Posts Tagged ‘αντισημιτισμός’

Aντισημίτες ή ανθέλληνες; (Πλεύρης και αστυνομικές διώξεις Δημητράδων)

6 Αὐγούστου 2007

Με ρωτάς φίλε μου για τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Απαντώ ξεκάθαρα.

Οι απόψεις του Πλεύρη κατά της δημοκρατίας, κατά των Εβραίων κ.ά. είναι γνωστές. Εγώ είμαι εντελώς αντίθετος με αυτά και ιδιαιτέρως με την αντιεβραϊκή συνωμοσιομανία ορισμένων, τα περί λευκής φυλής και Γ’ Ράιχ κάποιων άλλων (τί είναι αυτά; για τους Έλληνες θα μιλήσουμε καμμιά φορά επιτέλους; ), τις χούντες και άλλα φαιδρά τρίτων, κ.λπ., τα οποία μόνον δυσφήμιση προκαλούν στο εθνικιστικό κίνημα. (Αν μπορεί καν -που δεν μπορεί- να θεωρείται Έλλην εθνικιστής κάποιος που ιδανικά έχει την «λευκή φυλή» και τον Αδόλφο Χίτλερ και όχι την Ελλάδα (δεν αναφέρομαι στον Πλεύρη τώρα).) Ως προς δε την πολιτική δράση, ο Πλεύρης είναι πολύ αμφιλεγόμενος και στον ίδιο τον εθνικιστικό χώρο. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έκανε ποτέ χωριό με κανέναν, ακολούθησε μοναχική πορεία, και όποτε πήγε να συνεργαστεί με άλλους, η συνεργασία διελύθη κακήν-κακώς. (Προσωπικώς πιστεύω στον σύγχρονο, δημοκρατικό εθνικισμό, ο οποίος, στον ενεργό πολιτικό στίβο, υπηρετήθηκε με υπευθυνότητα κυρίως από νέους και μορφωμένους αγωνιστές του Ελληνικού Μετώπου. Ο εθνικισμός κατ’ εμέ, η εθνική ιδέα, είναι αναγκαίος ειδικώς σε μια δημοκρατική κοινωνία· είναι το αναγκαίο συνεκτικό πνεύμα, οι αρχές, ο πολιτισμός, οι κοινωνικές σχέσεις που συνέχουν την δημοκρατική κοινωνία και τής επιτρέπουν χάρη στις προσωπικές ελευθερίες να προοδεύσει και όχι να διαλυθεί από το αλληλοφάγωμα των ατομικών συμφερόντων και των ξένων επιβουλών. Τον εθνικισμό τον θέλω για την σύγχρονη, φιλελεύθερη δημοκρατία, λοιπόν. Αν κάποιοι εν έτει 2007 αρέσκονται στον Παπαδόπουλο και στον Χίτλερ, δεν μέ αφορούν εμένα και εν πολλοίς δεν τους θεωρώ καν εθνικιστές. (Παραπέμπω και στο κλασσικό πλέον άρθρο του κάθε άλλο παρά… ακροδεξιού Χρύσανθου Λαζαρίδη, «Πατριωτισμός: Η άγνωστη πλευρά του εκσυγχρονισμού».) Κλείνει η παρένθεσις.)

Ο Πλεύρης τώρα. Πέραν των αρνητικών, έχει προσφέρει και κάτι πολύ θετικό στον τόπο. Είναι από τους πρωτεργάτες της αναβιώσεως του ελληνοκεντρικού κινήματος, από αυτούς που πρωτοστάτησαν για να έρθει και πάλι στο φως η αρχαία Ελλάδα, να γνωρίσουμε και να νιώσουμε περηφάνεια για τους προγόνους και την κληρονομιά μας. Μια ολόκληρη γενιά νέων Ελλήνων έμαθε για την αρχαία Ελλάδα, το προγονικό μας κλέος το οποίο οι «προοδευτικοί» είχαν θάψει ως «φασιστικό», από την εκπομπή «Ιστορικές Μνήμες» του Κ. Πλεύρη (στα πρώτα χρόνια του τότε Τηλε-Σίτυ). Εγώ αυτό το αναγνωρίζω. Αυτό μόνο του βαραίνει στο ζύγι περισσότερο από όσο όλα τα αρνητικά. Από εκεί και πέρα δεν στέκομαι στον Πλεύρη, πάω σ’ άλλα. Αλλά από τον Πλεύρη έμαθαν πολλοί για αρχαία Ελλάδα· ενώ το Κ4Α αφορά τους ελαχίστους που το έχουν καν ακουστά (όχι πως ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είναι μέγιστη μορφή της νεωτέρας Ιστορίας μας, αλλά για όσους δηλώνουν θαυμαστές του χωρίς να είναι θαυμαστές του Μεταξά αλλά του Χίτλερ, δεν έχω καθόλου την ίδια καλή γνώμη – και πάλι ομιλώ γενικώς, δεν αναφέρομαι στον Κ. Πλεύρη).

Ο Πλεύρης λοιπόν, έμαθε σε πολύ κόσμο την αρχαία Ελλάδα. Δεύτερον. Είναι μερικά πράγματα που τολμά να τα πει και το όνομά τους, και πρέπει κάποιος να τα πει. Και είναι και ρήτωρ, πρέπει να το παραδεχθούμε, ο άνθρωπος! Τρίτον, είναι στόχος του Δημητρά και της διεθνούς εξουσίας, η οποία επιχειρεί να φιμώσει κάθε εθνική φωνή με την προπαγάνδα και το πρόσχημα του «αντιρατσισμού». Και αν σήμερα είναι ο Πλεύρης (ο οποίος στο ζήτημα του εβραϊκού ολοκαυτώματος μπορεί να έχει 100% άδικο, αλλά αυτό δεν είναι θέμα ούτε του Δημητρά, ούτε του δικαστηρίου), αύριο θα είναι ο κάθε πατριώτης. Επομένως, επ’ αυτού, επ’αυτού μόνον -τονίζω- είμαι με τον Πλεύρη.

Τελευταίον αλλά όχι έσχατον, είμαστε μάρτυρες μιας διεθνούς, και ιδιαιτέρως έντονης εν Ελλάδι τελευταίως, επιχειρήσεως καπηλείας του εβραϊκού ολοκαυτώματος, εκμεταλλεύσεως και σκυλεύσεως του εβραϊκού ολοκαυτώματος, καθαρά πολιτικής, ανήθικης, απολύτως εξουσιαστικής, με μόνον σκοπό την χάριν δήθεν του «αντιρατσισμού» και του «ανθρωπισμού», προώθησι της «πολυπολυτισμικότητος» (βλέπε νεοταξικού εθνομηδενισμού) και του αφελληνισμού. Είναι πρόκλησι, είναι αισχρό, είναι θρασύτατο να ονομάζεις την γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού «συνωστισμό» (επισήμως κυρωθείσα συμφωνία, τα Ελληνικά σχολικά βιβλία να τίθενται υπό την έγκρισιν των Τούρκων! ΦΕΚ, Αρ. Φυλλου 142/27 Ιουνίου 2001)) και να διδάσκεις βιβλία και DVD για το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Είναι πρόκλησι, είναι αισχρό, είναι θρασύτατο να περιορίζεις το Έπος του ’40 σε τρεις σκοπίμως άχρωμες γραμμές, να εξαφανίζεις εντελώς τον Μακεδονικό Αγώνα (μα εντελώς! και για νά ‘χουμε καλό ρώτημα, γιατί να μην μοιραστούν και να μην διδαχθούν τα βιβλία της μεγάλης λογοτέχνιδός μας Πηνελόπης Δέλτα στα σχολεία; τα βιβλία που μεγάλωσαν γενεές ολόκληρες Ελλήνων; μόνο κομμουνιστές συγγραφείς, έστω αξιόλογους, σαν την Διδώ Σωτηρίου, επιτρέπεται να μοιράζει στα παιδιά η Νέα Δημοκρατία; ) και να διδάσκεις βιβλία ολόκληρα, διαθεματικώς, σε όλες τις τάξεις και τα μαθήματα, για την ιστορική περιπέτεια ενός ξένου λαού, η οποία αποτελεί μόνον ένα κεφάλαιο του Β’ Π.Π. (τον οποίον, καθ’ ό,τι αφορά την Ελλάδα, έθαψες χυδαία). Και το χειρότερο, το πολύ χειρότερο, αυτά να γίνονται υπό τις οδηγίες και την επιβολή διεθνών κέντρων εξουσίας, State Department («Track Two: Beyond Traditional Diplomacy»), CDRSEE (Joint History Project – βλ. π.χ. παραπομπές εδώ), Task Force for International Cooperation on Holocaust, και δεν συμμαζεύεται.

Αυτό λέγεται διδασκαλία της Ιστορίας; Λέγεται γνωριμία με την ελληνοεβραϊκή κοινότητα; Όχι κύριοι, τίποτε από αυτά, και εις βάρος όλων αυτών, είναι:

ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ

Κοιτάξτε κατάντημα και φρίξτε, Έλληνες:

Υπουργείο Εθνικής (;) Παιδείας και Θρησκευμάτων, Report on the Teaching of the Holocaust in Greece, Athens, December 2006.

Υποβληθέν στο Task Force for International Cooperation on Holocaust Education, Remembrance and Research.

Υποβολή εκθέσεως πεπραγμένων στα αφεντικά!

Είκοσι σελίδες της εκθέσεως προς τα αφεντικά, για απαρίθμησι μόνον (!) του τι κάνουμε για την διδασκαλία της… εβραϊκής ιστορίας! Και στην ερώτησι του τι κάνουμε για την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας, η απάντησις είναι μία φράσις: λέμε ότι ήταν «συνωστισμός».

Ντροπή.

HELLENIC REPUBLIC
MINISTRY OF NATIONAL EDUCATION & RELIGIOUS AFFAIRS (MNERA)
SECRETARIAT FOR INTERCULTURAL EDUCATION & GREEK STUDIES ABROAD

Report on the Teaching of the Holocaust in Greece

Athens, December 2006

Dr Ismini Kriari – Catranis
Secretary for Intercultural Education and Greek Studies Abroad
Ministry of National Education & Religious Affairs
15 Mitropoleos St., 10185 Athens
Tel: 0030-210-3246471
Fax: 0030-210-3226313
e-mail: eidpode@ypepth.gr

Και λέγω τώρα εγώ: Σαν την γύφτικη αρκούδα μας κατάντησαν (οι ημέτεροι γραικύλοι, όχι κανένας ξένος) και σερνόμαστε, χαμερπείς δούλοι, από την μύτη. «Σαν την γύφτικη αρκούδα» που λέγει και στο παρακάτω βίντεο ο Κ. Πλεύρης. Ε, δεν έπρεπε κάποιος να τα πει;! Με το χέρι στην καρδιά, δείτε το βίντεο (και άλλα πολλά) και πείτε μου, δεν έχει δίκιο; Ε, ναι, λοιπόν, χίλιες φορές άδικο έχει για το εβραϊκό ολοκαύτωμα και την αντιεβραϊκή συνωμοσιολογία, αλλά εδώ πια, ν’ αγιάσει το στόμα του!

Advertisements

Φιλία ή εχθρότης Ελλήνων και Εβραίων; Μπερνάρ Λαζάρ και αντισημιτισμός.

4 Αὐγούστου 2007

Αναλυτική απάντηση στα γραφέντα, και πάλιν, περί Μπερνάρ Λαζάρ και πολυαίωνης αντιθέσεως Ελλήνων-Εβραίων. Επιθυμώ να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, διότι άλλοι από τους αναγνώστες θεωρούν αντιεβραϊκά τα γραφόμενά μου και άλλοι φιλοεβραϊκά! Ούτε το ένα, ούτε το άλλο! Εγώ την Ελλάδα κοιτάζω!

Εν γένει, λοιπόν, δεν διαφωνώ με αυτά που γράφεις, φίλε επιστολογράφε, αλλά πρόσεξε το δικό μου σκεπτικό. Γίνομαι σαφέστερος: συμφωνώ σχεδόν με όλα αυτά που πολύ σωστά γράφεις, και ορισμένοι κόλακες των εβραίων (από ραγιαδισμό και αρνησιπατρία, όχι από γνήσια εκτίμηση προς τον εβραϊκό λαό) θα έπρεπε να τά διαβάσουν, μήπως και ξεκολλήσει το μυαλό τους. (Προσθέτω, επίσης, ότι πρακτικώς δεν τίθεται θέμα συμμαχίας είτε με το Ισραήλ είτε με τους Άραβες, για τον απλούστατο λόγο ότι -όσο και αν ενοχλεί τον εγωισμό μας- ουδείς μάς έχει ανάγκη και ουδείς ζητά την συμμαχία μας. Όταν το Ισραήλ έχει ολόκληρες ΗΠΑ και τον διεθνή εβραϊσμό, οι δε Άραβες της Μέσης Ανατολής ένα δισεκατομμύριο μουσουλμάνους στον κόσμο, λες να καίγονται για την συμμαχία της Ελλάδος; Όμως, σχέσεις εντίμου και υπευθύνου συνεργασίας επί των διμερών ζητημάτων – π.χ. Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, αντιμετώπιση ισλαμικής τρομοκρατίας, στρατιωτική συνεργασία κ.ά. όχι ασήμαντα, είναι και δυνατή και αναγκαία. (Υπ’ όψιν ότι είχε προταθεί από το Ισραήλ στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα, πριν προταθεί στους Τούρκους. Εμείς αδρανήσαμε λόγω αριστερίστικου λαϊκισμού, και επωφελήθηκαν οι τούρκοι (μουσουλμάνοι, έστω και κεμαλικοί, εχθροί των Εβραίων)· αυτούς δεν τούς εμπόδισε κανένας αντισημιτισμός ή άλλη προκατάληψη. Και, εντάξει, προωθήθηκε από τα λόμπυ και συμφέροντα των ΗΠΑ το πράγμα, αλλά εμείς την ίδια περίοδος αγκαλιαζόμασταν με Αραφάτ, Καντάφι και άλλους αξύριστους και φωνάζαμε «αμερικάνοι και σιωνιστές, φονιάδες των λαών», ανεμίζοντας σφυροδρέπανα και πράσινους ήλιους. Δεν φταίνε για όλα οι Εβραίοι, λοιπόν.))

Το μόνο στο οποίο διαφωνώ μαζί σου, είναι ότι οποιαδήποτε συνεργασία αποκλείεται διότι το Ελληνικό πνεύμα είναι εγγενώς αντίθετο στον εβραϊκό υλισμό. Πολιτιστικές και ιστορικές αντιθέσεις υπάρχουν (και οι Εβραίοι, όντως, καθώς δεν μπορούσαν να έχουν γη, ούτε κράτος, εστράφησαν από νωρίς στο εμπόριο, στα χρηματιστηριακά και στις τέχνες). Αλλά τέτοιες ή άλλες πολιτιστικές αντιθέσεις ουδέποτε απέκλεισαν την συνεργασία στην εξωτερική πολιτική επί τη βάσει κοινών συμφερόντων. Έτσι γίνεται η υπεύθυνη εξωτερική πολιτική· βάσει γεωστρατηγικών συμφερόντων· όχι βάσει του αν… το Ελληνικό Δωδεκάθεο είναι ή όχι συμβατό με τον ανατολικό δεσποτισμό, ούτε με το αν οι Μακκαβαίοι και ο Ιώσηπος πολεμούσαν και κατηγορούσαν τους Έλληνες, ο δε Αντίοχος ο Δ’ και ο Απίων τους Εβραίους, πριν δυο χιλιάδες χρόνια! Σημειώνω, επίσης, διότι είναι ολέθριο να υποτιμάς τους ξένους (και δη τους αντιπάλους σου – εάν είναι αντίπαλοι) και να κλείνεις τα μάτια στην δική σου κατάσταση, ότι εμείς οι Έλληνες, με την μεταπρατική, παρακμιακή και ξενόδουλη κοινωνία και το κρατίδιό μας τους τελευταίους δύο αιώνες (πλην συντόμων αναλαμπών δόξης), θα έπρεπε, αντί να κατηγορούμε τους Εβραίους που έχουν βγάλει τόσους γίγαντες της επιστήμης, του πνεύματος και της τέχνης τους τελευταίους αιώνες -η αλήθεια να λέγεται-, και να λέμε ότι είναι… ανίκανοι για πνευματικό πολιτισμό -έλεος!-, αλλά και έχουν αποδείξει εμπράκτως την ζωτικότητα και τον πατριωτισμό τους, να στρωνόμασταν στην δουλειά μήπως και προκόψει η πατρίδα μας! Λαός που προδίδει την δική του Ιστορία και αφελληνίζει τα παιδιά του με το Ρεπούσειο ανοσιούργημα, δεν δικαιούται να κάνει υποδείξεις σε άλλους, πολύ δε περισσότερο να επικαλείται προγονικές δάφνες.

