκει οπωρα φυλακος εκλελειποτος”.
(Πλουτ. Ερωτικος, 752Α).

Για τους συγκεκριμενους νομους τωρα κατα των σεξουαλικα ανωμαλων, και το θεμα αν αναφερονται σε εθελοντικη ομοφυλοφιλία η μονο πορνεια, θα γραψω οπως ειπα στο επομενο. Αν και προσωπικα δεν νομιζω πως ενδιαφερει οσο τα παραπανω, γιατι το θεμα δεν ηταν αν κυνηγουσανε ή οχι τους ανωμαλους αλλα γενικως αν ηταν η ομοφυλοφιλία κοινη και επικρατουσα πραχτικη.

***

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (ΙV)

Η ολη ιστορια περι “εταιριζειν” δημιουργηθηκε διοτι επ’ αυτου ξερουμε πως υπηρχε καταδικαστικος νομος στην αρχαια Αθηνα. Οι μεν ισχυριζονται πως ο νομος καταδικαζει την πορνεια (και την ομοφυλοφυλικη), οι δε ισχυριζονται πως καταδικαζει και την ομοφυλοφιλία ως τετοια. Η αποψη μου, για λογους που ανεφερα ειναι πως η ομοφυλοφιλία ουτως η αλλως δεν μπορει να γινει ποτε εθιμο των πολλων και κοινωνικη πρακτικη, παρα το γεγονος οτι υπαρχει και παντα θα υπαρχει βεβαια. Αλλα η υπαρξη νομων θα επιβεβαιωνε απλως κατι τετοιο, (χωρις ομως να ειναι αναγκαια συνθηκη).

Τον νομο αυτο επικαλεστηκε στο δικαστηριο ο Αισχίνης, και επ’ αυτου εγινε η συζητηση που διαβασα. Ο μεν Χιωτελλης τον ερμηνευει κατα τα δικα του λεγοντας πως υπαρχει επ’αυτου και στον Dover εκτενης αναφορα και σχολια, ο δε αρθρογραφος του “Δ” κατα τα δικα του, ισχυριζομενος πως παρα τις αναφορες του στον νομο, ο Dover πουθενα δεν τον παραθετει αυτουσιο ως κειμενο παρα την παρουσιαση κειμενων απο την αγορευση του Αισχίνη. Μαλιστα απ’ οτι βλεπω εδω ενας απο τους δυο αρθρογραφους του “Δ” ισχυριζεται πως οχι μονο περιλαμβανει και την ομοφυλοφιλία, αλλα αυτην εννοει. Ο νομος παντως ξεκαθαριζει οτι οποιος εταιρησει χανει και το δικαιωμα συμετοχης σε δημοσια αξιωματα, πολιτικα δικαιωματα, και ισως παει και στον αλλο κοσμο.

“Εάν τις Αθηναίος εταιρήσει, μη εξέστω αυτώ των εννέα αρχόντων γενέσθαι μηδ’ ιεράσασθαι μηδέ συνδικήσαι τω δήμω, μηδέ αρχήν αρχέτω μηδεμίαν, μήτε ένδημον μήτε υπερόριον, μήτε κληρωτήν μήτε χειροτονητήν, μηδ’ επί κηρυκείαν αποστελλέσθω, μηδέ γνώμην λεγέτω, μηδ’ εις τα δημοτελή ιερά εισίτω, μηδ’ εν ταις κοιναίς στεφανηφορίαις στεφανούσθω, μηδ’ εντός της αγοράς των περιρραντηρίων πορευέσθω. Εάν δε τις ταύτα ποιή, καταγνωσθέντος αυτού εταιρείν θανάτω ζημιούσθω”.
(Αισχίνη, “Κατά Τιμαρχου” 21).

Και μετα λεει:

“Τουτον μεν τον νομον εθηκε περι των μειρακιων των προχειρως εις τα εαυτων σωματα εξαμαρτανοντων”.

Δηλαδη οτι ο νομος αυτος θεσπιστηκε κυριως για να αποφευγονται κρουσματα, που γινοντουσαν στα μειρακια, ασελγειας προς νεους. Αρα, δεν απομονωνεται προφανως μονο η περιπτωση πορνειας, ουτε ειναι η πορνεια συνεπως εδω το σωματικως εξαμαρτειν.