Αυτά δεν έχουν καμμία σχέση με την εβραιολαγνία των ημετέρων αρνησιπάτριδων “προοδευτικών” -το τονίζω και ελπίζω να γίνομαι κατανοητός-, αλλά και με την παγκόσμια εξουσία των φιλοεβραϊκών λόμπυ, μέσω της οποίας, και με τα προσχήματα του “αντιρατσισμού”, του “πολυπολιτισμού” κ.ά., με την πρόθυμη συνεργασία -και πρωτοβουλία- των ντόπιων λακέδων της Νέας Τάξης επιχειρείται ο αφελληνισμός του τόπου και η εξαφάνιση των εθνών της Γης. Οι διώξεις κατά της ελευθερίας του λόγου και η αστυνόμευση της σκέψης που εξαπολύουν οι φασίστες Δημητράδες και οι μιασματικοί “Ιοί” (τελευταίο κρούσμα: στις 5 Σεπτ. δικάζεται ο Κ. Πλεύρης, επί “ρατσισμώ”, για το βιβλίο του – και δεν μέ ενδιαφέρει τί λέει ο Πλεύρης (εγώ, σε ορισμένα διαφωνώ σαφώς)· εδώ είναι ζήτημα ελευθερίας του λόγου· οι νεοταξικοί φασίστες Δημητράδες, “Ιοί” και λοιποί, με πρόσχημα τον “αντιρατσισμό”, επιδιώκουν την δίωξη κάθε εθνικού φρονήματος· αύριο η καμπάνα θα χτυπήσει για εμάς), γίνεται πρωτίστως για πολιτικούς λόγους (κατεδάφιση της εθνικής ιδέας), και όχι από καμμιά αγάπη στους εβραίους. Προσβολή για την μνήμη των νεκρών του ολοκαυτώματος και των εβραίων της Ελλάδος είναι στην πραγματικότητα όλη αυτή η εβραιοκαπηλεία των “προοδευτικών” – το μίσος για την Ελλάδα είναι το κίνητρό τους, όχι η αγάπη για τους εβραίους (τις εβραϊκές κοινότητες, όχι τα διεθνή εξουσιαστικά όργανα) και τον εβραϊκό πολιτισμό. (Σκέπτομαι: Μόνον ζημιά κάνει στους εβραίους της Ελλάδος η νταβατζίδικη «προστασία» που τούς πουλάνε οι ανθέλληνες, «προστασία» η οποία κάνει κάθε πατριώτη Έλληνα να αγανακτεί! Θα πρέπει και οι ίδιοι οι εβραίοι της Ελλάδος να αποκηρύξουν τους Δημητράδες ξεκάθαρα, όπως στο παρελθόν απεκήρυξαν, προς τιμήν τους, της ανθελληνικές ντιρεκτίβες του Κέντρου Βίζενταλ.) Αλλά για το πού έχει φτάσει η ξενοκρατία, ο μισελληνισμός και η υποτέλεια (για να θυμηθώ τον τίτλο του εμβληματικού ιστορικού έργου του Κυριάκου Σιμόπουλου) σε αυτόν τον τόπο, θα ακολουθήσει νέο σημείωμα. (Επί του παρόντος, διαβάστε το καταπληκτικό άρθρο του αν. καθηγητού Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Κωνσταντίνου Ρωμανού, «Ολοκαύτωμα και διαπολιτισμική αγωγή στα ελληνικά σχολεία», και θα καταλάβετε πολλά για το πού τό πάνε μερικοί.)

Υπάρχει σιωνιστική συνωμοσία;

31 Ἰουλίου 2007

Προς απάντησιν του σχολίου του «Αντιόχου Επιφανούς», δημοσιεύω τα ακόλουθα από το σοβαρό και υπεράνω κάθε υποψίας περί… νεοναζισμού, περιοδικό «Άρδην» – περιοδικό του αριστερού χώρου, δηλαδή. Διότι, εδώ θα βγω σε λίγο και εβραιόφιλος! (Αλλά, αν το συμφέρον της πατρίδος μου απαιτούσε να συμμαχήσω με τους εβραίους, φυσικά και θα το έκανα χωρίς κανέναν ενδοιασμό – όπως και με οποιονδήποτε άλλον. Έτσι γίνεται η εξωτερική πολιτική από τους σοβαρούς λαούς – βάσει των εθνικών συμφερόντων, όχι βάσει προκαταλήψεων και συνωμοσιολογιών, από την μία, ούτε βάσει μπουρδολογικών ιδεολογημάτων τύπου «αντιρατσισμού», «φιλειρηνισμού» κ.λπ. «προοδευτικές» σαπουνόφουσκες, από την άλλη.)

Δες λοιπόν, φίλε μου, έτσι για εξισορρόπηση, και την ανάλυση του Γ. Καραμπελιά, για το αν υπάρχει πράγματι «σιωνιστική συνωμοσία». Διότι, όπως σωστά γράφει, οι συνωμοσιολογίες, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, οι… ενδογήινοι και οι λοιπές αηδίες (θα έμπαινα στον πειρασμό να υποθέσω ότι τα κατασκευάζει η… Μοσάντ, για να δίνει λαβή στο Κέντρο Βίζενταλ να μας ελέγχει ως παρανοϊκούς αντισημίτες! – αλλά η βλακεία των ουφολόγων είναι αρκετή εξήγηση), μάς εμποδίζουν να δούμε την φανερή και υπαρκτή εμπλοκή του διεθνούς εβραϊσμού στην παγκόσμιο πολιτική! Τί χρειάζεται να ασχολούμεθα με «κρυφές συνωμοσίες», όταν τα πάντα γίνονται φανερά;

Το υπόλοιπο κείμενο δεν θα το σχολιάσω, θα αρκεστώ όμως στα χωρία που επικαλείσαι από τον Μπερνάρ Λαζάρ. Λέει περίπου ότι οι Εβραίοι της διασποράς, ήθελαν πάντοτε να παραμείνουν Εβραίοι και διατηρούσαν με ζήλο την πίστη τους, τις παραδόσεις τους, τον πολιτισμό τους, την εθνική τους συνείδηση! (Γι’ αυτό και προκαλούσαν αντιπάθειες!) Ε λοιπόν, εύγε τους! Εγώ δεν τους αντιπαθώ γι’ αυτό· τους βγάζω το καπέλο! Αυτό θα έπρεπε να κάνει κάθε λαός, προπάντων ο Ελληνικός, με τέτοια Ιστορία! Ας τα βλέπουν οι «προοδευτικοί» τσιφτετέλληνες που εγκαταλείπουν τις δικές τους παραδόσεις! Εάν οι τσιφτετέλληνες είναι αρνησιπάτριδες και προσκυνημένοι γραικύλοι, ας μην τους φταίνε οι Εβραίοι που είναι πατριώτες! Και ένας λαός, όπως οι Εβραίοι, ο οποίος διετήρησε την εθνική του συνείδηση και την πίστη του δύο χιλιάδες χρόνια, στην εξορία, χωρίς δικό του κράτος, όχι, κάθε άλλο παρά δέχομαι ότι δεν έχει αξιόλογο πολιτισμό! Όχι φίλε μου! Έχουν πολιτισμό αξιολογότατο και τον σέβονται και τον τιμούν. Τα περί… καμηλών και προβάτων, επίτρεψέ μου, είναι για γέλια! Ας σέβονται και οι Έλληνες λίγο παραπάνω τον δικό τους μεγαλειώδη πολιτισμό, αν είναι άξιοι να λέγονται Έλληνες.

Να σου πω και κάτι για το οποίο διαφωνώ με το «’Αρδην» (το οποίο παρασύρεται από τον παραδοσιακό φιλοαραβισμό της Αριστεράς) και θα κάνει πολλούς να φρίξουν; Ακόμα και στο κράτος του Ισραήλ, βγάζω το καπέλο. Τους παραδέχομαι αυτούς τους ανθρώπους, με τον αγώνα και το αίμα τους κρατούν μια γωνιά προαιώνιας πατρογονικής γης, μέσα σε μια εχθρική, φανατισμένη, ισλαμική λαοθάλασσα! Τι θα έπρεπε να δηλαδή να κάνουν; Να γίνουν φυγόστρατοι, αρνησιπάτριδες διεθνιστές σαν τους νεοέλληνες και να αφήσουν τους Άραβες να τους πνίξουν και να τους αφανίσουν πληθυσμιακώς; Ερωτώ. Πείτε με και οπαδό του Σαρόν αν θέλετε, αλλά απαντήστε στο ερώτημα. Δύο χιλιάδες χρόνια, «και του χρόνου στην Ιερουσαλήμ» εύχονταν. Εσύ να τα βλέπεις -σ’ εσένα που διαβάζεις μιλώ φιλαράκο- που μιλάς για «χαμένες πατρίδες» και τώρα αναρωτιέσαι αν είναι και η… Μακεδονία Ελληνική!

Αλλού έχω εγώ πρόβλημα με τους Εβραίους. Όταν εμπλέκονται στις εθνικές μου υποθέσεις με τρόπο απαράδεκτο και επιζήμιο για τα εθνικά μου συμφέροντα. (Και έγραψα αρκετά γι’ αυτό, και υπάρχουν πολλά ακόμη, χειρότερα. Βλέπε επί τη ευκαιρία και σχετική δημοσίευση, «Ποιός αντισημιτισμός στην Ελλάδα;», στο νέο ιστολόγιο Φιλοπατρία.) Εκεί (και για όποιον άλλον εμπλέκεται στις εθνικές μου υποθέσεις) ζώνομαι τα άρματα! Με τον πολιτισμό τους και την θρησκεία τους δεν έχω κανένα πρόβλημα, είναι από τους αρχαιότερους και εν τοις πράγμασι αξιολογότερους της ανθρώπινης Ιστορίας! (Είναι ανασφάλεια και όχι συνειδητός εθνικισμός να νιώθεις την ανάγκη να πειστείς ότι ο άλλος δεν έχει πολιτισμό, προκειμένου να υπερασπιστείς τον δικό σου! Τον πολιτισμό μου, την φυλή μου και την πατρίδα μου δεν την υπερασπίζομαι επειδή είναι ανώτερη ή κατώτερη, αλλά επειδή είναι δική μου. Αυτό κάνει ο πραγματικός εθνικιστής.) Εκεί, με τον πολιτισμό τους και την θρησκεία τους, δεν έχω πρόβλημα με τους Εβραίους. Αλλά όταν παρεμβαίνουν στα εθνικά μου ζητήματα, ΑΛΤ! ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!

Όμως, και για το τελευταίο ακόμα, οι αρνησιπάτριδες γραικύλοι μειονεκτικοί ψευτοπροοδευτικοί τσιφτετέλληνες ευθύνονται, όχι οι Εβραίοι! Εάν εσύ είσαι καρπαζοεισπράκτορας και όποιος περνά (ακόμη και ο ξυπόλητος σκοπιανός) βαράει, ας μην σου φταίει ο Εβραίος που κάνει το αυτονόητο για κάθε άνθρωπο, να αγαπά την πατρίδα του, την φυλή του, την θρησκεία του και την παράδοσή του, και να προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα! Τι το παράξενο βλέπεις σε αυτό; Δεν υπάρχει «προαιώνια συνωμοσία» που σε κάνει να τρως σφαλιάρες· το ότι σκύβεις τον αυχένα φταίει, ραγιά!

Ακολουθούν τα άρθρα του «’Αρδην», για μία άλλη οπτική επί του ζητήματος.

————————————————————————
Υπάρχει σιωνιστική συνωμοσία;

Ένας από τους λόγους που μας ώθησαν στην έκδοση αυτού του αφιερώματος ήταν η
ανάγκη να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα που τίθεται όλο και πιο επιτακτικά τον
τελευταίο καιρό και στη χώρα μας: στην ενισχυόμενη πεποίθηση πως βρίσκεται
σε εξέλιξη μια παγκόσμια σιωνιστική συνωμοσία, η οποία καθοδηγεί υποχθόνια
τη “νέα τάξη”, οικονομική και πολιτική, που κυβερνάει τον πλανήτη μας.
Βιβλία όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, (που κατασκευάστηκαν μάλλον
από την τσαρική μυστική αστυνομία) θεωρούνται αυθεντικές εκφράσεις αυτής της
συνωμοσίας και κυκλοφορούν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Και όσο η
κατεστημένη σκέψη θα αρνείται να υποβάλει σε οποιαδήποτε σοβαρή κριτική το
κράτος του Ισραήλ και το σιωνιστικό λόμπι, τόσο περισσότερο θα ενισχύεται,
ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα, η πεποίθηση για την αυθεντικότητα μιας τέτοιας
συνωμοσίας, όπως ήδη συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μεγάλο μέρος των
Αφροαμερικανών και ιδιαίτερα οι Black Muslims και ο Λούϊς Φάραχαν είναι
ένθερμοι οπαδοί της θεωρίας της συνωμοσίας, για να μην αναφερθούμε στις
μουσουλμανικές χώρες.

Ωστόσο το σιωνιστικό φαινόμενο και ο ρόλος του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ
μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να χρειαστεί να προσφύγουμε στη “θεωρία της
συνωμοσίας”. Οι Εβραίοι δείχνουν πράγματι μια μεγάλη αλληλεγγύη μεταξύ τους,
έχουν ιδιαίτερη και αυξημένη συμμετοχή στις τραπεζιτικές και χρηματιστικές
δραστηριότητες, όπως επίσης και στη διανόηση και τα ΜΜΕ.

Σε ό,τι αφορά την υπεραντιπροσώπευσή τους στον τραπεζιτικό και χρηματιστικό
τομέα, είναι απολύτως λογική, διότι οι Εβραίοι καθώς αποκλείονταν για
εκατοντάδες χρόνια από παραγωγικές δραστηριότητες στράφηκαν ήδη από την
ύστερη αρχαιότητα στο επάγγελμα του σαράφη, του τραπεζίτη, του αργυραμοιβού,
του εμπόρου πολυτίμων λίθων.

Ως προς την ενισχυμένη αίσθηση της κοινότητας τα πράγματα είναι εξ’ ίσου
απλά. Το εβραϊκό έθνος, μετά τη “βαβυλώνια αιχμαλωσία” και την καταστροφή
της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, μεταβλήθηκε σε ένα “έθνος χωρίς πατρίδα”, οπότε
το βασικό στοιχείο της συνοχής του γίνεται η θρησκεία. Ο εβραϊκός λαός είναι
ο μοναδικός λαός του οποίου η ιστορία είναι ταυτισμένη με την θρησκεία του.
Ζώντας ανάμεσα σε ξένους λαούς, διατήρησε την ταυτότητά του μέσα από την
ισχυρή κοινοτική του αίσθηση. Οι Εβραίοι άντεξαν διώξεις και “εξόδους”, μόνο
και μόνο γιατί διέπονταν από αυτή τη φοβερή συνοχή. Κατά συνέπεια όχι μόνο
συνέχισαν να δείχνουν αλληλεγγύη μεταξύ τους αλλά καλλιέργησαν στον ύψιστο
βαθμό την τεχνική της “απόκρυψης” και της συνωμοτικής τακτικής. Οι ντονμέδες
στην Τουρκία (Εβραίοι που έγιναν τυπικά μουσουλμάνοι, διατηρώντας την
εβραϊκή τους ταυτότητα) και οι μαράνοι στην Ιβηρική χερσόνησο είναι μόνο
μερικά από τα παραδείγματα αυτής της αντοχής μέσα από την απόκρυψη (οι
κρυπτοχριστιανοί της σημερινής Τουρκίας είναι ένα άλλο παράδειγμα σε
χριστιανικούς πληθυσμούς). Γι’ αυτό και θα συμμετέχουν σε υψηλά ποσοστά σε
όλων των ειδών τις συνωμοτικές και επαναστατικές εταιρείες, είτε του
φιλελευθερισμού (μασωνισμός), είτε του σοσιαλισμού (επαναστατικά κόμματα και
οργανώσεις). Αυτή η ενισχυμένη συμμετοχή επέτρεψε στους αντισημίτες,
ιδιαίτερα τους Γερμανούς ακροδεξιούς, να παρουσιάζουν τον φιλελευθερισμό και
τον μπολσεβικισμό ως τις δύο όψεις της “παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας”. Το
γεγονός δε ότι, μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σχεδόν 2 εκατομμύρια Εβραίοι
ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση και 4,5 στην Αμερική, δηλαδή στο σοσιαλιστικό και
το φιλελεύθερο κέντρο αντίστοιχα, αποτελούσε για τους Ναζί και την απόδειξη
της συνωμοτικής τους θεωρίας.

Όσο για το μεγάλο ειδικό βάρος τους μεταξύ των διανοουμένων, των
ακαδημαϊκών, των δημοσιογράφων και των καλλιτεχνών, τις ρίζες του φαινομένου
θα πρέπει να τις αναζητήσουμε στη σχέση των Εβραίων με τη γνώση. Κατ’ αρχάς,
η διατήρηση της εθνικής-θρησκευτικής ταυτότητας προϋπέθετε τη γνώση των
κειμένων της Τορά και του Ταλμούδ. Κατά συνέπεια ο αναλφαβητισμός ήταν πολύ
μικρότερος στους Εβραίους απ’ό,τι σε όλους τους άλλους λαούς, τουλάχιστον
από τον Μεσαίωνα και μετά. (Θα είναι οι πρώτοι που θα φτιάξουν τυπογραφείο
στην Οθωμανική Αυτοκρατορία). Αν σε αυτό προσθέσουμε και την ανάγκη
τουλάχιστον στοιχειωδών γνώσεων για ένα λαό εμπόρων, καθώς και τον
αποκλεισμό τους από πολλές παραγωγικές απασχολήσεις, που τους έστρεφε προς
τα ελεύθερα επαγγέλματα, θα κατανοήσουμε το βάρος και τη σημασία της
εκπαίδευσης γι’ αυτούς. [Τα ίδια φαινόμενα σε μικρότερη έκταση θα
παρατηρηθούν και στους Έλληνες. Αρχικά η εκκλησία και αργότερα οι έμποροι θα
τροφοδοτήσουν το φαινόμενο του νεοελληνικού “διαφωτισμού”.] Η κοινωνική
άνοδος μέσω της γνώσης ήταν η δεύτερη μεγάλη λεωφόρος –παράλληλα με το
χρήμα– για τους Εβραίους.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντισημιτισμός θα υποχωρήσει σε εκτεταμένη
κλίμακα σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, σαν συνέπεια του Ολοκαυτώματος και
της ήττας των Ναζί. Το κράτος του Ισραήλ θα ιδρυθεί, “εξαγοράζοντας” σε
μεγάλο βαθμό τις τύψεις των δυτικών, ενώ στην Αμερική θα συγκεντρωθεί το
μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων δεδομένου ότι στην Ευρώπη εξοντώθηκαν. Η
κοινωνική άνοδος των Εβραίων θα είναι ταχύτατη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή
υπήρχαν, σχεδόν σε όλες τις χώρες, δύο μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες της
εβραϊκής κοινότητας: Μία που ανήκε στα μεσαία και ανώτερα αστικά στρώματα,
λίγο-πολύ ενσωματωμένη στο κυρίαρχο σύστημα και μια άλλη, μικροαστική και
προλεταριακή, που υφίστατο τη μεγαλύτερη πίεση του αντισημιτισμού. Η πρώτη
ομάδα συγκροτούσε φιλελεύθερες εταιρείες και οργανώσεις, η δεύτερη
συμμετείχε στα σοσιαλιστικά κόμματα, εξέδιδε έντυπα και προμήθευε τους
περισσότερους μετανάστες για τη Σιών.

Μετά τον πόλεμο, ιδιαίτερα μετά το 1960 και την άρση κάθε διάκρισης και
προκατάληψης σε βάρος τους, οι Εβραίοι θα ανέβουν ταχύτατα την κοινωνική
κλίμακα (μια αντίστοιχη άνοδο αλλά πολύ πιο περιορισμένη θα πραγματοποιήσουν
και οι Ελληνοαμερικανοί) και θα τείνουν να συγκροτήσουν μια ενιαία κοινωνική
ομάδα μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων. Παράλληλα, η εθνική τους εστία, το
Ισραήλ, θα γίνει ο σημαντικότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η
πατροπαράδοτη αλληλεγγύη θα μεταβληθεί σε ένα πανίσχυρο λόμπι! Ένα λόμπι το
οποίο θα ενισχύει την άνοδο των Εβραίων στις ΗΠΑ (και δευτερευόντως στη
Γαλλία και την Αγγλία) και τον έλεγχο στρατηγικών θέσεων σε όλους τους
τομείς των επιχειρήσεων και ιδιαιτέρως της πολιτικής και πνευματικής ζωής.
Και αυτός ο έλεγχος θα θεωρείται αναγκαίος για δύο λόγους: Α. Για να μη
ξαναβρεθούν ποτέ οι Εβραίοι σε μια θέση παρόμοια με εκείνη που οδήγησε στο
Ολοκαύτωμα και Β. Για να μπορούν κινητοποιηθούν αποτελεσματικά στην
υπεράσπιση του κράτους του Ισραήλ.

Η υποτιθέμενη “σιωνιστική συνωμοσία” δεν είναι συνωμοσία γιατί οι ηγετικές
ομάδες του σιωνισμού, που κυριάρχησε μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων, δεν
κρύβουν τους στόχους τους, ούτε δρουν με καλυμμένο πρόσωπο. Διαθέτουν
ισχυρότατες οργανώσεις, κινητοποιούνται ανοιχτά για την υπεράσπιση του
Ισραήλ και της “νέας τάξης πραγμάτων” την οποία θεωρούν προϋπόθεση για την
επιβίωση του Ισραήλ, και διεκδικούν αλαζονικά την κυριαρχία τους.
Ωστόσο αυτή η μεταβολή τους σε μια οιονεί άρχουσα τάξη-έθνος, στα πλαίσια
της νέας τάξης, αναγεννά τα παλαιά σύνδρομα σ’ έναν αυξανόμενο αριθμό χωρών
και ομάδων. Ο Τρίτος Κόσμος, σχεδόν στο σύνολό του, στρέφεται εναντίον του
Ισραήλ και των σιωνιστών υποστηρικτών του. Χαρακτηριστική υπήρξε η καταδίκη
του Ισραήλ και του σιωνισμού ως ρατσιστικών το Καλοκαίρι του 2001 από τη
διάσκεψη της Unesco. Στις ίδιες τις δυτικές χώρες, η μεταβολή της εβραϊκής
κοινότητας σε τμήμα της άρχουσας τάξης και των ελίτ, και η αλαζονική
διεκδίκηση αυτού του ρόλου, στρέφει εναντίον της ένα αυξανόμενο κομμάτι των
φτωχών στρωμάτων και των διανοούμενων από άλλες κοινότητες και ομάδες που
βρίσκουν “κλειστή την πόρτα” της ανόδου γι’ αυτούς. Αφροαμερικάνοι, λατίνος,
μουσουλμάνοι, κλπ., ομάδες που πριν 30 ή 40 χρόνια βρισκόταν στο ίδιο
στρατόπεδο με τους Εβραίους στην διεκδίκηση των κοινών δικαιωμάτων, τώρα
περνούν σταδιακά σε μια συνολική απόρριψη του σιωνισμού, που συχνά
μεταφράζεται και στην υιοθέτηση της άποψης της “σιωνιστικής συνωμοσίας”. Και
δεδομένου ότι το εβραϊκό προοδευτικό στρατόπεδο, που απορρίπτει τον
σιωνισμό, αποτελώντας ένα φράγμα σε κάθε πρωτόγονο αντισημιτισμό, έχει
αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια, ο σιωνισμός με τη λογική του, της με κάθε
τρόπο ανόδου και ενίσχυσης του Ισραήλ, κινδυνεύει να τροφοδοτήσει και πάλι
τον λαϊκό αντισημιτισμό του παρελθόντος.

Πράγματι, όπως τόσο εύστοχα επισημαίνει ο Ισραήλ Σαχάκ, οι διώξεις κατά των
Εβραίων, μέχρι τους ναζί, συχνά μπορούσαν να χρησιμοποιούν τον “λαϊκό
αντισημιτισμό”, που τροφοδοτούνταν από το γεγονός ότι οι Εβραίοι ήταν
προσκολλημένοι στις εκάστοτε άρχουσες τάξεις για την επιβίωσή τους, στην
Ισπανία και την Πολωνία με τους ευγενείς, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με
τους Τούρκους, κλπ. και χρησιμοποιούνταν από αυτούς για την εκμετάλλευση των
αγροτικών πληθυσμών, για την είσπραξη των φόρων, κ.λπ. Έτσι το μίσος των
εγχώριων πληθυσμών στρεφόταν κατά των Εβραίων, τους οποίους περιοδικά οι
άρχουσες τάξεις παρέδιδαν ως εξιλαστήρια θύματα για την εκτόνωση των λαϊκών
εξεγέρσεων. Σήμερα, η προσκόλληση του σιωνισμού στη νέα τάξη των ΗΠΑ δεν
κινδυνεύει να τους μετατρέψει πάλι σε εξιλαστήριο θύμα μιας παγκόσμιας
λαϊκής αγανάκτησης ; Οι σιωνιστές κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβεβαιώσουν
την αντίληψη της σιωνιστικής συνωμοσίας. Αυτό υποστηρίζουν οι Εβραίοι
αντισιωνιστές που προσπαθούν, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, να διατηρήσουν
την προοδευτική εβραϊκή παράδοση, αποτρέποντάς μας ταυτόχρονα από την
υιοθέτηση μιας αστυνομικής αντίληψης της ιστορίας.

Γιώργος Καραμπελιάς

…………………………………

Από τον σιωνισμό στον εβραϊκό φονταμενταλισμό

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως η νεώτερη δυτική σκέψη, τις τελευταίες
δεκαετίες του 20ού αιώνα, εισήλθε σε μια παρατεταμένη κρίση. Ένα μέρος της
Αριστεράς και ίσως η πλειοψηφία των αριστερών και φιλελεύθερων διανοουμένων
θα μεταβληθούν σε κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς εκπροσώπους και φορείς της νέας
παγκοσμιοποιητικής και ισοπεδωτικής ιδεολογίας του Αμερικάνικου
ιμπεριαλισμού. Στην ίδια κατεύθυνση –και εξίσου σημαντική και βαρύνουσα για
το μέλλον της Δύσεως– είναι η εξάντληση του ιουδαϊκού επαναστατικού
μεσσιανισμού και η εκτεταμένη ταύτισή του με τον σιωνισμό, που, μόλις πριν
μερικές δεκαετίες, αποτελούσε ένα ρεύμα και μόνο της εβραϊκής σκέψης.
Ο εβραϊκός λαός, μέσα από την εξορία του, μεταβλήθηκε σε ένα ιδιότυπο
“έθνος”, που διατηρούσε την ενότητά του μέσα από την πίστη σε μια θρησκεία
και μία παράδοση, έστω και αν τα μέλη του ήταν διασκορπισμένα στα τέσσερα
σημεία του ορίζοντα. Είναι γνωστές οι διώξεις που έχουν υποστεί οι Εβραίοι
στη μακραίωνη ιστορική τους διαδρομή με αποκορύφωμα το ναζιστικό Ολοκαύτωμα.
Κατά συνέπεια, η προσδοκία ενός Μεσσία, που ακόμα δεν έχει έλθει –μια και ο
Εβραίος, από την άποψη της καταγωγής, Χριστός συνδέθηκε με την ελληνορωμαϊκή
οικουμενικότητα και απορρίφθηκε από το εβραϊκό έθνος– καθώς και οι διώξεις
εναντίον των Εβραίων, τους μετέβαλαν σε ένα λαό που αναζητούσε αενάως τη
λύτρωση στη σφαίρα του μέλλοντος. Αυτή η λύτρωση, μέχρι τον 18ο αιώνα, θα
παραμένει αποκλειστικά εβραϊκή, μέσα από κοινότητες που διατηρούσαν, με μια
φοβερή εσωτερική ιεραρχία και πειθαρχία, τη συνοχή τους, γεγονός που τους
επέτρεπε να επιβιώνουν παρά τις διώξεις, τις μετακινήσεις, τα πογκρόμ. Οι
εβραϊκές κοινότητες ήταν αυτοδιοικούμενες και συχνά διέθεταν δικαιώματα ζωής
ή θανάτου έναντι των μελών τους.1

Ωστόσο, μετά τον 18ο αιώνα, με τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και την
επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων, οι αποκλειστικά εβραϊκές κοινότητες θα
αποσυντεθούν μέσα στα νέα κράτη. Και θα εγκαινιαστεί η καταπληκτική εβραϊκή
εποποιία του 19ου και του 20ού αιώνα. Οι Εβραίοι, απελευθερωμένοι από το
βάρος της κλειστής κοινότητας, θα “εξαγάγουν” την ουτοπία τους από τα στενά
εβραϊκά πλαίσια της Τορά και του Ταλμούδ σε ένα καθολικό ή τουλάχιστον
πανευρωπαϊκό πεδίο. Η εβραϊκή “ουτοπία” δεν μπορούσε πλέον να είναι στενά
εβραϊκή ούτε “εθνική” –στα καθ’ έκαστα έθνη όπου ζούσαν οι Εβραίοι αυτής της
γενικευμένης διασποράς– αλλά μάλλον οικουμενική, κοινωνική και πνευματική2.
Έτσι θα αποτελέσουν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης της
ευρωπαϊκής υπερεθνικής ταυτότητας, των πνευματικών αναζητήσεων, της
καθολικότητας. Ο ρόλος τους στην ανάπτυξη του εμπορίου, της επιστήμης, των
πνευματικών ανταλλαγών, της φιλοσοφίας, θα είναι χωρίς προηγούμενο. Αρκεί να
αναφερθούμε σε ελάχιστα ονόματα, Σπινόζα, Χάινε, Μαρξ, Φρόυντ, Αϊνστάιν,
Σαγκάλ.

Μεσσιανισμός και σιωνισμός

Όσοι όμως, σαν συνέπεια και του πάντα παρόντος αντισημιτισμού, νοσταλγούσαν
την εβραϊκή κοινότητα, δεδομένου ότι δεν ήταν πλέον εφικτή η επιστροφή σ’
αυτή, θ’ αρχίσουν να προσανατολίζονται προς τον σιωνισμό, με την επιστροφή
στα “πατρογονικά εδάφη” και τη μεταβολή του οιονεί εβραϊκού έθνους σε ένα
“κανονικό” έθνος-κράτος –έστω και αν θα έπρεπε να εκδιώξουν τους Άραβες που
κατοικούσαν εκεί για χιλιάδες χρόνια.

Ο εβραϊκός κοσμικός μεσσιανισμός αντιπαρέθετε στο σιωνιστικό όνειρο μια
πανανθρώπινη απελευθέρωση, και μέσω αυτής την απελευθέρωση των Εβραίων3. Η
“αριστερή πτέρυγα” του σιωνισμού, που θα εγκαινιάσει και το κίνημα των
κιμπούτζ (των αγροτικών κοινοτήτων-κοινοβίων), ήδη από τις αρχές του αιώνα,
θα συγκροτηθεί κατά μεγάλο ποσοστό από αριστερούς επαναστάτες που
εγκατέλειψαν την οπτική της παγκόσμιας απελευθέρωσης και στρατεύτηκαν σε μια
πιο συγκεκριμένη εθνική και κοινωνική αποκατάσταση, σε συμβίωση –σύμφωνα με
την αρχική τους άποψη– με τον γηγενή αραβικό πληθυσμό.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ο σιωνισμός παρέμενε ένα κίνημα σχετικά
περιθωριακό και μειοψηφικό, στα πλαίσια του διεθνούς ιουδαϊσμού. Παρά το ότι
οι πρώτες κοινότητες στην Παλαιστίνη είχαν χρηματοδοτηθεί από τον βαρόνο
Εδμόνδο Ρότσιλντ4, ενώ στη συνέχεια, ως αντίδραση στα μεγάλα πογκρόμ του
1903-1905 στη Ρωσία, τον ενστερνίστηκε και ένα μέρος των σοσιαλιστών
Εβραίων, στα 1930 δεν υπήρχαν περισσότεροι από 100.000 Εβραίοι στην
Παλαιστίνη. Όμως η άνοδος του αντισημιτικού ναζισμού στη Γερμανία και ο Β΄
Παγκόσμιος Πόλεμος θα έχουν καταλυτικές επιπτώσεις. Το Ολοκαύτωμα, που
ξερίζωσε τους Εβραίους από την περιβόητη Γίντισλαντ, τον εβραϊκό “χώρο” που
άρχιζε από την Εσθονία και τη Μόσχα και έφθανε έως τη Θεσσαλονίκη, νότια,
και έως το Βερολίνο και τη Βιέννη, δυτικά, μετέβαλε τα πληθυσμιακά και
ιδεολογικά δεδομένα: Ο σιωνισμός και η δημιουργία μιας κρατικής εθνικής
εστίας –έστω και εάν η Παλαιστίνη κατοικούνταν ήδη από έναν άλλο λαό–
παράλληλα με τη μετανάστευση στην Αμερική, θα εμφανιστεί ως η μόνη
διέξοδος5. Δύο θα γίνουν πλέον τα επίκεντρα του εβραϊκού κόσμου, οι ΗΠΑ και
το Ισραήλ: Οι μεν ΗΠΑ ήταν μια χώρα πρώην μεταναστών που περνούσε στην
πλανητική ηγεμονία, με διακηρυγμένο όραμα την υποταγή, ει δυνατόν, όλου του
κόσμου σε ένα νέο imperium, αντίστοιχο με εκείνο της Ρώμης. Το δε Ισραήλ
είναι, ίσως, η πιο αποκλειστική χώρα του κόσμου, όπου αρκεί η θρησκεία για
την απόκτηση της υπηκοότητας και το έθνος-κράτος συγκροτείται μέσω της
σταδιακής εκδίωξης και παραγκωνισμού των αυτοχθόνων –θα έλεγε κανείς ο
αντίποδας των ΗΠΑ.

Πώς λοιπόν ο εβραϊκός –και αμερικανικός– οικουμενισμός θα συμβίωνε με την
ισραηλινή αποκλειστικότητα; Για αρκετά χρόνια, η αντίφαση θα είναι
πραγματική. Ιδιαίτερα στη Γαλλία, αλλά και στις ΗΠΑ, αρκετοί φιλελεύθεροι
και οι αριστεροί Εβραίοι διανοούμενοι, πιστοί στην παράδοση του
οικουμενισμού, θα υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους και τους Άραβες απέναντι
στον Νταγιάν και την Γκόλντα Μέιρ. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της
γαλλικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, στην οποία οι Εβραίοι διανοούμενοι
θα παίξουν καθοριστικό ρόλο.

Ωστόσο η εβραϊκή οικουμενικότητα ήταν πάντα –και ίσως εξ ανάγκης μια και οι
Εβραίοι απορρίπτονταν από τις πλειοψηφικές θρησκείες– μια “αποκλειστική
οικουμενικότητα” διότι αναφερόταν πάντα σε έναν “περιούσιο λαό”. Ο Μεσσίας
θα έλθει γι’ αυτόν (απ’ αυτόν) τον λαό. Μπορεί στην επαναστατική εκδοχή να
επρόκειτο για το προλεταριάτο ή, έστω για τους διανοουμένους, όμως το
στοιχείο της αποκλειστικότητας παραμένει. Ως προς την ιδιαιτερότητα του
εβραϊκού μεσσιανισμού, είναι απολύτως χαρακτηριστική και συμβολική η
περίπτωση του Μόζες Χές (Moses Hess -1812-1875). Ο Χες, που για ένα διάστημα
υπήρξε ο μέντορας του νεαρού Μαρξ στην πορεία του από τον αριστερό
εγελιανισμό στον κομμουνισμό, στη δεκαετία του 1850, με μια “στροφή”,
εγκαινίασε πρώιμα τον σύγχρονο σιωνισμό στη διαπλοκή του με το σοσιαλισμό
και εξέδωσε το 1862 το πρώτο σύγχρονο σιωνιστικό βιβλίο, Ρώμη και
Ιερουσαλήμ, Το τελευταίο εθνικό ζήτημα6.