(Παρατηρηση δικη μου: θα μπορουσε βεβαια να αντιπαραταχθει οτι ετσι ερμηνευει ο Αισχίνης στο δικαστηριο την προθεση του νομοθετη κατα την προσωπικη του γνωμη, αλλα αυτο που με ενδιαφερει εμενα ειναι πως για να βρισκει τετοιο επιχειρημα, μαλλον δεν ηταν ηθικα κοινης αποδοχης η ανωμαλια).

Το επιχειρημα του “Δ” εναι το εξης: Η εταιρησις δεν ειναι αποκλειστικα πορνεια και αναφερεται στα λεξικα Liddel-Scott και Βερναρδακη τα οποια λενε στην αρχη “εταιρω, εταιριζω, και εταιρησις, το τους ανδρας πασχειν τα των εταιρων· εταιρει μεν ουν και πορνευεται ο πασχητιων”, αλλα μετα συνεχιζει, και εδω ειναι η ουσια: “αλλ’ εταιρει μεν υπο του εραστου, πορνευεται δε υπο του τυχοντος”. Αρα μονο με τον τυχοντα εννοει η λεξη την πορνεια κατ’ αναγκη και οχι τον ομοφυλοφιλο εραστη, ενω στο πρωτο μερος αναφερεται και ξεχωριστα η πορνεια.

Αλλωστε λεει το ρημα αυτο καθ’εαυτο εχει να κανει με την προσεταιρηση (και σεξουαλικη κατ’ επεκταση) και οχι αναγκαστικα πορνεια.

Επειτα ο ιδιος ο Αισχίνης αναφερει για τον Τίμαρχο στην ιδια αγορευση:

“Ο Τίμαρχος ουκετι δηπου φαινεται μονο ηταιρικως αλλα και πεπορνευμενος” (50-51).

Δηλαδη οχι μονο εταιρησε αλλα και πορνευσε. Αρα δεν ηταν η εταιρηση μονο η πορνεια, (ισως και να μην ειναι καν, ως φαινεται απο εδω, στην αγορευση και τον νομο). Καθαρα περιλαμβανει, αν δεν ειναι μονο, και την ανευ χρηματων ομοφυλοφιλικη ασελγεια.

Μετα αναφερονται νομοι και κανονισμοι που απαγορευαν σε ενηλικες να πηγαινουν σε σχολεια οταν δεν εχουν τα παιδια τους εκει, κλπ κλπ. Και αναφερονται επισης νομοι κατα της “υβρεως” (ασελγειας) που και παλι δεν σχετιζονται με πορνεια ή αποκλειστικα με αυτη. Αν θελετε τα φερνω και αυτα.

Η αποψη μου ειναι τωρα η εξης: Το γεγονος πως δεν ηταν το καθιερωμενο η ομοφυλοφιλία βγαινει σχετικα ευκολα. Απο την αλλη, οι πολλες αναφορες σε ομοφυλοφιλία και παιδεραστια αλλα και οι ιδιοι οι νομοι που επικαλουνται οι εχθροι της, δειχνουν πως υπηρχε, και μαλιστα κατα καιρους και περιοχες να επαιρνε διαστασεις κοινωνικου προβληματος.

Σε πολλες πολεις μαλιστα που τα ηθη και οι νομοι ησαν πιο ρηλαξαρισμενοι, τα φαινομενα αυτα εκδηλωνοντουσαν πιο ευκολα και η ελειψη απαγορευσης ισως να κανει μερικες απο αυτες τις κοινωνιες πιο καταλληλες για να μελετησει κανεις την εκταση του φαινομενου, αφου τα σκληρα ηθη και οι νομοι, το οδηγουν οχι μονο σε καποιο περιορισμο αλλα και κουκουλωμα. Παραδοξως, οι αρχαιες κοινωνιες με ανοχη στην σεξουαλικη ανωμαλια ισως να ειναι πιο εγκυρες πηγες! Οι πηγες οπως και να τις ερμηνευσει κανεις παντως, οδηγουν στο ιδιο συμπερασμα που σημερα το political correctness προσπαθει να φιμωσει: Την μεγαλη συσχετιση ανδρικης ομοφυλοφιλίας και παιδεραστιας. Προκειται για δυο μορφες ανωμαλιας, με οχι τελεια αλλα πολυ μεγαλη συσχετιση.