Αν λοιπόν ο μεσσιανισμός, από επαναστατικός και αντικαθεστωτικός, περάσει
στην “υπεράσπιση της Δύσης”, μπορεί ευκολότατα να μεταβληθεί σε ένα ακόμα
όχημα του νέου περιούσιου λαού, των Αμερικανών7. Γι αυτό και θα είναι οι
Εβραίοι της Αμερικής που θα πραγματοποιήσουν με μεγαλύτερη ευκολία τη
σύνδεση ανάμεσα στην πλανητική ηγεμονία και τον παγκοσμιοποιητικό
οικουμενισμό, από τη μια, και το κράτος του Ισραήλ, από την άλλη, τον
μεσανατολικό χωροφύλακα των συνολικών συμφερόντων του “πολιτισμένου κόσμου”
–εν μέσω των “βαρβάρων”–, συμφερόντων που αποπνέουν την οσμή του πετρελαίου.
Από τη δεκαετία του ’80 και στο εξής, κάτι ανάλογο θα συμβεί και στην
Ευρώπη. Η κοινωνική άνοδος των Εβραίων, η κρίση των σοσιαλιστικών ιδεολογιών
και η εξάντληση κάθε οραματικού στοιχείου του δυτικού πολιτισμού θα
επιταχύνουν τη διαδικασία. Ο εβραϊκός επαναστατικός μεσσιανισμός θα
υποκατασταθεί από τον σιωνισμό, ή μάλλον ακόμα χειρότερα το Ισραήλ, και ο
μεγάλος του προστάτης, οι ΗΠΑ, θα υποκαταστήσει την προσμονή της έλευσης του
Μεσσία. Το Ισραήλ θα είναι ο επί τέλους επελθών Μεσσίας και η ρομφαία των
πυρηνικών του όπλων –μαζί με την αμερικανική ομπρέλα παρεμπιπτόντως– θα
παίρνει εκδίκηση για χιλιετίες διώξεων, από τους Αιγυπτίους και τους
Ασσυρίους έως τον Χίτλερ. Μόνο που θα παίρνει αυτή την εκδίκηση στρεφόμενο
κατά των θυμάτων της νέας τάξης, στο πλευρό των θυτών τους.
Τα δεδομένα θα αντιστραφούν. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο μαρξιστικός
διεθνισμός θα χρησιμοποιηθεί από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης έτσι και
ο εβραϊκός οικουμενισμός θα γίνει ένα ιδεολογικό όπλο στα χέρια της
πλανητικής υπερδύναμης. Το εβραϊκό έθνος έπαψε να είναι ο παρίας αυτού του
κόσμου, έπαψε να είναι ο “περιπλανώμενος Ιουδαίος” και οι Εβραίοι
αντικαταστάθηκαν από… τους Παλαιστίνιους, τα θύματά τους. Η τετριμμένη
αλλά πραγματική “αποκατάσταση” του εβραϊκού έθνους σκότωσε τον επαναστατικό
μεσσιανισμό του. Και το γεγονός ότι Εβραίοι διανοούμενοι, όπως ο Τσόμσκι και
πολλοί άλλοι ακόμα, που επιχειρούμε να παρουσιάσουμε σε αυτό το τεύχος,
συνεχίζουν στον επαναστατικό δρόμο της παλιάς εβραϊκής παράδοσης, δεν
αποτελεί πλέον κάποια ιδιαιτερότητα, ωστόσο μας προφυλάσσει από οποιονδήποτε
πρωτόγονο αντιεβραϊσμό και από οποιαδήποτε μετατροπή του αντισιωνισμού σε
αντισημιτισμό. Απλούστατα, οι Εβραίοι έγιναν δυτικοί όπως οι άλλοι και, σε
μια αρνητική συγκυρία για οποιοδήποτε απελευθερωτικό πρόταγμα, παύουν να
βρίσκονται στην πρωτοπορία της παγκόσμιας απελευθερωτικής σκέψης, όπως
συνέβαινε από τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Η άνοδος του φονταμενταλιστικού σιωνισμού

Αυτή η μεταστροφή της εβραϊκής διανόησης από την Αριστερά στον σιωνισμό, και
κατά συνέπεια στην υποστήριξη της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ και των
ΗΠΑ, κατέστρεψε την παραδοσιακή φιλελεύθερη και προοδευτική παράδοση των
Αμερικανών και Γάλλων Εβραίων8. Η μετατροπή του Ισραήλ από εθνική εστία των
καταδιωκόμενων Εβραίων (έστω και παραβιάζοντας τα δικαιώματα των
Παλαιστινίων) σε μια αλαζονική πυρηνική ακροδεξιά υπερδύναμη, παράλληλα με
τη συνολική ενσωμάτωση της παραδοσιακής Αριστεράς σε όλες τις δυτικές
κοινωνίες, συμπαρέσυρε και την εβραϊκή φιλελεύθερη παράδοση. Το τίμημα της
επιτυχίας για τους Εβραίους και το Ισραήλ υπήρξε πολύ ακριβό, τους μετέβαλε
από θύματα σε θύτες, από διωκόμενους σε διώκτες, και τροφοδοτεί υποδόρια τον
κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου κύματος γενικευμένου αντι-σημιτισμού. Κάτι
τέτοιο έχει ήδη γίνει στις μουσουλμανικές χώρες, όπου δύσκολα μπορεί να
υπάρξει πλέον διάκριση ανάμεσα στους Εβραίους και τους σιωνιστές.
Χαρακτηριστική είναι και η εξέλιξη του σιωνιστικού κινήματος τα τελευταία
είκοσι χρόνια: Η καρδιά του σιωνισμού δεν είναι πια τα αριστερά (το Εργατικό
Κόμμα θα χάσει για πρώτη φορά τις εκλογές το 1977), αλλά τα θρησκευτικά
κόμματα. Οι έποικοι στα κατεχόμενα δεν θα είναι μέλη των αριστερών
οργανώσεων που δημιούργησαν τα κοινόβια των Κιμπούτζ, αλλά, στη συντριπτική
τους πλειοψηφία, οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές, του Γκους Εμουνίμ. Όπως
τονίζουν οι αντισιωνιστές Εβραίοι διανοούμενοι και αγωνιστές, αν δεν
εμφανιστεί ένα ισχυρό αντισιωνιστικό ρεύμα στο εσωτερικό του εβραϊκού λαού,
ο κίνδυνος μιας ευρύτερης ανάφλεξης θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Γιώργος Καραμπελιάς

Σημειώσεις
1. Βλέπε Professor Israel Sahak, Jewish History, Jewish Religion, The Weight
of Three Thousand Years, Pluto Press, Λονδίνο

2. Η τελευταία μεγάλη απόπειρα για μια εγκόσμια, οιονεί “εθνική” και
μεταφυσική απελευθέρωση των Εβραίων, το κίνημα του “Μεσσία” Σαμπατάι Τσέβι
στον 17ο αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο “σαμπαταϊσμός” αφού ξεσήκωσε
όλες τις Εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία,
μετά την φυλάκισή του “Μεσσία” από τους Τούρκους και κυρίως μετά την
αποστασία του καθώς και αρκετών οπαδών του στον μουσουλμανισμό (ντονμέδες).
[Βλέπε Σάββα Μιχαήλ (Σαμπετάϊ Μάτσα) Μορφές του Μεσσιανικού, Άγρα, 1999 και
Gershom Scholem, Sabbatai Sevi, Prin-ceton Univ Pr; 1976.]

3. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση του Λένιν –αλλά και των Εβραίων
αντισιωνιστών, όπως ο Τρότσκυ και η Λούξεμπουργκ– με την αντίληψη μιας
χωριστικής και χωριστής οργάνωσης των Εβραίων εργατών στα πλαίσια του
ρωσικού εργατικού κινήματος. Η “Μπουντ”, η πανίσχυρη για τα μέτρα της εποχής
εβραϊκή εργατική οργάνωση, διεκδικούσε τη διατήρηση χωριστών οργανώσεων για
τους Εβραίους εργάτες μέσα στο υπό συγκρότηση Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό
Κόμμα. Στη συνέχεια, μεγάλο μέρος των στελεχών της πέρασε στο αριστερό
σιωνιστικό κίνημα και μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη Dictionnaire
encyclopιdique du Judaοsme, Bouqins, Cerf/Robert Laffont, σσ.1195-98.

4. Amos Elon, The Israelis, Founders and Sons, ό.π. σ. 59.

5. Μέχρι το 1989, ένα σημαντικό μέρος τους θα παραμείνει στη Σοβιετική
Ένωση, ενώ στη Δυτική Ευρώπη η μόνη σημαντική κοινότητα, περίπου 1% του
συνολικού πληθυσμού της χώρας, θα συνεχίσει να ζει στη Γαλλία.

6. Βλέπε Isaiah Berlin, “Τhe life and opinions of Moses Hess”, στο Against
the Current, Essays in the History of Ideas , Oxford University Press,
Λονδίνο 1981, σσ. 213-251.

7. Δεν είναι τυχαίο πως τα δύο κυρίαρχα λόμπι των ΗΠΑ, το προτεσταντικό
(βλέπε Χάντιγκτον) και το εβραϊκό (βλέπε Κίσινγκερ) αναφέρονται εξίσου στην
Παλαιά Διαθήκη και την εξολόθρευση των αλλοφύλων και διαπνέονται από ένα
παρόμοιο αυτοκρατορικό-θρησκευτικό παραλήρημα

8. Χαρακτηριστική είναι η εκλογική συμπεριφορά των Αμερικανοεβραίων που
σχεδόν πάντα στήριζαν το Δημοκρατικό Κόμμα και τις πιο προοδευτικές του
μερίδες. Έτσι, από το 1932 έως το 1944, υπερψήφισαν για 4 συνεχόμενες
εκλογές τον Ρούζβελτ με ποσοστά από 82%-90% , όταν στο συνολικό εκλογικό
σώμα έπαιρνε από 53%-62%. Το 1962 έκριναν την εκλογή του Κένεντυ με 82% των
ψήφων ενώ στο συνολικό εκλογικό σώμα είχε λάβει μόλις 51%. Ακόμα και το 1988
υποστήριξαν κατά 64% τον Δουκάκη που έχασε με 45% στο σύνολο. Ωστόσο τα
λόμπι των Εβραίων στο Κογκρέσο και τη Γερουσία στήριζαν στην πλειοψηφία των
περιπτώσεων όλες τις επιλογές αντιδραστικής κατεύθυνσης στην εξωτερική
πολιτική.[Βλέπε J.J. Goldberg, Jewish Power, Inside the American Jewish
Establishment, Perseus Books, Ρήντινγκ Μασαχουσέτη, 1966. σ. 34.]
……………………………………

Και κάτι που αποδεικνύει οτι τους Σιωνιστές δεν τους αντέχουν ούτε οι ίδιοι
οι Εβραίοι.Ιδού πως τους ξεμπροστιάζουν.Το θλιβερό της υπόθεσης είναι οτι οι
σιωνιστικές σέκτες των ΗΠΑ πιστεύουν ακράδαντα οτι οι Εβραίοι είναι κάτι το
διαφορετικό ακόμα και στο DNA. Παράνοια ή βαθύτατη θρησκοληψία ;
……………………………………

“Το DNA των Εβραίων είναι διαφορετικό”

Τεράστια επιρροή άσκησαν σε πολλούς θρησκευόμενους Εβραίους, στο Ισραήλ και
στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι διδασκαλίες και τα γραπτά του ηγέτη των
“Λούμπαβιτς”, του επιλεγόμενου “Λουμπαβίτσερ Ρέμπε”, του ραβίνου Μεναχέμ
Μέντελ Σνίρσον (Menachem Mendel Schneerson), ηγέτη της οργάνωσης Χαμπάντ. Αν
και ο Σνίρσον και οι “Λούμπαβιτς” οπαδοί του είναι Χαρεντίμ, εντούτοις
αναμίχθηκαν στην πολιτική ζωή του Ισραήλ και συμμερίζονται πολλές από τις
απόψεις του Γκους Εμουνίμ και του Εθνικού Εβραϊκού Κόμματος. Οι ιδέες του
ραβίνου Σνίρσον, που παρουσιάζονται στη συνέχεια, πάρθηκαν από ένα βιβλίο
που έχει τίτλο Συλλογή συζητήσεων και δημοσιεύθηκαν στους Αγίους Τόπους το
1965. Ό,τι δίδασκε ο ραβίνος Σνίρσον ήταν, ή άμεσα έγινε, επίσημη πίστη των
Χασιδιτών του Λούμπαβιτς.
O Λουμπαβίτσερ Ρέμπε αναφέρει:
“Η διαφορά μεταξύ ενός Εβραίου και ενός μη Εβραίου πηγάζει από την κοινή
έκφραση: ‘Αφήστε μας να διαφοροποιηθούμε.’ (…) Όπως έχει εξηγηθεί, ένα
έμβρυο αποκλήθηκε ανθρώπινη ύπαρξη διότι έχει και σώμα και ψυχή. Επομένως, η
διαφορά μεταξύ ενός εμβρύου Εβραίου και ενός μη Εβραίου μπορεί να γίνει
κατανοητή. Υπάρχει επίσης και μια διαφορά στα σώματα. Το σώμα ενός εμβρύου
Εβραίου ανήκει σε ανώτερο επίπεδο από εκείνο ενός εμβρύου μη Εβραίου. Η ίδια
διαφορά υφίσταται και ως προς την ψυχή: η ψυχή του εμβρύου ενός Εβραίου
είναι διαφορετική από την ψυχή ενός μη Εβραίου. (…) Ένας Εβραίος δεν
δημιουργήθηκε ως μέσο για την επίτευξη κάποιου [άλλου] σκοπού, ο ίδιος είναι
ο σκοπός, καθώς η ουσία όλων των πραγμάτων [θείας] προέλευσης δημιουργήθηκε
μόνο για να υπηρετεί τους Εβραίους. Όταν λεει ότι “Στην αρχή ο Θεός
δημιούργησε τον Ουρανό και την γη” (Γένεσις [1:1]) εννοεί ότι [ο ουρανός και
η γη] δημιουργήθηκαν για χάρη των Εβραίων, που αποκλήθηκαν η “αρχή”. Αυτό
σημαίνει ότι τα πάντα, όλες οι εξελίξεις, όλες οι ανακαλύψεις, η δημιουργία,
περιλαμβανομένων του ουρανού και της γης, είναι μια ματαιότητα συγκρινόμενα
με τους Εβραίους. Τα σημαντικά πράγματα είναι οι Εβραίοι, διότι δεν
υφίστανται για κάποιον άλλο σκοπό, οι ίδιοι είναι ο [θείος] σκοπός.”
Έπειτα από κάποιες επιπρόσθετες εξηγήσεις με βάση την Καμπάλα, o Ρέμπε των
Λούμποβιτς συμπεραίνει: “Από αυτά που ειπώθηκαν, μπορεί να γίνει κατανοητό
γιατί ένας μη Εβραίος θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο εάν σκοτώνει ένα
έμβρυο και γιατί ένας Εβραίος δεν θα έπρεπε να καταδικάζεται με θάνατο. Η
διαφορά μεταξύ ενός εμβρύου και ενός γεννημένου μωρού είναι ότι το έμβρυο
δεν αποτελεί μια αυθυπόστατη πραγματικότητα αλλά μάλλον είναι εξαρτημένο
τμήμα• είτε είναι παράρτημα της μητέρας του είτε αποτελεί μια πραγματική
δημιουργία μετά τη γέννησή του, όταν ο [θείος] σκοπός της ύπαρξής του έχει
πια εκπληρωθεί… Είναι γραμμένο: “Ξένοι θα ‘ρθουνε να δουλεύουνε για χάρη
σας• θα βόσκουν τα κοπάδια σας, θα είναι γεωργοί και αμπελουργοί σας”
[Ησαΐας 61:5]. Όλη η ύπαρξη [ενός μη Εβραίου] υπάρχει μόνο για χάρη των
Εβραίων. Εξαιτίας αυτού ένας μη Εβραίος θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο
εάν σκοτώσει ένα έμβρυο, ενώ ένας Εβραίος, του οποίου η ύπαρξη είναι η πιο
σημαντική, δεν θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο εξαιτίας της εξόντωσης
κάποιου εξαρτήματος. Δεν θα έπρεπε να καταστρέψουμε ένα σημαντικό πράγμα για
χάρη κάποιου πράγματος που είναι ατελές. (…)”
Το 1965, όταν δημοσιεύθηκαν τα παραπάνω, ο Ρέμπε των “Λούμποβιτς” είχε
συμμαχήσει στο Ισραήλ με το Εργατικό Κόμμα και το κίνημά του είχε ήδη
αποκομίσει πολλαπλά πλεονεκτήματα από την κυβέρνηση, όπως είχε συμβεί και με
τις προηγούμενες ισραηλινές κυβερνήσεις. Οι “Λούμποβιτς’, επί παραδείγματι,
απέκτησαν αυτονομία για το δικό τους εκπαιδευτικό δίκτυο μέσα στο σύστημα
της κρατικής θρησκευτικής εκπαίδευσης. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο
Ρέμπε αποφάσισε ότι το Εργατικό Κόμμα ήταν πολύ μετριοπαθές και επομένως
μετέθεσε την πολιτική του υποστήριξη άλλοτε προς το Λικούντ και άλλοτε προς
την θρησκευτική συμμαχία. Ο Αριέλ Σαρόν ήταν ο αγαπημένος πολιτικός του. Ο
Σαρόν με την σειρά του επαίνεσε τον Ρέμπε δημοσίως και εκφώνησε ένα λόγο γι’
αυτόν στην Κνεσσέτ μετά τον θάνατό του. Από τον πόλεμο του Ιουνίου του 1967
και μέχρι τον θάνατό του, ο Ρέμπε υποστήριζε πάντα τους πολέμους του Ισραήλ
και αντιτιθόταν σε οποιαδήποτε υποχώρηση. Το 1974, εναντιώθηκε σθεναρά στην
αποχώρηση του Ισραήλ από την περιοχή του Σουέζ, την οποία είχε κατακτήσει
στον πόλεμο του 1973, υποσχόμενος τη θεία εύνοια εάν το Ισραήλ επέμενε στην
κατοχή αυτής της γης. Μετά τον θάνατό του, χιλιάδες οπαδοί του στο Ισραήλ,
που εξακολουθούσαν να διατηρούν τις απόψεις που εκθέσαμε πιο πάνω, έπαιξαν
σημαντικό ρόλο στην εκλογική νίκη του Νετανιάχου, διαδηλώνοντας στα
σταυροδρόμια πριν από την ημέρα των εκλογών, και τραγουδούσαν το σύνθημα: “Ο
Νετανιάχου είναι καλός για το Ισραήλ”. Αν και άσκησαν έντονη κριτική για τη
συνάντηση του Νετανιάχου με τον Αραφάτ, τη συμφωνία της Χεβρώνας και τη
συμφωνία για μια δεύτερη υποχώρηση, οι οπαδοί του Ρέμπε συνέχιζαν να
δείχνουν την προτίμησή τους στην κυβέρνηση Νετανιάχου.
(…)Ανάμεσα στους θρησκευόμενους έποικους στα κατεχόμενα, οι “Χαμπάντ
Χασσίντς” εκπροσωπούν μια από τις πιο εξτρεμιστικές αντιλήψεις. Ο Μπαρούχ
Γκολντστάιν, ο σφαγέας των Παλαιστινίων, ήταν ένας από αυτούς. Ο ραβίνος
Γιτζάκ Γκίνσμπουργκ, ο οποίος έγραψε ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο που επαινεί
τον Γκολντσάιν και όσα έκανε, είναι ένα άλλο μέλος της ομάδας. Ο
Γκίνσμπουργκ είναι ο πρώην επικεφαλής της Γιόσεφ Τομπ Γεσίβα, που βρίσκεται
στα περίχωρα της Ναμπλούς. Ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ, ο οποίος ήρθε στο Ισραήλ
από τις ΗΠΑ και έχει ισχυρούς δεσμούς με την κοινότητα των “Λούμποβιτς” στις
ΗΠΑ, έχει συχνά εκφράσει τις απόψεις του στα αγγλικά σε αμερικανοεβραϊκά
έντυπα. Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στις 26 Απριλίου του 1996
στο Jewish Week (της Νέας Υόρκης) που περιέχει μια συνέντευξη με τον ραβίνο
Γκίνσμπουργκ:
“Θεωρούμενος ως μία από τις αυθεντίες της σέκτας των “Λούμποβιτς” στον
ιουδαϊκό μυστικισμό, ο γεννημένος στο Σαιντ Λούις ραβίνος, ο οποίος έχει
επίσης πτυχίο στα μαθηματικά, μιλά ελεύθερα για τη γενετικά θεμελιωμένη
πνευματική ανωτερότητα των Εβραίων, σε σχέση με τους μη Εβραίους. Είναι μια
ανωτερότητα η οποία ισχυρίζεται ότι έχει προσδώσει στη ζωή του Εβραίου
μεγαλύτερη αξία σύμφωνα με την Τορά: ‘Αν έβλεπες δυο ανθρώπους να πνίγονται,
έναν Εβραίο και ένα μη Εβραίο, η Τορά λεει ότι σώζεις πρώτα την ζωή του
Εβραίου'”. Ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ δήλωσε στο Jewish Week ότι: “Αν κάθε απλό
κύτταρο στο σώμα του Εβραίου εμπεριέχει το θεϊκό στοιχείο, είναι μέρος του
Θεού, τότε κάθε ίνα του DNA είναι μέρος του Θεού. Επομένως, το εβραϊκό DNA
είναι κάτι το ιδιαίτερο”. Στη συνέχεια, ο ραβίνος Γκίνσμπουργκ έκανε μια
ρητορική ερώτηση: “Αν ένας Εβραίος χρειαστεί ένα συκώτι, μπορεί να πάρει ένα
από έναν αθώο μη Εβραίο περαστικό για να σωθεί ; Η Τορά πιθανώς να το
επέτρεπε. Η ζωή του Εβραίου έχει απεριόριστη αξία”, εξηγεί. “Υπάρχει κάτι το
απεριόριστα πιο άγιο και μοναδικό στη ζωή του Εβραίου από ό,τι στη ζωή του
μη Εβραίου”.

Ισραήλ Σάχακ

Αντισημιτισμός στην Ελλάδα: Ο ύποπτος ρόλος του Παναγιώτη Δημητρά και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι

31 Ἰουλίου 2007

Όσοι αγανάκτησαν -δηλαδή κάθε Έλληνας- με το ανθελληνικό παραλήρημα των ανακοινώσεων του τρομοΚέντρου Βίζενταλ και της ADL, και τις ωμές και προσβλητικές παρεμβάσεις τους στα εσωτερικά της Ελλάδος, ερωτούνται. Καλά, οι οργανώσεις της διεθνούς εξουσίας προωθούν τα συμφέροντά τους (καπηλευόμενες και το εβραϊκό ολοκαύτωμα, όπως καταγγέλουν γενναίοι Εβραίοι σαν τον Νόρμαν Φιλκενστάιν, τον Νόαμ Τσόμσκυ κ.ά.). Αλλά, για τον ανθελληνισμό των Εβραίων, στο εξωτερικό ιδίως -διότι, προς τιμήν τους, οι Εβραίοι της Ελλάδος πολλάκις έχουν αποκηρύξει δημοσίως αυτές τις καταγγελίες των ομοθρήσκων τους-, τί φταίει; Καμμιά… προαιώνια συνωμοσία;! Όχι βεβαίως! Πολύ πιο πεζή είναι η εξήγηση! Παραθέτω παλαιότερο εξαιρετικό άρθρο του κ. Γιάννη Κουριαννίδη, άκρως αποκαλυπτικό για το ποιοι είναι αυτοί -όχι εβραίοι πάντως!- που δυσφημούν εκ συστήματος την Ελλάδα στο εξωτερικό και προσπαθούν σώνει και καλά να πείσουν τους Εβραίους ανά τον κόσμο ότι είμαστε… αντισημίτες, ρατσιστές και νεοναζί!

Διαβάστε το, και απαντήστε: Οι Εβραίοι φταίνε;

Αντισημιτισμός στην Ελλάδα: η έκθεση του State Department και ο ρόλος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι

του Γιάννη Κουριαννίδη

(«Ελληνικές Γραμμές», 19 Ιαν. 2005)

Η έκθεση του State Department για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα δικαιολογημένα προκάλεσε αγανάκτηση και λύπη στον ελληνικό λαό. Αγανάκτηση, διότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι «σύμμαχοί» μας Αμερικανοί επιδίδονται στην τακτική σπιλώσεως της πατρίδας μας· τό έχουν κάνει επανειλημμένως, με διάφορες αφορμές, στο παρελθόν (τα όσα προηγήθηκαν των Ολυμπιακών Αγώνων είναι χαρακτηριστικά!). Λύπη, διότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πίσω από την κατάπτυστη αυτή έκθεση κρύβονται οι εκπρόσωποι του εβραϊκού λόμπι των ΗΠΑ και τον τελευταίο λαό στον κόσμο που θα έπρεπε οι Εβραίοι να κατηγορήσουν για … αντισημιτισμό είναι σίγουρα ο ελληνικός.

Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι, αν ρίξει κάποιος μιά ματιά στο κείμενο του State Department και στην ανακοίνωση του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ (της γνωστής διεθνούς εβραϊκής οργανώσεως, που εδρεύει στο Λος Άντζελες και υποτίθεται ότι προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα), εύκολα διαπιστώνει ότι τα δύο κείμενα ταυτίζονται.
Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων (Σάββατο, 8/1/2005), που αναδημοσιεύει επιστολή του διευθυντή του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ, ραβίνου Αβραάμ Κούπερ, προς τον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, κ. Ζακ Ρογκ, με ημερομηνία 5/6/2004:

«Ο μέσος Έλληνας έχει αντισημιτικά αισθήματα, που κυμαίνονται από την εκδήλωση θετικών απόψεων για τις φοβερές ψευδολογίες των πρωτοκόλλων της Σιών, την προώθηση Ανατολίτικων εθίμων, όπως το Κάψιμο του Εβραίου, και τους στίχους ενός δημοφιλούς μιούζικαλ (sic) πού φέρνει τη σφραγίδα του μεγάλου συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, ότι “οι Εβραίοι είναι η ρίζα του κακού”, μέχρι την προβολή του Ισραήλ ως Ναζιστικής χώρας με παράλληλη ηρωποίηση των Παλαιστινίων βομβιστών αυτοκτονίας, και πράξεις μίσους εναντίον μνημείων για τα θύματα του Ολοκαυτώματος και εβραϊκών νεκροταφείων. Βέβαια τέτοια πράγματα συμβαίνουν και σε άλλα μέρη του κόσμου, αλλά ατυχώς στην περίπτωση της Ελλάδας εκείνο που διαφέρει είναι ότι η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

Ζητά μάλιστα ο κ. Κούπερ από τον κ. Ρογκ «να ασκήσει την επιρροή του στις αρμόδιες Ελληνικές αρχές για την λήψη μέτρων με στόχο την εξάλειψη του αντισημιτισμού που», όπως καταγγέλλει, «έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις στην Ελλάδα» (!!!).

Πώς όμως το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ σχημάτισε τέτοια εικόνα για την πατρίδα μας και την αναπαρήγαγε σε βαθμό τέτοιο, ώστε να υιοθετηθεί αυτούσιο σχεδόν το κείμενό του στην έκθεση του State Department; Πρόκειται για φαντασιώσεις ή ψευδολογίες των ανθρώπων του ή για αποτέλεσμα παραπληροφορήσεως; Και αν ισχύει το δεύτερο, ποια η πηγή της;

Οι απορίες μας λύθηκαν σύντομα με μία απλή περιήγησή μας στην ιστοσελίδα της οργανώσεως «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι», στην σειρά δημοσιεύσεων που περιλαμβάνει σχετικά με τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα.

Η περιήγησή μας είχε απίστευτα αποτελέσματα, που καταδεικνύουν ακριβώς τό ποιοί πραγματικά κρύβονται πίσω από την προσπάθεια αυτή δυσφημήσεως της χώρας μας.

1. Σε ανακοίνωση του «Παρατηρητηρίου» της 9/10/2000, με αφορμή την ημέρα μνήμης της «Νύχτας των Κρυστάλλων», μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Δηλώνουμε σήμερα Εβραίοι και αλληλέγγυοι στους Εβραίους της Ελλάδας που θίγονται και προσβάλλονται από αυτή την έξαρση αντισημιτισμού.

Το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοινοβουλευτική ερώτηση του γνωστού ρατσιστή βουλευτή Γιώργου Καρατζαφέρη προς τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, που κατατέθηκε στα τέλη Οκτωβρίου. Με αυτή ζητούσε από τον Πρωθυπουργό να τον πληροφορήσει αν η κόρη του “παντρεύτηκε κατά το τελετουργικό των εβραίων σε Συναγωγή” και, αν ναι, “γιατί αυτό έγινε εν κρυπτώ”. Επεσήμανε δε, για να μην υπάρχει αμφιβολία για τον αντισημιτικό χαρακτήρα της ερώτησης, ότι {όταν συμβαίνει ο πατέρας της οικογένειας να είναι πρωθυπουργός και μάλιστα συμπίπτει το μυστήριο του γάμου με μια περίοδο που ουσιαστικά ο ορθόδοξος Ελληνας αισθάνεται ότι διώκεται η πίστη του από τις κυβερνητικές ενέργειες, δημιουργείται ένας προβληματισμός που πρέπει να ξεδιπλωθεί” (“Αλφα Ένα” 4-5/11/2000).

Είναι θλιβερό ότι δεν υπήρξε καμιά καταδίκη της ενέργειας αυτής από καμιά πλευρά (πολιτικών, εφημερίδων, ακόμα και του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου), ούτε καν από τους ελάχιστους που αντέδρασαν όταν πριν τέσσερα χρόνια ο ίδιος βουλευτής κατέθετε άλλη αντισημιτική ερώτηση με στόχο τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Χρήστο Ροζάκη. Ενισχύεται έτσι η εντύπωση πως στην Ελλάδα υπάρχει ανοχή στον αντισημιτισμό, όπως φάνηκε και από την απουσία αντίδρασης (με ελάχιστες εξαιρέσεις) στη σωρεία αντισημιτικών δηλώσεων εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δημοσιογράφων αλλά και (Ευρω)βουλευτών όπως και στις βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων κατά τη διάρκεια του 2000.»

Το εν λόγω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ ότι «η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας», αλλά καί για «πράξεις μίσους εναντίον μνημείων για τα θύματα του Ολοκαυτώματος».

2. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 25/6/2004 (προ-ολυμπιακή περίοδος) αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) έστειλε σήμερα επιστολή στον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, επισημαίνοντας την επί δίμηνο παρουσία νεοναζιστικών ξενοφοβικών και αντισημιτικών συνθημάτων στην εθνική οδό Αθήνας-Κορίνθου, και κάνοντας έκκληση να φροντίσει να σβηστούν και να διωχθούν οι υπεύθυνοι για παραβίαση του αντιρατσιστικού Ν. 927/79. Το πιο πολυσύχναστο τμήμα του εθνικού οδικού δικτύου, μεταξύ διοδίων Λουτρακίου και εισόδου στην Κόρινθο, “κοσμούν” απείραχτα τα συνθήματα “Έξω οι ξένοι!”, “Έξω οι Εβραίοι”! με υπογραφή “Χρυσή Αυγή” ή “Πατριωτική Συμμαχία” (…) Από το σημείο αυτό το ΕΠΣΕ εκτιμά πως, κατά το τελευταίο δίμηνο, έχουν περάσει, περισσότερο από μια φορά, πρωθυπουργός και οι περισσότεροι υπουργοί, πάμπολλοι βουλευτές, αλλά και εντεταλμένοι για το σβήσιμο των ρατσιστικών συνθημάτων και τη δίωξη των υπευθύνων αστυνομικοί και δικαστικοί λειτουργοί. Κανένας δεν φαίνεται να ευαισθητοποιήθηκε αρκετά ώστε να απαιτήσει από τις αρμόδιες αρχές να
σβηστούν, συμβάλλοντας στην εικόνα της Ελλάδας ως μιας χώρας που δείχνει “ανοχή στη δυσανεξία” (tolerance of intolerance)».

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ ότι «ο μέσος Έλληνας έχει αντισημιτικά αισθήματα», αλλά και ότι «η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

3. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 29/8/2004, αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) καταδικάζει τη σημερινή βράβευση του Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή σε “ένδειξη αναγνώρισης της συνεισφοράς του μέσω του έργου του στην προαγωγή του αθλητισμού, των νέων ανθρώπων και της ειρήνης”.

Το ΕΠΣΕ υπενθυμίζει πως, μόλις πριν από δύο μέρες, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Haaretz, ο Μίκης Θεοδωράκης επανέλαβε την άποψη του ότι “οι Εβραίοι είναι στη ρίζα του κακού” και έκανε και πολλά άλλα αντισημιτικά σχόλια».

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στον Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.

4. Σε Δελτίο Τύπου του «Παρατηρητηρίου», της 14/6/2004, σχετικά με δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, κας Μαριέττας Γιαννάκου, ότι «ο ΛΑΟΣ δεν είναι κόμμα της ακροδεξιάς αλλά της λαϊκής δεξιάς καί ότι ο λαός είναι σοφός ψηφίζοντας και τα μικρά κόμματα ώστε να εκπροσωπείται η Ελλάδα σε κάθε ευρω-ομάδα», αναφέρονται τα εξής:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) έστειλε σήμερα την ακόλουθη επιστολή στην Υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου, με κοινοποίηση στους Πρεσβευτές Ιρλανδίας, Ιταλίας, Πορτογαλίας για τις απαράδεκτες δηλώσεις της πρώτης που νομιμοποιούν το ΛΑΟΣ, πιθανότατα το πιο ακροδεξιό, υπερεθνικιστικό, ξενοφοβικό και αντισημιτικό κόμμα στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (…) Κυρία Υπουργέ, Αποτέλεσαν δυσάρεστη έκπληξη οι δηλώσεις σας, χθες (…) Παρόμοια νομιμοποίηση από σας του πιθανότατα πιο ακροδεξιού, υπερεθνικιστικού, ξενοφοβικού και αντισημιτικού κόμματος στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμβάλει στην εκκόλαψη του “αυγού του φιδιού”.

Με την κοινοποίηση της επιστολής στους πρεσβευτές των ευρωπαϊκών χωρών, ο εκπρόσωπος του «Παρατηρητηρίου» Παναγιώτης Δημητράς αποσκοπεί στο να εξαγάγει την εικόνα μιας «αντισημιτικής» Ελλάδας ακόμη και σε επίπεδο κυβερνητικό και να «δικαιολογήσει» έτσι την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στο «ότι η αντισημιτική δραστηριότητα μένει αναπάντητη από τους κυβερνώντες και από την ελίτ της χώρας».

5. Στην ιστοσελίδα του «Παρατηρητηρίου» φιλοξενείται επίσης Δελτίο Τύπου της ΑΕΚΑ (Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς), η οποία «εκφράζει τη λύπη και την ανησυχία της για την αμέριστη προβολή του αντισημιτικού βιβλίου του δημοσιογράφου και γνωστού στελέχους της ακροδεξιάς (ΛΑΟΣ) κου Δ. Λιακόπουλου με τίτλο “Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών” στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου “Το Κατώι του Βιβλίου” στη Θεσσαλονίκη». [σ.σ. ο Λιακόπουλος δεν έχει σχέση βεβαίως με τον ΛΑΟΣ.]

Το παραπάνω δημοσίευμα «δικαιολογεί» την αναφορά του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ στην «εκδήλωση θετικών απόψεων (σ.σ.: στον μέσο Έλληνα) για τις φοβερές ψευδολογίες των πρωτοκόλλων της Σιών».

6. Είδαμε ακόμη καταγγελίες για την παρουσία του Αρχιεπισκόπου σε αναστάσιμα έθιμα που περιλαμβάνουν και το συμβολικό «κάψιμο του Ιούδα» (να και η «δικαιολόγηση» της αναφοράς του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ για «προώθηση Ανατολίτικων εθίμων, όπως το Κάψιμο του Εβραίου»), ενώ καταγγέλλεται επίσης το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) (27-01-2004), διότι «δεν θεωρεί αξιομνημόνευτη την πρώτη εκδήλωση για την Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος»(!!!).

7. Η κορύφωση, όμως, της αθλιότητας πραγματοποιείται όταν διαβάζει κανείς την αναδημοσίευση του άρθρου με τίτλο «Ελλάδα: “Ανεπιθύμητοι οι Εβραίοι”», που δημοσιεύθηκε στην αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, ενώ στην Ελλάδα το δημοσίευσε και η Ναυτεμπορική (8/11/2003). Την ίδια ημερομηνία το πέρασε στην ιστοσελίδα του και το «Παρατηρητήριο». Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή και πάλι την ημέρα μνήμης της Νύχτας Κρυστάλλων και συνυπογράφεται από τους Σάιμον Σάμιουελς και Παναγιώτη Δημητρά:

«ΑΥΡΙΟ είναι η 65η επέτειος της ναζιστικής ‘Νύχτας των κρυστάλλων’, που αποτέλεσε το προοίμιο του Ολοκαυτώματος. Το σλόγκαν που κυριάρχησε μετά το μακελειό εκείνο ήταν ‘ποτέ ξανά’, αλλά στην Ελλάδα ο αντισημιτισμός σήκωσε κεφάλι ‘ξανά’. Ετσι, εμείς στο Κέντρο Βίζενταλ θεωρούμε καθήκον να εκδώσουμε ταξιδιωτική οδηγία για την Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι όσοι επισκέπτονται τη χώρα θα πρέπει να είναι άκρως προσεκτικοί μέχρις ότου οι αρμόδιες αρχές λάβουν τα ενδεικνυόμενα μέτρα για την περιστολή του αντισημιτισμού και άλλων εκδηλώσεων μίσους.

Παράλληλα, το Ελληνικό Παρατηρητήριο Ελσίνκι προσφεύγει σε δικαστικό αγώνα, ελπίζοντας πως τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό κράτος θα διώξουν όλους εκείνους που παραβιάζουν τους νόμους που κάνουν λόγο για υποκίνηση μίσους.