Απο την αλλη βεβαια η κακοποιηση των λεξεων “εραστης” και “παιδεραστια” που σημαιναν συχνοτατα αλλα πραγματα στην αρχαια Ελλαδα απο αυτα που υποδηλωνουν σημερα, μεγαλοποιει ψευτικα το μεγεθος του προβληματος στις λιγωτερο αρρωστες κοινωνιες που η ανωμαλια ηταν κολασιμη.

***

H ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα (V)

Γραφει η ****:

<i>”[…] ο Σωκράτης ΔΕΝ εκανε τετοια και ειναι ακριβως αυτο που λεει και ο Πλατων. ΔΕΝ εκανε τετοια διοτι ηθελε να κυριαρχησει στα παθη του. Ειχε δηλαδη την ορεξη να κανει τετοια, ΔΕΝ τα εκανε ομως διοτι ηθελε να δειξει εγκρατεια. Και αν διαβασεις το Συμποσιο του Πλατωνα ακριβως αυτο λεει ο Αλκιβιάδης, οτι του ριχτηκε δηλαδη αλλα ΔΕΝ.”</i>

Ειναι, περιεργως, ακριβης εδω η **** οσον αφορα στο “Συμπόσιον”, διαψευδοντας την καθιερωμενη εντυπωση “ειδικων” τε και μη για τον Σωκρατη. Αντιθετα με οσα εγραψε αλλου για τον Πλατωνα, ο οποιος, οπως ειναι φανερο και απο τα αποσπασματα που παρεθεσε ο *******, δεν επαινει την ομοφυλοφιλία. Οχι πως εκτιμουσε ιδιαιτερως και τον ερωτα με το αντιθετο φυλο (δεδομενης και της οχι ιδιαιτερα μεγαλης εκτιμησης του για τις γυναικεσ` φυσικα ο μισογυνισμος -εαν δεχθουμε οτι τον χαρακτηριζε- δεν συνιστα ομοφυλοφιλία)` ακριβεστερο θα ηταν εαν λεγαμε οτι περιφρονουσε τον σαρκικο ερωτα γενικως. Σχετικως γραφει τοσο στο “Συμπόσιον” οσο και στον “Φαίδρο”, οπου καταφερεται εναντιον οσων, αντικρυζοντας εναν ωραιο εφηβο, αντι να συγκινηθουν και να νιωσουν δεος για την Ιδεα του Καλλους (της οποιας αντανακλαση ειναι το καλλος του εφηβου) νιωθουν σεξουαλικη ελξη, χαρακτηριζοντας τους “τετραποδα” κτηνη που επιθυμουν την “παρα φυσει” συνουσια (αυτες τις λεξεις χρησιμοποιει). Αλλα εκει που κανεις απορει για την διαστρεβλωτικη ερμηνεια των αρχαιων πηγων απο τους περισπουδαστους “ειδικους” (οχι ολους βεβαια, κυριως ανεραστες/κρυπτομοφυλοφιλους συγχρονες/-ους ιστορικους- συγγραφεις) ειναι στο “Συμποσιον”. Αφηνοντας την αναπτυξη της θεωριας του Πλατωνικου ερωτος και τα αναφερομενα για τον Σωκρατη, λογος περι της παιδεραστιας ακριβως γινεται απο καποιον Παυσανία, εραστη (και με την σημερινη εννοια του ορου) του Αγαθωνος. Προκειται για απολογητικο λογο υπερ της παιδεραστιας. Αλλα ποια η αναγκη της απολογιας, εαν το “εθιμο” αυτο ηταν αποδεκτο και επικροτουμενο; Μα, ο ιδιος ο Παυσανίας, λεγει ακριβως, οτι κακως η παιδεραστια (οταν εμπεριεχει και σεξουαλικη σχεση) εχει κακη φημη, ενω, κατ’ αυτον, δεν θα επρεπε να ειναι ετσι! Τι χρειαν αλλην εχομεν αποδειξεων; Το πραγμα ειναι σαφες, παρα τους οποιουσδηποτε λογικους ακροβατισμους. [Ωστόσο, τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό, υπάρχει και το αντίστροφο επιχείρημα: Για να αναγκαστεί ο Πλάτων να καταγγείλλει την ομοφυλοφιλία σημαίνει ότι αυτή βέβαια υπήρχε, σε κάποια έκταση. (Όχι όμως ότι ήταν αδιαμφισβήτητα και γενικώς αποδεκτή.)] Πρεπει να επισημανθει επισης οτι μιλαμε μονο για παιδεραστια. Η ομοφυλοφιλία εθεωρειτο επονειδιστος (η παθητικη) και αυτο δεν το αμφισβητει ουτε η ****. Και οταν μιλουμε για παιδεραστια, δεν χρησιμοποιουμε τον ορο με την συγχρονη εννοια. Οι εραστες (με την συγχρονη σημασια) μικρων παιδιων ετιμωρουντο απο τον νομο με την ποινη του θανατου! Μιλαμε για την σχεση ωριμου ανδρος με εφηβο εκπαιδευομενο. Και αναφερθηκε ο προβληματισμος των αρχαιων για την διαστροφη που υφιστατο συχνα αυτη η σχεση.