Γιατί γίνονται τέτοιες συλλογικές ενέργειες; Ο αντισημιτισμός είναι παράδειγμα όλων των μορφών ξενοφοβίας και βαρόμετρο ατμόσφαιρας που μπορεί να φοβίσει τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό. Η εξώθηση σε τέτοιες μορφές παραβιάζει τις κοινοτικές διατάξεις και απειλεί να εξαλείψει τα ιδεώδη της Ολυμπιακής φλόγας που, τον ερχόμενο Αύγουστο, θα επιστρέψει στον τόπο όπου γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η εβραϊκή κοινότητα είναι παρούσα στην Ελλάδα από τους Βιβλικούς χρόνους και πριν από τον πόλεμο έφθασε τις 80.000, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς εκτελέστηκαν στο Αουσβιτς. Σήμερα μένουν μόλις 5.000. Τους τελευταίους 20 μήνες, γίναμε μάρτυρες σχεδίου επιθέσεων εναντίον αυτής της αρχαίας κοινότητας. Από τις τελευταίες επιθέσεις ήταν η βεβήλωση του μνημείου Ολοκαυτώματος στο εβραϊκό κοιμητήριο των Ιωαννίνων. Ηταν το έκτο περιστατικό που εκδηλώθηκε εις βάρος της εβραϊκής κοινότητας στα Ιωάννινα, τη Θεσσαλονίκη και τη Ρόδο.

Στις 14 Οκτωβρίου, το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ και το Ελληνικό Παρατηρητήριο Ελσίνκι αντέδρασαν με επιστολή που έφερε τον τίτλο «Είκοσι μήνες αντισημιτικών προπηλακισμών στην Ελλάδα (Μάρτιος 2002-Οκτώβριος 2003) επιστολή που τέθηκε υπόψη της διάσκεψης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Παράλληλα, στην Ελλάδα το Κεντρικό Συμβούλιο Εβραϊκών Κοινοτήτων κατήγγειλε «αυτό το κλίμα υστερίας και αντισημιτισμού που γίνεται με το πρόσχημα της καταδίκης των αμυντικών στρατιωτικών ενεργειών του κράτους του Ισραήλ, με αντισημιτικές εκφράσεις και με απαράδεκτη δυσφήμηση του Ολοκαυτώματος των 6 εκ. Εβραίων». Αυτή την επιστολή ουδεμία εφημερίδα την ανέφερε. Αντιθέτως, μερίδα του Τύπου παρουσίασε εκθειαστικά τις παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον Ισραηλινών. Η ελληνική νομοθεσία (Ν. 927/79) επιβάλλει κυρώσεις στην υποκίνηση μίσους ή βίας. Ωστόσο, αυτός ο νόμος παραμένει ανενεργός, λόγω έλλειψης βούλησης από τις εισαγγελικές και δικαστικές αρχές για την καταδίκη τέτοιων φαινομένων.
Το Κέντρο Σίμον Βίζενταλ έχει επίσης ζητήσει από τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να καταδικάσει την ανοχή του αντισημιτισμού. Στις 27 Μαΐου, ένας από εμάς, ο κ. Σάμιουελς, συναντήθηκε στην Αθήνα με τον σύμβουλο του πρωθυπουργού, διπλωμάτη Θεόδωρο Σωτηρόπουλο, που υποσχέθηκε να υπάρξουν ανακοινώσεις, σε ανώτατο επίπεδο, εναντίον όλων των μορφών υποκίνησης μίσους και βίας. Ανάλογη υπόσχεση δόθηκε και από διπλωματικούς συνεργάτες του στην Unesco και ΟΑΣΕ. Η έκτοτε σιωπή τους είναι εκκωφαντική».

Το άθλιο και εμετικό αυτό κείμενο, το οποίο δυσκολευόμαστε πραγματικά να πιστέψουμε ότι βρέθηκε Έλληνας για να το υπογράψει, αιτιολογεί σαφέστατα όλες τις αθλιότητες της ανακοινώσεως του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ και κατ’ επέκτασιν της εκθέσεως του State Department.

Μετά από όλα τα παραπάνω, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, ότι η πηγή του κακού, αυτή τη φορά τουλάχιστον βρίσκεται εντός των τειχών. Όταν οι ελλαδίτες Εβραίοι έφτασαν στο σημείο να εκδώσουν ανακοίνωση (Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, 5/6/2004, με τίτλο «Άδικες οι κατηγορίες κατά της Ελλάδος για αντισημιτισμό»), στην οποία ο πρόεδρος του ΚΙΣ τονίζει ότι «ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξαν εχθρικές ενέργειες απέναντι σε Εβραίους» (βεβαίως, στην συνέχεια, όταν κάποιοι του «τράβηξαν το αυτί», ψέλλισε κι αυτός κάτι περί «λανθάνοντος αντισημιτισμού στην Ελλάδα»!), τότε τί να πεί κανείς για κάποιους «Έλληνες», που ανέλαβαν να παίξουν διαχρονικά τον ρόλο του Εφιάλτη και του Πήλιου Γούση; Ίσως θα έπρεπε να επιληφθεί του θέματος κάποιος εισαγγελέας, εξετάζοντας το κατά πόσον η δυσφήμηση αυτή της χώρας μας επισύρει ποινικές κυρώσεις…

«Αντισημιτισμός» ή ανθελληνισμός;

31 Ἰουλίου 2007

Σχετικώς με το ενταθέν (χάριν εξυπηρετήσεως συγκεκριμένων εντόπιων και ξένων πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων ασφαλώς – και ιδίως όσων προωθούν τον πολιτιστικό και βιολογικό αφελληνισμό της πατρίδος μας (και προς τούτο χρησιμοποιούν υποκριτικώς το τέχνασμα του δήθεν «αντιρατσισμού»)) εσχάτως ζήτημα περί δήθεν «αντισημιτισμού» (ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο ασαφής όρος) των Ελλήνων, έλαβα προ καιρού το ακόλουθο μήνυμα, το οποίο και αναδημοσιεύω.

Θα ακολουθήσουν περισσότερα στοιχεία, καθώς και δικές μου κρίσεις για το θέμα. Σε γενικές γραμμές, πάντως, είμαι της γνώμης ότι ο μόνος «αντισημιτισμός» στην Ελλάδα (πέραν του εντελώς περιθωριακού φαινομένου του νεοναζιστικού και του… ουφολογικού τοιούτου) είναι αυτός που υποδαυλίζουν, όχι τόσο οι Εβραίοι, όσο συγκεκριμένοι ανθέλληνες… αρνησιπάτριδες γραικύλοι, οι οποίοι εκ συστήματος συκοφαντούν την Ελλάδα διεθνώς (και στους Εβραίους), υπονομεύοντας ακόμη και την ανάπτυξη σχέσεων στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδος-Ῑσραήλ, όπου θα μπορούσε σήμερα τέτοια συνεργασία να υπάρξει. (Π.χ. για την αντιμετώπιση του κινδύνου του ισλαμισμού.)

Με δυο λόγια, ο κυριότερος «αντισημιτισμός» στην σημερινή Ελλάδα είναι αυτός που υποθάλπεται από τον ανθελληνισμό ορισμένων «Ελλήνων». Δυστυχώς, υπάρχουν και μερικοί στον πατριωτικό χώρο οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο εχθρός είναι εντός των τειχών και αυταπαντούνται με δήθεν σατανικές συνωμοσίες εβραίων, εξωγήινων, «δρακονιανών» και δεν ξέρω τι άλλο.

Βεβαίως, η εμπλοκή των διαφόρων λόμπυ και πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων είναι αναμφισβήτητη. (Αλλά και επ’ αυτού δεν είναι καθόλου ασήμαντη η δική μας ολιγωρία, από κάποιους δε και συνειδητή προδοσία.)

Αυτές είναι οι επισημάνσεις μου και αυτό είναι το μοναδικό σημείο στο οποίο ενίσταμαι σε σχέση με το σκεπτικό της επιστολής – και θα γίνω στα επόμενα πιο συγκεκριμένος. Ας περάσουμε όμως στα εν λόγω δημοσιεύματα, τα οποία αφορούν στην θρασεία ανάμειξη διεθνών εξουσιαστικών σιωνιστικών οργανώσεων, όπως το Κέντρο Βίζενταλ (ορισμένεςεκφράσεις του κ. Σίμον Σάμιουελς μπορούν ανέτως να χαρακτηρισθούν ως παραλήρημα ανθελληνικού ρατσιστικού μίσους), η ADL, εβραιοαμερικανικά λόμπυ, αλλά και η… Αμερικανική Ένωση Εβραίων Φίλων της Τουρκίας (!), στα εσωτερικά της Ελλάδος. Εμείς τί κάνουμε όμως γι’αυτά;

——————————————————————-

Επειδή όντως το θέμα του δήθεν αντισημιτισμού των Ελλήνων (ο “αντισημιτισμός” ως όρος είναι αδόκιμος καθότι σημίτες είναι και οι Άραβες και όπως πολύ σωστά παρατήρησες ο Ελληνικός λαός συμπαθεί τους Άραβες) έχει πολιτικές διαστάσεις, ιδού μερικά δημοσιεύματα από το αρχείο μου (ένα μικρό μόνο δείγμα από το τεράστιο “απόθεμα” που διαθέτω) για να δει και η ομήγυρη ποιοι είναι αυτοί που χώνονται σε ΚΑΘΑΡΑ ΕΝΔΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ υποθέσεις (έφτασαν σε σημείο να εγκαλούν για “αντισημιτισμό” ακόμα και την “Γελοιοτυπία”). ΝΑ ΜΗΝ “ΧΩΝΟΝΤΑΙ” ΛΟΙΠΟΝ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΘΟΥΜΕ. ΟΣΟ ΟΜΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, ΤΟΣΟ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΥΓΕΙΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟΝ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ 1 ΕΧΘΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

…………………………………………………

ADL Calls On Greek Government To Condemn Anti-Semitism In The Press

New York, N.Y., October 3, 2002 … The Anti-Defamation League (ADL) today called on government leaders in Greece to speak out against anti-Semitic depictions of Israelis and Jews in the Greek media, an issue recently raised in a meeting with Greek Foreign Minister Yeoryios Papandreou. The League contacted the Foreign Minister to bring attention to a recent example of anti-Semitism in the media.

In a letter to Mr. Papandreou, Glen A. Tobias, ADL National Chairman, and Abraham H. Foxman, ADL National Director, said:

We were pleased to have had the opportunity to meet with you in New York and appreciate your positive response to our concerns, particularly of the depiction of Israelis and Jews in the Greek press. Unfortunately, many articles and caricatures appearing in Greek newspapers cross the line from criticism of the State of Israel into blatant anti-Semitism.

One recent example is a cartoon that appeared in the newspaper, Eleftherotypia on September 24, 2002, portraying a Nazi-like Israeli soldier with a Star of David on his helmet. The soldier informing the Nazi officer next to him that: “Arafat is not a person the Reich can talk to anymore,” is clearly an offensive comparison between Israelis and the Nazis of the Third Reich. The response of the Nazi officer, “Why? Is he a Jew,” diminishes the horrors of the Holocaust by comparing Arafat’s plight to the 6 million Jews who perished in the Holocaust.

Such depictions in the media create an environment of hostility towards Israel and Jews in Greece. Even in nations like Greece where the press is free, it is essential that the government take responsibility to set a tone of tolerance and speak out strongly against these anti-Semitic, hateful sentiments. We hope you will do so in light of this most recent manifestation of anti-Semitism.

The Anti-Defamation League, founded in 1913, is the world’s leading organization fighting anti-Semitism through programs and services that counteract hatred, prejudice and bigotry

…………………………………………………

ADL Calls On Greek Government To Condemn Anti-Semitism In The Press

New York, N.Y., July 22, 2002 … The Anti-Defamation League (ADL), today called on the Government of Greece to condemn a recent rise of anti-Semitic depictions and articles in the Greek press, including the use of Holocaust and Nazi imagery.

In expressing a growing concern about the appearance of criticisms of Israel that cross the line into anti-Semitic statements, and the use of Nazi and Holocaust imagery in cartoons, Glen A. Tobias, ADL National Chairman, and Abraham H. Foxman, ADL National Director, said, in a letter to Greek Prime Minister Konstandinos Simitis, “Even in nations like Greece where the press is free, it is essential that the government take responsibility to set a tone of tolerance and speak out strongly against these anti-Semitic, hateful sentiments.

“Unfortunately, such articles and depictions in the media create an environment of hostility toward Israel and Jews in Greece, similar to other European nations that have experienced a rise in anti-Semitism,” Mr. Tobias and Mr. Foxman added.

League leaders also addressed these issues in a meeting with Dimitris Platis, Consul General of Greece in New York.

This cartoon appeared in the reportedly pro-Government Center Left publication — Eleftherotypia. The headline reads : Holocaust II. The caption reads: War machine of Sharon is attempting to carry out a new Holocaust, a new genocide.

Other Examples of Anti-Semitic Depictions in the Greek Press

Israeli Soldiers Executing Palestinian
Israeli Actions Compared to Auschwitz

The Anti-Defamation League, founded in 1913, is the world’s leading organization fighting anti-Semitism through programs and services that counteract hatred, prejudice and bigotry.

…………………………………………………

ADL Calls on Greek Prime Minister to Denounce Anti-Semitism, “Set a Tone of Tolerance” in Greece

New York, N.Y., February 12, 2003 � Calling the silence of the Greek Government regarding the recent desecration of a Holocaust memorial “alarming,” and the widespread acceptance of anti-Semitic rhetoric unacceptable, the Anti-Defamation League (ADL) today urged Prime Minister Constantine Simitis to publicly denounce anti-Semitism and “set a tone of tolerance” in Greece.

In a letter to Prime Minister Simitis, Abraham H. Foxman, ADL National Director, said:

We are alarmed at the silence of the Greek Government in reaction to the desecration of the Holocaust memorial in Thessaloniki on February 1. Nearly two weeks have passed since two swastikas were spray painted on this memorial to the tens of thousands of Salonican Jews killed by the Nazis, and there has yet to be an official condemnation by a high Greek Government official.

Unfortunately, in Greece today there is an environment where anti-Semitism is tolerated. Blatantly anti-Semitic rhetoric in the Greek press or by public officials is excused as legitimate expressions of criticism of Israel. Anti-Semitic incidents, such as that in Thessaloniki, seem to merit official condemnation.

As the current President of the European Union, and as host of the upcoming Olympic Games, Greece should be at the forefront of those rejecting racism and hatred. Leaders of France, Germany and Italy have spoken out against manifestations of anti-Semitism in their countries. In our July 22 letter to you on anti-Semitic caricatures in the Greek media, we urged you to set a tone of tolerance and speak out strongly against these anti-Semitic, hateful sentiments, expressing concern that such articles and depictions in the media create an environment of hostility toward Israel and Jews in Greece. Mr. Prime Minister, once again, we urge you to publicly state that anti-Jewish attacks and statements will not be tolerated in Greece.

The Anti-Defamation League, founded in 1913, is the world’s leading organization fighting anti-Semitism through programs and services that counteract hatred, prejudice and bigotry

…………………………………………………

AJC Chairs Meeting with Greek Prime Minister

January 11, 2002 – WASHINGTON — A delegation of American Jewish leaders, assembled and chaired by the American Jewish Committee, met with Prime Minister Costas Simitis of Greece at Blair House today, as the minister concluded a visit to Washington that featured talks with President Bush and senior U.S. officials.

Led by Ambassador Alfred Moses, AJC National Advisory Council Chair, the delegation engaged the Prime Minister � and Foreign Minister George Papandreou � in a wide-ranging discussion that included expressions of mutual support in the war against international terrorism and an examination of Eastern Mediterranean and Middle East issues.

AJC praised the Prime Minister for advocating stronger ties between Greece and Israel. Other issues of concern to the Greek Jewish community were raised with the Minister and fully discussed.

AJC maintains close contact with the Greek government on issues of mutual concern, and with the Greek Jewish community. Also participating in the one-hour meeting were Greek American leaders Andrew Athens and Andrew Manatos, longtime partners of AJC in inter-ethnic cooperation.

Representatives of the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), the Anti-Defamation League, B�nai B�rith, and the Jewish Institute for National Security Affairs, also participated in the meeting.

…………………………………………………

EASTER POGROM HATEMONGERING – EFFIGIES, DESECRATION, CARICATURE: GREEK ANTISEMITISM EPIDEMIC PERSISTS

April 20, 2004

Paris
In a letter to recently elected Prime Minister Kostas Karamanlis, the Wiesenthal Center’s Director for International Liaison, Dr. Shimon Samuels, pointed to “the Easter return to a form of ritual bigotry in Greek towns and villages characterized by Salonika University Professor Frangiski Abatzopoulou as ‘the most widespread manifestation of traditional antisemitism in Greece.'”

Samuels noted, “Despite declarations of the Greek Orthodox Synods in 1910 and 1918, that ‘the Burning of Judas’ is ‘alien to the Church’ and ‘foments hatred and fanaticism against Jews,’ the official Greek National Tourist Organization promoted this ritual as an Easter attraction on behalf of scores of vacation destinations.
See
www.gnto.gr/1/06/0605/ea0605003.html and
www.gnto.gr/1/06/0605/ea0605004.html and
www.gnto.gr/1/06/0605/ea0605006.html.

The national Macedonia Press Agency presents the ceremony as ‘the burning of the Jew,’ enthusiastically describing ‘young people who explode the Judas effigy in traitor’s rags to musical accompaniment’
<www.mpa.gr/specials/easter2003/ioudas.html>, while ERT state television glorifies the custom
<http://www.google.com.gr/search?hl=el&ie=UTF-8&oe=UTF8&as_qdr=all&q=%CE%99%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B1+site%3Awww.ert.gr&meta=>.

Hundreds of local ceremonies are listed
<http://www.alexa.com/search?q=%22burning+of+Judas%22+Greece> and students are invited via the on-line media studies magazine of Panteion University
<http://www.papaki.panteion.gr/pasxa2.htm>”

The letter raised an interesting illustration, that “what begins with the Jews, can have broad social ramifications, as was the one ceremony, this Easter in the town of Gastouni, of “Burning the Nigger” (sic. “arapis” in Greek, <http://www.photoreportaz.com/laografia/kapsimoarapi/>.”

The Wiesenthal Center charged, “This Easter pogrom hatemongering set the tone for the obscenity daubed on the Holocaust Memorial to the Jews deported from the city of Drama to Treblinka and Auschwitz-Birkenau. The Easter Sunday message stated, ‘Greece – Palestine, no Jew will be left alive.’ It should be noted that the same monument was last desecrated around Easter 2002.”

The letter emphasized that, “Though these incidents go unreported, the Greek media continue their anti-Jewish assault unabated. The daily, Eleftherotypia, alludes to HAMAS leader Rantisi, in its 19 April caricature depicting Jesus Christ shot dead, and an Israeli and a U.S. soldier walking away from the dead body. The caption asks, ‘Do you think that the Lord may be related to HAMAS? Every time he is resuscitated, they kill him again.'”

The Center called on Prime Minister Karamanlis “to announce concrete measures to contain this Greek epidemic of antisemitism at next week’s 55-state Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE) Berlin conference on Antisemitism. This is the occasion for your new government to show responsiveness to bigotry and hate in the spirit of classical Athenian and Olympic values and thereby condemn those who would dishonour the image of Greece.”

Copies of this letter were also sent to the Greek Minister for Tourism and the Minister of State for Media.

For further information, please contact Dr. Samuels at +44.781.069.7165.

Simon Wiesenthal Center

…………………………………………………

June 16, 2004

SWC TO GREEK PRIME MINISTER: “REMOVE MINISTER FOR EDUCATION AND RELIGIONS FROM YOUR GOVERNMENT FOR PUBLICLY CELEBRATED ELECTION TO EUROPEAN PARLIAMENT OF RACIST PARTY LEADER”

Paris
In a letter to Greek Prime Minister, Kostas Karamanlis, the Wiesenthal Center�s Director for International Liaison, Dr. Shimon Samuels, noted the election of George Karatzeferis, head of the racist LAOS (Orthodox Patriotic Herald) party to the new European Parliament (see related letter of 9 June on www.wiesenthal.com).

Samuels expressed horror that, rather than issuing statements of national shame, “your Minister for Education and Religions, Ms. Marietta Yannakou, congratulated the Greek people yesterday, on NET television, for sending LAOS’ leader to the European Parliament ‘so that he will deter his Eurogroup from taking anti-Greek positions.’ She then defended LAOS from criticism as an ‘extreme right’ party, insisting it is ‘populist right’.”

Samuels added, “Karatzeferis is a hate-monger who spouts anti-Macedonian, anti-Roma abuse and a remorseless torrent of antisemitism. It is thus even more astonishing that, in her role as the Minister for Religions, upon whom the Greek Jewish Community and other minority faiths formally depend, Ms. Yannakou is now, by association, a spokesperson for racism.”

The Simon Wiesenthal Center urged the Prime Minister “to publicly condemn these statements and to expel forthwith Minister Yannakou from your government and party.”

The letter concluded: “Failing to do so would place your New Democracy Party in violation of the European Charter of Political Parties Against Racism and would also confirm our Center�s apprehensions regarding the escalating intolerance in Greece that sadly led to our continuing travel advisory. Xenophobia is a Greek word, it must not appear to be endorsed as Greek policy.”

For further information, please contact Dr. Samuels at +44.781.069.7165.

…………………………………………………

Ο «εμφύλιος» των λόμπι

* Οι δηλώσεις Ετζεβίτ περί γενοκτονίας των Παλαιστινίων προκάλεσαν την οργή των μέχρι πρότινος συμμάχων της Αγκυρας εβραϊκών οργανώσεων

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

Χρειάστηκε μία μόνο φράση του γηραιού τούρκου πρωθυπουργού για να τιναχθεί στον αέρα η στενή σχέση του φιλοϊσραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ με την Αγκυρα. Ο Μπουλέντ Ετζεβίτ δεν είναι βέβαιο πως συνειδητοποιούσε τι ακριβώς ξεκινούσε όταν στις 4 Απριλίου ονόμασε «γενοκτονία» την ισραηλινή επιχείρηση εναντίον των Παλαιστινίων. Λίγες ημέρες μετά εννέα από τις ισχυρότερες εβραϊκές οργανώσεις έστελναν μια σκληρή επιστολή προς τον κ. Ετζεβίτ στην οποία τόνιζαν ότι «οι ενέργειες του Ισραήλ είναι ευθέως ανάλογες με τις ένοπλες επιθέσεις της Τουρκίας εναντίον Κούρδων». Με άλλα λόγια τού υπενθύμιζαν ότι αν το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία, το ίδιο έχει κάνει πριν η Αγκυρα. Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι λίγους μήνες πριν οι ίδιες ακριβώς οργανώσεις είχαν στείλει επιστολή προς τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους με την οποία του ζητούσαν να αυξήσει τη βοήθεια προς την Τουρκία με το επιχείρημα πως «η στρατιωτική, πολιτική και οικονομική συνεργασία της Αγκυρας με το Ισραήλ συνεχίζεται ακλόνητη».

Η οργή των εβραϊκών οργανώσεων μετά τις δηλώσεις Ετζεβίτ ανάγκασε τον πρόεδρο της Αμερικανικής Ενωσης Εβραίων Φίλων της Τουρκίας να γράψει επιστολή προς τα μέλη της στην οποία έθετε το ερώτημα «κατά πόσον έχει νόημα η συνέχιση της λειτουργίας της Ενωσης», τονίζοντας ότι «χρησιμοποιώντας τον όρο γενοκτονία ο Ετζεβίτ κατέστρεψε 80 χρόνια συστηματικής προσπάθειας που κάναμε εμείς οι σεφαρδίτες εβραίοι υπέρ της Τουρκίας… Αγωνιστήκαμε εναντίον των λόμπι των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Αράβων. Γράφαμε επιστολές σε αμερικανικές εφημερίδες κάθε φορά που δυσφημούσαν την Τουρκία. Παρελάσαμε στις τουρκικές παρελάσεις με αμερικανικές, τουρκικές και ισραηλινές σημαίες… Μας πονάει να ακούμε τον όρο γενοκτονία από τον πρωθυπουργό κ. Ετζεβίτ, ειδικά όταν εκείνος δήλωσε επανειλημμένα στο παρελθόν πως η λέξη αυτή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται παρά μόνο σε σχέση με το ολοκαύτωμα του εβραϊκού λαού!».

Οι τούρκοι διπλωμάτες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περιορίσουν τη ζημιά από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού τους. Ο ίδιος ο κ. Ετζεβίτ επιχείρησε να διορθώσει τα όσα είπε και ο τούρκος πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Φαρούκ Λευλόγλου κάλεσε σε συνάντηση την ηγεσία του φιλοϊσραηλινού λόμπι, η οποία όμως δεν πείστηκε από τις εξηγήσεις που έδωσε. Παρ’ όλα αυτά η εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Αγκυρα και στο φιλοϊσραηλινό λόμπι έχει υποστεί σημαντικό πλήγμα. Βετεράνος ισραηλινός διπλωμάτης υπογράμμιζε χαρακτηριστικά: «Ολα μπορεί να ξεχασθούν αλλά η δήλωση περί γενοκτονίας, όχι. Από εδώ και πέρα θα πλανάται το ερώτημα αν και κατά πόσον η Τουρκία είναι αξιόπιστος σύμμαχος».

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Τα καλά και συμφέροντα

Τα συμφέροντα που συνδέουν το Ισραήλ και την Τουρκία είναι βεβαίως μεγάλα και γι’ αυτό πιστεύεται ότι η τωρινή κρίση μπορεί να ξεπερασθεί. Το Τελ Αβίβ ανησύχησε για το μέλλον του ύψους 668 εκατ. δολαρίων συμβολαίου για την αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό 170 τανκς τύπου Μ-60 που υπογράφηκε στις 29 Μαρτίου, ενώ ξεκινούσε η επιχείρηση των Ισραηλινών στη Ραμάλα. Τούρκοι πολιτικοί και οργανώσεις έχουν ζητήσει το πάγωμα της συμφωνίας, η οποία έχει μεγάλη σημασία για την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία. Η κυβέρνηση Ετζεβίτ έχει αντισταθεί στις πιέσεις αλλά παράλληλα δηλώνει ότι δεν θα μπορέσει να ανακοινώσει καμία νέα παραγγελία από το Ισραήλ ώσπου να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Οι δύο άνθρωποι που ανέλαβαν εργολαβικά να κτίσουν τη σχέση του φιλοϊσραηλινού λόμπι με την Τουρκία ύστερα από έκκληση του Τουργκούτ Οζάλ τη δεκαετία του ’80 συνεχίζουν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην Ουάσιγκτον. Ο ένας, ο Νταγκ Φάιθ, είναι ο αρχηγός της φράξιας των «ιεράκων» της κυβέρνησης Μπους από τη θέση του υφυπουργού Αμυνας. Ο άλλος, ο Ρίτσαρντ Περλ, παίζει τον ίδιο ρόλο εκτός κυβερνητικού σχήματος. Και οι δύο καταβάλλουν προσπάθειες για να ξεπερασθεί το σοκ από την επίμαχη δήλωση Ετζεβίτ και επιχειρούν να πείσουν την ηγεσία του φιλοϊσραηλινού λόμπι ότι πρέπει να αγνοήσει τις δηλώσεις «ενός πρωθυπουργού που δεν φημίζεται πλέον για την πνευματική του διαύγεια» και να επικεντρωθεί στα «πολύ πραγματικά συμφέροντα που συνδέουν τα δύο λόμπι». Οπως και να έχει το πράγμα, η δήλωση Ετζεβίτ κλόνισε τη σχέση αυτή και για πρώτη φορά ανάγκασε το Ισραήλ να αναρωτηθεί πόσο φερέγγυος σύμμαχος είναι η Τουρκία.

ΤΟ ΒΗΜΑ , 28-04-2002
Κωδικός άρθρου: B13549A331

…………………………………………………

Ο Αρ.Σαρόν φέρεται να εμπλέκεται σε υπόθεση ισραηλινής επένδυσης στη νησίδα Πάτροκλος

Σε ρόλο διαμεσολαβητή

Ιερουσαλήμ

Το ενδεχόμενο εμπλοκής του πρωθυπουργού του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν σε σκάνδαλο, που αφορά την υπόθεση ισραηλινής επένδυσης στη Ελληνική νησίδα Πάτροκλος, η οποία θα περιελάμβανε ανέγερση ξενοδοχείων και καζίνο, διερευνάται από την ισραηλινή αστυνομία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Το Βήμα την Παρασκευή, ο Ισραηλινός επιχειρηματίας Ντέιβιντ Απελ συζητούσε την αγορά και αξιοποίηση της νησίδας, που είναι γνωστή και ως Γαϊδουρονήσι, με τον ιδιοκτήτη της δικηγόρο Π.Γιατράκο.

Ο επιχειρηματίας σχεδίαζε, εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων, την ανοικοδόμηση ξενοδοχειακής μονάδες και καζίνο, επένδυση συνολικού ύψους δύο έως τριών δισ. δολαρίων. Η επένδυση είχε παρουσιασθεί ως συνέχεια της κατασκευής του καζίνο στο Λουτράκι, επίσης από ισραηλινούς επιχειρηματίες.

Η επένδυση ματαιώθηκε, κυρίως λόγω του θανάτου του ιδιοκτήτη του νησιού. Σύμφωνα με τον υιό του Π.Γιατράκου δεν υπήρχε υπόνοια σκανδάλου, και ουδέποτε είχε ανάμιχθεί στις συζητήσεις ο Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Οι υπόνοιες για ενδεχόμενη εμπλοκή του Αριέλ Σαρόν στην υπόθεση αφορούν τις σχέσεις του Ισραηλινού επιχειρηματία με τον υιό του πρωθυπουργού, και συγκεκριμένα ερευνάται εάν ο Τζιλάντ Σαρόν είχε λάβει ποσά, προκειμένου να πείσει τον πατέρα του, από το αξίωμα του υπουργού Εξωτερικών, που κατείχε τότε, να προωθήσει την αγορά της νησίδας.

Κλιμάκιο της ισραηλινής αστυνομίας έλαβε πολύωρη κατάθεση από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ, υπάρχει διχογνωμία εάν θα πρέπει ο Αριέλ Σαρόν να παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη ή όχι.

news.in.gr 31/10/03

…………………………………………………

* Ο Μπομπ Κάπλαν είχε ξανά την ευκαιρία να εξάρει και στον σημερινό πρόεδρο τον στρατηγικό ρόλο της Τουρκίας

Ο συγγραφέας που επηρεάζει τον Μπους

Το περιβάλλον του πλανητάρχη κατέχεται στην καλύτερη περίπτωση από αδιαφορία έναντι της Ελλάδας

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

Οι αμερικανοί πρόεδροι έχουν τη συνήθεια τα τελευταία χρόνια να διαμορφώνουν άποψη για σημαντικές περιοχές του πλανήτη μέσα από… συζητήσεις με γνωστούς συγγραφείς! Οσο περίεργο και αν ακούγεται, τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο διάδοχός του Τζορτζ Μπους επηρεάστηκαν σε σημαντικές αποφάσεις τους από ένα γνωστό αμερικανό συγγραφέα. Ο λόγος για τον Μπομπ Κάπλαν, έναν άνθρωπο που διακατέχεται από μια ιδιόμορφη απέχθεια προς την Ελλάδα και έναν θαυμασμό για το πείραμα εκμοντερνισμού της Τουρκίας.
Ο Τζορτζ Μπους, όπως και ο προκάτοχός του Μπιλ Κλίντον, επηρεάζεται από τον συγγραφέα Μπομπ Κάπλαν,ο οποίος διακατέχεται από μια ιδιόμορφη απέχθεια προς την Ελλάδα και έναν θαυμασμό για το πείραμα εκμοντερνισμού της Τουρκίας

Τον περασμένο Μάρτιο ο πρόεδρος Μπους βρισκόταν στο θέρετρο του Καμπ Ντέιβιντ και διάβαζε το βιβλίο του κ. Κάπλαν με τίτλο «Ανατολικά στον δρόμο προς το Ταταρστάν». Πρόκειται για ένα σύγχρονο οδοιπορικό που ξεκινάει από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και καταλήγει στις ακτές της Κασπίας, στον ζωτικό χώρο της Κεντρικής Ασίας. Το βιβλίο αναφέρεται στην αστάθεια που επικρατεί στα Βαλκάνια, στον πόλεμο συμφερόντων γύρω από τους αγωγούς πετρελαίου, τα προβλήματα της Τουρκίας και της Συρίας και τις τοπικές διαμάχες που αποσταθεροποιούν την ευρύτερη περιοχή. Ο κ. Μπους, εντυπωσιασμένος από το βιβλίο, ζήτησε από τη σύμβουλο εθνικής ασφαλείας Κόντι Ράις να καλέσει τον συγγραφέα στον Λευκό Οίκο για μια εκ βαθέων συζήτηση για τον στρατηγικό χώρο της Κεντρικής Ασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της Τουρκίας. Στη συζήτηση συμμετείχαν, πέραν της κυρίας Ράις, ο υπεύθυνος για ευρωπαϊκές υποθέσεις Νταν Φιντ και ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Αντριου Καρντ.

Ο κ. Κάπλαν δήλωσε πρόσφατα στο «Ουάσιγκτον Ποστ» ότι μετά τη 45λεπτη συζήτησή του με τον κ. Μπους αντελήφθη πως ο αμερικανός πρόεδρος θεωρεί ότι «ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ιδιαιτέρως κακός, με πολλούς κακούς ανθρώπους που μπορούν να μας κάνουν κακό. Η βασικότερη ηθική υποχρέωση των ΗΠΑ είναι η διαφύλαξη της ισχύος της».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο εν λόγω συγγραφέας φιλοξενείται στο Οβάλ Γραφείο και επηρεάζει με τα γραπτά του την αμερικανική εξωτερική πολιτική, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Ο κ. Κλίντον είχε παραδεχθεί δημόσια πως οι αποφάσεις του σε σχέση με τη Βοσνία και εν συνεχεία το Κοσσυφοπέδιο είχαν επηρεασθεί βαθύτατα από το προηγούμενο βιβλίο του κ. Κάπλαν, με τίτλο «Βαλκανικά φαντάσματα». Εκεί περιέγραφε με πολύ ανάγλυφο τρόπο την αναζωπύρωση του εθνικισμού στη βαλκανική, επιρρίπτοντας πολύ μεγάλο μερίδιο της ευθύνης στην Ελλάδα. Ο κ. Κάπλαν είχε ζήσει για ένα μεγάλο διάστημα της δεκαετίας του ’80 στην Αθήνα και περιέγραφε με μεγάλη λεπτομέρεια τον τριτοκοσμικό, κατά τη γνώμη του, χαρακτήρα της ελληνικής πολιτικής ζωής. Το βιβλίο, όπως και τα άρθρα που έγραφε τότε στο περιοδικό «Atlantic Monthly» συνέβαλαν πολύ στη δημιουργία ενός αρνητικού στερεότυπου για τον «παράλογο και απρόβλεπτο» χαρακτήρα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη στάση της Ελλάδας έναντι των Σκοπίων.

* Οι αντιλήψεις της «αυλής»

Το τελευταίο επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον κ. Κάπλαν στον Λευκό Οίκο για τη διαπαιδαγώγηση του κ. Μπους θα είχε μικρή σημασία αν δεν αντικατόπτριζε μια ευρύτερη πραγματικότητα: όλο το περιβάλλον από το οποίο παράγονται προτάσεις για θέματα εξωτερικής πολιτικής στις ΗΠΑ διακατέχεται από μια προσήλωση στον σημαντικό ρόλο της Τουρκίας και μια αδιαφορία – στην καλύτερη περίπτωση – έναντι της Ελλάδας.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το περιβάλλον της οικογενείας Μπους, που διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην παροχή συμβουλών στον άπειρο περί τα εξωτερικά σημερινό πρόεδρο. Αμέσως μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου ο κ. Μπους αναθέτει προσωπικά στον συνταξιούχο στρατηγό κ. Μπρεντ Σκόουκροφτ να συντάξει απόρρητη μελέτη για τα λάθη και τις παραλείψεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και να κάνει εισηγήσεις για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην οργανωτική τους δομή. Ο κ. Σκόουκροφτ είναι ο στενότερος φίλος του πατέρα Μπους και ο άνθρωπος με το μεγαλύτερο ειδικό βάρος στις οικογενειακές συζητήσεις για θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Ο χαμηλών τόνων βετεράνος της αμερικανικής αεροπορίας είναι παράλληλα πρόεδρος του Συλλόγου Αμερικανών Φίλων της Τουρκίας, μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1982 με στόχο, σύμφωνα με το καταστατικό της, να φέρει κοντά «Αμερικανούς που έχουν επαγγελματική επαφή με την Τουρκία και ανησυχούν για τα αρνητικά στερεότυπα που υπονομεύουν τη φιλία των δύο χωρών». Πέραν του κ. Σκόουκροφτ στο ΔΣ του Συλλόγου συμμετέχει ο πρώην πρεσβευτής στην Αγκυρα κ. Μαρκ Πάρις (άνθρωπος με μεγάλη επιρροή στην Ουάσιγκτον) και εκπρόσωποι όλων των μεγάλων επιχειρήσεων με συμφέροντα στην Τουρκία. Ο Σύλλογος προωθεί συστηματικά τα τουρκικά συμφέροντα, διευρύνει συνεχώς τη συμμαχία με το φιλοεβραϊκό λόμπι και βεβαίως ενισχύεται με μεγάλα ποσά από την Τουρκία. Αν αναρωτηθείτε κατά πόσον υπάρχει αντίστοιχη οργάνωση φίλων της Ελλάδας, η απάντηση είναι όχι. Ανθρωποι όπως ο πρώην πρεσβευτής κ. Μπομπ Κίλι αναλαμβάνουν μόνοι τους πρωτοβουλία να αποκρούσουν επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας.