Αυτα περι “Συμποσίου” και “Φαίδρου”, τα οποια αποκρυπτουν διαφοροι “ελευθεριαζοντες” μελετητες. Το αλλο που μου εκανε εντυπωση ειναι το πώς η **** εχει την εντυπωση οτι μας… σοκαρουν αυτα που γραφει (νομιζοντας μαλιστα οτι εαν τα γραφει και με καπως ελευθεριαζουσα γλωσσα, θα μας σοκαρει περισσοτερο, και θα θαυμασουμε το φιλελευθερο και ανευ συμπλεγματων πνευμα της)! Λες και ειναι σοκαριστικη “ανακαλυψη” το οτι οι αρχαιοι Έλληνες το… εκαναν! Μα ποτε δεν υποθεσαμε οτι εστερουντο ζωτικοτητος, τουναντιον! Στην πραγματικοτητα, στην λαικη αντιληψη διεθνως η ακριβως αντιθετη εντυπωση επικρατει, συχνα μεχρι του σημειου να διαστρεβλωνεται η πραγματικοτητα. Η αρχαια Ελλάδα εθεωρειτο συνυφασμενη με το ελευθεριαζον πνευμα και την αμφιβολη, εως εκφυλισμου, ηθικη. Σε αυτο συνεβαλαν καθοριστικα οι ανθελληνικες αντιληψεις που προωθηθηκαν απο την συγκρουση Ελληνισμού- Χριστιανισμού, οι οποιες συνεδεσαν την αρχαια Ελλαδα με την διαφθορα και την ανηθικοτητα, αντιληψη που δεν αναιρεσαν ουτε οι κλασσικιστες της Δυτ. Ευρωπης, οι οποιοι απεκοψαν το Διονυσιακό πνευμα απο το αρχαιοελληνικο προτυπο που οραματιστηκαν. Ετσι οι παντες οταν αναφερονται στην αρχαια Ελλαδα, την συνδεουν, δικαιως ή αδικως, και με το ελευθεριαζον πνευμα. Δεν προκαλει εντυπωση, ουτε μας… σοκαρει κατι τετοιο, το αντιθετο. Οσο για το τι προβαλλουμε εμεις οι Ελληνες απο την αρχαιοτητα` οχι μονο δεν δειχνουμε σεμνοτυφια, αλλα το αντιθετο. Ο τουρισμος ειναι χαρακτηριστικο παραδειγμα: όλο Σατύρους με πελωριους φαλλους προβαλλουμε, μπας και εντυπωσιασουμε καμμια τουριστρια! :-)

Υ.Γ.
Η **** ειχε ισχυρισθει ψευδως οτι καμμια αρχαια πηγη δεν κανει λογο για ερωτικα αισθηματα του Αλεξανδρου για καποια γυναικα. Απεδειξα οτι αυτο ειναι ψευδες, αναφεροντας οτι, οσον αφορα στην Ρωξάνη, αυτο ακριβως λενε οι αρχαιοι. Η **** δικαιολογηθηκε τοτε οτι ο γαμος με την Ρωξάνη εγινε λογω πολιτικης σκοπιμοτητος. Πραγμα ασφαλως σωστο, που δεν αναιρει αναγκαστικα τα περι ερωτος, αλλα, ασχετως αυτου, δεν ειχε σχεση με το συγκεκριμενο εκεινο αντικειμενο της διαφωνιας, εαν θελουμε να ειμαστε ακριβεις σε οσα λεμε. (Η ασχετη κανει τωρα και “χιουμορ” για τον Βαγώα` εγω παντως μολις ειχα διαβασει τοτε το ιστορικο μυθιστορημα της Μαίρης Ρενώ, οπου ο Βαγώας ακριβως ειναι ο ο ηρωας του μυθιστορηματος.)

Advertisements