* Ο σοβαρός παίκτης

Αυτό που ίσχυε για την Τουρκία το 1982, «τα αρνητικά στερεότυπα που υπονομεύουν τη φιλία των δύο χωρών», ισχύει τώρα για την Ελλάδα παρά την εξαιρετική ελληνική εκπροσώπηση στην Ουάσιγκτον.

Οσοι έχουν συναντηθεί με αμερικανούς αξιωματούχους στην αμερικανική πρωτεύουσα τους τελευταίους μήνες συνειδητοποιούν γρήγορα ότι δεν έχουν πολύ καιρό για χάσιμο με περιττές ευγένειες, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι «αν και πώς μια χώρα μπορεί να τους βοηθήσει» στον στρατηγικό τους στόχο. Σε αυτό το κλίμα η Τουρκία έχει βρεθεί στο επίκεντρο και η Ελλάδα στο περιθώριο, καθώς η πρώτη εμφανίζεται ως σοβαρός παίκτης με συγκεκριμένες ιδέες και προσφορά και η δεύτερη ως αδιάφορη και χωρίς ικανότητα να «παίξει παιχνίδι». Ως παράδειγμα αναφέρεται συχνά ο ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια. «Τα τελευταία έξι χρόνια ακούμε έλληνες αξιωματούχους να μας μιλάνε για τον στρατηγικό σας ρόλο στα Βαλκάνια και παράλληλα ακούμε από όλους τους βαλκάνιους επισκέπτες μας ότι δεν μπορείτε να τελειώσετε ένα συντεταγμένο πρόγραμμα ενίσχυσής τους» υπογράμμιζε αμερικανός αναλυτής και πρόσθετε: «Τη μόνη φορά που παίξατε σοβαρά ως χώρα, με την ενίσχυση της σερβικής αντιπολίτευσης και την ανατροπή του κ. Μιλόσεβιτς, δεν τολμήσατε να διεκδικήσετε κανένα όφελος γιατί φοβόσασταν την ίδια την κοινή σας γνώμη».

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στη θέση να μην έχει πολλούς φίλους στην Ουάσιγκτον. Πολλοί άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά για μια σειρά από λόγους την αντιμετωπίζουν εχθρικά και η σημασία της στα αμερικανικά στρατηγικά σχέδια είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν κρύβουν, εκ των υστέρων, τις δυσκολίες που συνάντησαν στο να κλείσουν μερικά από τα ραντεβού του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, «όχι γιατί έχουμε κανένα πρόβλημα μαζί του αλλά γιατί έχουμε πολλά, σημαντικότερα ζητήματα με τα οποία ασχολούμεθα» όπως δηλώνουν.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ

Το εβραϊκό λόμπι στηρίζει την Αγκυρα

Αυτό που εντυπωσιάζει πάντοτε σε σχέση με την Τουρκία είναι τα γρήγορα ρεφλέξ των υποστηρικτών της στην Ουάσιγκτον που επιχειρούν να συνδέσουν τα τουρκικά αιτήματα με την τρέχουσα ατζέντα των αμερικανικών συμφερόντων. Αυτή την ώρα ο κ. Μπους και οι επιτελείς του είναι επικεντρωμένοι στο ζήτημα «Ιράκ και Σαντάμ Χουσεΐν» καθώς το σύνδρομο της Βαγδάτης φαίνεται ότι τους επηρεάζει ακόμη βαθύτατα. Οι βασικοί σύμβουλοι του προέδρου θεωρούν ότι ο ρόλος της Αγκυρας στην καμπάνια κατά του Ιράκ θα είναι ανεκτίμητης σημασίας και είναι διατεθειμένοι να δώσουν σοβαρά ανταλλάγματα. Η παροχή πρακτικών εγγυήσεων για την αποτροπή δημιουργίας Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ ή ακόμη και η δημιουργία μιας τουρκικής ζώνης ασφαλείας στην περιοχή αυτή αποτελούν αντικείμενα συζητήσεων και αναλύσεων σε κλειστές συζητήσεις.

Η Αγκυρα έχει βρει πολύτιμο υποστηρικτή στη διαμόρφωση προτάσεων τους αναλυτές του φιλοϊσραηλινού λόμπι. Τελευταίο παράδειγμα η επιστολή του συνόλου των εβραϊκών οργανώσεων προς τον πρόεδρο Μπους στις 18 Δεκεμβρίου σύμφωνα με την οποία η Τουρκία «όπως σε κάθε άλλη περίπτωση, τα τελευταία 50 χρόνια, η Τουρκία έχει αποφασίσει να στηρίξει τα αμερικανικά συμφέροντα» μετά τις 11 Σεπτεμβρίου. Ακολούθησε η πρόταση του Ινστιτούτου Πολιτικής Εγγύς Ανατολής, που συνδέεται στενά με το Ισραήλ, για τη δημιουργία ζώνης ελεύθερου εμπορίου ΗΠΑ – Ισραήλ – Τουρκίας. Στη σχετική έκθεση τονίζεται ότι «οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να στηρίξουν την οικονομία και σταθερότητα της Τουρκίας. Για δύο δεκαετίες η Ουάσιγκτον έχει υποστηρίξει την προσπάθεια της Τουρκίας να μπει στην ΕΕ. Η ενίσχυση του αμερικανοτουρκικού εμπορίου θα την καταστήσει πιο ελκυστική για τους Ευρωπαίους».

Η Τουρκία βρίσκεται για μία ακόμη φορά στο επίκεντρο των αμερικανικών γεωπολιτικών αναλύσεων και ενός πάρε-δώσε που θα φέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Το στερεότυπο που επικρατεί στην Ουάσιγκτον είναι πως «η Ελλάδα είναι ωραία για διακοπές αλλά αν θέλει κανείς μπίζνες ή απτή στρατηγική συνεργασία, η Τουρκία είναι πραγματικός “παίκτης”». Στερεότυπο που δικαιολογημένα προκαλεί μια αίσθηση αλαζονείας ή υπεροχής στους στρατιωτικούς και άλλους τεχνοκράτες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

ΤΟ ΒΗΜΑ , 03-03-2002
Κωδικός άρθρου: B13506A221

…………………………………………………

Τουρκο-Εβραϊκή Φιλία 500 Ετών

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ*

του Μπάρρυ Ρούμπιν

Στις μέρες μας, που είναι δύσκολο να βρει κάποιος φίλους, οι συνεχιζόμενες στενές σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας είναι όλο και πιο αξιοσημείωτες και καλοδεχούμενες.

Κατά την τρέχουσα περίοδο, οι εμπορικές συναλλαγές των δύο χωρών έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ, περίπου 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι ανταλλαγές στον στρατιωτικό τομέα.

Επιπλέον, κάθε χρόνο, 330.000 Ισραηλινοί τουρίστες στην Τουρκία ξοδεύουν περίπου 250 εκατομμύρια δολάρια, ενώ εταιρείες του Ισραήλ συμμετέχουν στην τοποθέτηση υψηλών επενδύσεων στα πλαίσια ενός τεράστιου προγράμματος ανάπτυξης στην νοτιο-ανατολική Τουρκία. σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε την επικείμενη συμφωνία για την εισαγωγή τουρκικού νερού στο Ισραήλ και το εμπόριο μεταξύ δύο χωρών για την προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού.

Τον προηγούμενο μήνα, οι δύο χώρες συνεργάστηκαν με τις ΗΠΑ στον Αετό της Ανατολίας, μια μεγάλη στρατιωτική άσκηση, διαρκείας δύο εβδομάδων, στην Τουρκία, η οποία προχώρησε πέρα από τις περιορισμένες ασκήσεις του παρελθόντος, που στόχευαν σε επιχειρήσεις διάσωσης. Τα F-16 που χρησιμοποιήθηκαν από τις 3 χώρες έκαναν ασκήσεις στις αερομαχίες, στις επιθέσεις εδάφους και στον εναέριο ανεφοδιασμό.

Έτσι, όταν ο απερχόμενος Ισραηλινός πρέσβης στην Άγκυρα Ούρι Μπαρ-Νιρ αποκάλεσε, πρόσφατα, την Τουρκία ως την δεύτερη σημαντικότερη χώρα για το Ισραήλ στον κόσμο (μετά τις ΗΠΑ), δεν υπερέβαλε.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία -και δεν έχει σημειωθεί ευρέως- είναι το γεγονός ότι τα αραβικά κράτη έχουν αποδεχτεί την τουρκο-ισραηλινή συμμαχία. Όποιος κατανοεί πως λειτουργούν οι διεθνείς υποθέσεις θα πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι οι προηγούμενες κατηγορίες των Αράβων δεν ήταν λόγος για να περιοριστεί ο συνασπισμός, αλλά αντίθετα αυτός απέδειξε την αποτελεσματικότητά του.

Στο κάτω κάτω, εάν στη Συρία ή σε άλλες χώρες δεν αρέσει αυτή η συμμαχία τούτο συμβαίνει διότι ανησυχούν ότι έτσι περιορίζεται η ικανότητά τους να πιέσουν ή να επιτεθούν ενάντια στην Τουρκία και στο Ισραήλ. Όμως, στις τελευταίες αραβικές και ισλαμικές συνόδους, δεν γίνεται, πλέον, λόγος για την τουρκο-ισραηλινή συνεργασία. Αντιθέτως, στις συνόδους κορυφής των Ισλαμικών κρατών, Άραβες διπλωμάτες ζήτησαν από την Τουρκία να ασκήσει την επιρροή της στο Ισραήλ για να κατευναστεί η πρόσφατη κρίση.

Επιπλέον, με αίτημα του Ισραήλ, η Τουρκία προσπάθησε να παίξει ένα εποικοδομητικό ρόλο στη διευκόλυνση των ισραηλινο-παλαιστινιακών συνομιλιών.

Έτσι οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις συνέχισαν να αναπτύσσονται πέρα από τα υψηλά επίπεδα που είχαν φτάσει προηγουμένως. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι ένας αριθμός από τουρκικά ιδρύματα υποστηρίζουν και συμμετέχουν στη συνεργασία των δύο χωρών που έχει εξαπλωθεί πέρα από τον στρατιωτικό τομέα, στα πλαίσια του οποίου ξεκίνησε αυτή η συμμαχία.

Εν συντομία, αυτή η σχέση είναι τόσο μακροπρόθεσμη και σταθερή όσο και οποιοσδήποτε τέτοιου είδους δεσμός στον κόσμο. Εδράζεται σε εθνικά συμφέροντα, βεβαίως, ιδιαίτερα απέναντι στα ριζοσπαστικά καθεστώτα και δυνάμεις στη Μέση Ανατολή. Επίσης, υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο πολιτισμικό και κοινωνικό, ο δεσμός μεταξύ δύο δημοκρατικών κρατών με λαούς που δεν είναι εντελώς αποδεχτοί είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στην Ευρώπη. Ενώ υφίστανται διαφορές στα συμφέροντα και στις αντιλήψεις, αυτές είναι δυνατόν να γεφυρωθούν. Σε αντίθεση με τη θέση του Ισραήλ, η Τουρκία θα επιθυμούσε διεύρυνση του εμπορίου με το Ιράν και το Ιράκ, ευνοώντας τη χαλάρωση των κυρώσεων εναντίον των χωρών αυτών. Όμως, όπως και το Ισραήλ, η Τουρκία ανησυχεί από τις προθέσεις και τις προσπάθειες αυτών των στρατιωτικών καθεστώτων να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα και πιο αποτελεσματικούς πυραύλους. Πράγματι, το αυξανόμενο ενδιαφέρον της Τουρκίας για την απόκτηση των μέσων να αμυνθεί εναντίον των πυραύλων �σε έναν τομέα όπου το Ισραήλ είναι ο παγκόσμιος ηγέτης� είναι μια καινούργια διάσταση στις σχέσεις.

Υπάρχουν κάποια αρνητικά σημεία. όχι πολλά. Οι ισλαμικές ομάδες και οι εντυπωσιοθηρικές εφημερίδες στην Τουρκία υποδαυλίζουν τις αντι-ισραηλιτικές εκστρατείες. Διαδίδουν ψεύτικες ειδήσεις ότι το Ισραήλ επιθυμεί ένα εχθρικό απέναντι στην Τουρκία κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, όπως επίσης τη γνωστή προπαγάνδα για την τρέχουσα κατάσταση.

Ασφαλώς, αυτό έχει ένα αποτέλεσμα στην κοινή γνώμη, αλλά είναι περιορισμένο και δεν φαίνεται να διευρύνεται. Οι προσπάθειες των Αράβων να εκφοβίσουν την Τουρκία έχουν γίνει συχνά μπούμερανγκ για τους ίδιους, καθώς οι Τούρκοι τις απορρίπτουν με αίσθημα πατριωτισμού βλέποντάς τις ως ενέργειες προσβλητικές και απόπειρες εξαγοράς. Το συνολικό ζήτημα των ισλαμικών οργανώσεων στην Τουρκία πρέπει να τεθεί σε μια ευρύτερη προοπτική. Ενώ το Ισλαμικό κόμμα για μικρό διάστημα ηγήθηκε μιας κυβερνητικής συμμαχίας, η θητεία του στην εξουσία ήταν μια καταστροφή. Η στρατιωτική αντιπολίτευση επηρέασε πολλούς ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν το κόμμα, το οποίο διασπάστηκε στα δύο. Πρόσφατα, το διάδοχο κόμμα επίσης απαγορεύτηκε και υπάρχει η πιθανότητα είτε να διασπαστεί είτε να θριαμβεύσει μια μετριοπαθής πτέρυγά του. Οι Ισλαμιστές είναι λιγότερο πιθανό να αναλάβουν την εξουσία στην Τουρκία από το να συμβεί το αντίστοιχο με τα υπερ-ορθόδοξα θρησκευτικά κόμματα στο Τελ Αβίβ.

Ένα σημαντικό στοιχείο σε αυτή τη σχέση είναι ο ρόλος των ΗΠΑ. Η υποστήριξη της Αμερικής σε δύο τέτοιους έμπιστους, δημοκρατικούς συμμάχους είναι ζωτικής συμμαχίας για την προστασία των αμερικανικών συμφερόντων. Επίσης, όπως και οι Αμερικανοί πολιτικοί αναγνωρίζουν, ενδυναμώνοντας τη συνεργασία μεταξύ τέτοιων συμμάχων ακόμη περισσότερο, προάγεται η περιφερειακή σταθερότητα και ο αμερικανικός έλεγχος στην περιοχή.

Ασυζητητί, οι αμερικανο-εβραϊκές ομάδες έχουν παίξει έναν τεράστιο και πιο παραγωγικό ρόλο σε αυτό το μέτωπο από οποιοδήποτε άλλο ζήτημα για την εξωτερική πολιτική του Ισραήλ. Προσωπικότητες των Εβραιο-αμερικανών έχουν επίσης παίξει εξέχοντα ρόλο στην υποστήριξη της Τουρκίας μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση και το Κογκρέσο.

Τελικώς, η ελληνο-τουρκική προσέγγιση -μία από τις πιο ευνοϊκές πρόσφατες εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις- σημαίνει ότι οι καλές τουρκο-ισραηλινές σχέσεις δεν θεωρούνται απειλητικές προς την Αθήνα. Αντιθέτως, η Ελλάδα θεωρεί αυτή τη συμμαχία ως παράδειγμα, και επιζητεί ενεργητικά να βελτιώσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ.

Υπάρχουν πολλά ακόμη να κάνουμε, ιδιαίτερα στο επίπεδο των σχέσεων των δύο λαών, αν και ο τουρισμός αποτελεί ένα καλό πρώτο βήμα. Μέσα στο Ισραήλ είναι ανάγκη να γίνουν περισσότερα για την κατανόηση της Τουρκίας, διαλύοντας τα αρνητικά στερεότυπα και ενδυναμώνοντας την κατανόηση των καλύτερών μας γειτόνων.

Ακόμη, έχει σημασία να μη ξεχνάμε ότι ο αριθμός των Τούρκων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή ισούται με τον αριθμό των Αράβων. Θυμηθείτε ότι εκατομμύρια ανθρώπων τουρκικής εθνικότητας ζουν στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ουζμπεκιστάν, στο Καζακστάν, στο Τουρκμενιστάν και στο Κιργιζιστάν. Δεν είναι συμπτωματικό ότι αυτές οι χώρες -όλες πρώην τμήματα της ΕΣΣΔ- έχουν τις καλύτερες σχέσεις με το Ισραήλ από οποιοδήποτε άλλο μουσουλμανικό κράτος στο κόσμο.

Ένα 20% του πληθυσμού του Ιράν είναι τουρκικής εθνοτικής καταγωγής. Ενώ διαφέρουν σε γλώσσα και ταυτότητα, όλες αυτές οι κοινότητες έχουν ισχυρούς δεσμούς.

Αυτή η πραγματικότητα θα έπρεπε να αντανακλάται στα σχολεία μας, στα μέσα ενημέρωσης και στην ψυχολογία. Πόσα πράγματα γνωρίζουν οι Ισραηλινοί για την Τουρκία; Πόσοι Ισραηλινοί σπουδάζουν την τουρκική γλώσσα; Πόσα μαθήματα διδάσκονται στα πανεπιστήμια για την Τουρκία; Πόσο χρόνο καταναλώνουν τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης για αυτή την χώρα; Αυτά τα ζητήματα απαιτούν σοβαρή σκέψη και αλλαγές.

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Jerusalem Post στις 11 Ιουλίου 2001

Μετάφραση: Γεράσιμος Ξυδιάς

…………………………………………………