Posts Tagged ‘Λαζαρίδης’

Κάτω η χούντα των «φωταδιστών»!

22 Μαρτίου 2007

Κάτω η χούντα των «φωταδιστών»!

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
22 Μαρτιου 2007

Με αυτούς που υποστηρίζουν το διαβόητο «σχολικό βοήθημα» της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε άλλο: Ο Μίκης Θεοδωράκης, τα είπε όλα σε προχθεσινό άρθρο του, καταγγέλλοντας, με το μοναδικό δικό του τρόπο, τον «ψεύτικο μανδύα της δήθεν προοδευτικότητας»

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι καθόμαστε και το …«διαπραγματευόμαστε»! Τι ακριβώς «διαπραγματεύεται» ο ελληνικός λαός, η κυβέρνησή του, η Πολιτεία; Την αλλαγή ενός σχολικού εγχειριδίου; Και με ποιούς το διαπραγματεύεται; Με τη «συγγραφική ομάδα» του; Είμαστε στα καλά μας;

Η κα. Γιαννάκου παραδέχθηκε ότι πολλές «αστοχίες» επισημάνθηκαν πριν εκδοθεί το βιβλίο, αλλά η συγγραφική ομάδα αρνήθηκε να τις διορθώσει! Άραγε, οι αστοχίες περιλαμβάνουν και την φράση ότι οι Έλληνες …«συνωστίζονταν» στο λιμάνι της Σμύρνης τον Αύγουστο του 1922; Αν τέτοιες «αστοχίες» επισημάνθηκαν εγκαίρως, αλλά δεν διορθώθηκαν, τότε δεν πρόκειται για αστοχίες. Πρόκειται για συγκροτημένη άποψη που διαπερνά ολόκληρο το «βοήθημα». Το οποίο, είναι ακατάλληλο και πρέπει να αποσυρθεί αμέσως.

Τι νόημα έχει να λέμε ότι «μόνη αρμόδια να αλλάξει το βιβλίο είναι η συγγραφική ομάδα του», όταν παραδεχόμαστε ότι μέχρι τώρα αρνήθηκε κάθε αλλαγή; Η ελληνική κυβέρνηση ξέρουμε τι εκπροσωπεί: το λαό και την συντεταγμένη πολιτεία, άρα και το Σύνταγμα (που επιτάσσει την εμπέδωση εθνικής συνείδησης στους νέους). Η συντακτική ομάδα τι ακριβώς εκπροσωπεί;

Συμπαθής η κα Γιαννάκου, αλλά τι θέλει να πεί; Μήπως ότι δεν υπάρχει πια υπουργείο Παιδείας κι ολόκληρος ο ελληνικός λαός είναι στο έλεος μιας ομάδας ημιμαθών «φωταδιστών», απέναντι στους οποίους ξεσηκωθήκαμε όλοι – μικροί, μεγάλοι, αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί – από το Μίκη Θοδωράκη μέχρι τον Κώστα Ζουράρη κι από την Ακαδημεία Αθηνών μέχρι τον σκιτσογράφο Στάθη;

Η συντακτική ομάδα προσπαθεί να υποβαθμίσει το εθνικό στοιχείο από την την αυτοσυνειδησία των παιδιών μας. Μήπως η κα Γιαννάκου ομολογεί ότι έχει καταλυθεί και η λαϊκή κυριαρχία στο πολίτευμά μας;

Στα νιάτα μας κατεβήκαμε στο «Πολυτεχνείο» γι’ αυτά ακριβώς: Για Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία. Αναρωτιέμαι: μήπως είναι ώρα να ξανακατέβουμε στους δρόμους, αυτή τη φορά για να φύγη η «χούντα» της «ψευτο-προοδευτικής διανόησης» που είναι «εχθρός του λαϊκού και καρικατούρα διανόησης», όπως καταγγέλλει ο Θεοδωράκης;

Ξέρετε, εμείς όταν κατεβαίνουμε στους δρόμους, δεν παίζουμε «κυνηγητό» με τους αστυνομικούς, δεν κατεβαίνουμε για συντεχνιακά αιτήματα…

Και δεν κρύβουμε τα πρόσωπά μας…

Αφιέρωμα στο νέο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, από το «Αντίβαρο».

Από το «μεσαίο χώρο» στην «ουρά των ακραίων»…

22 Μαρτίου 2007

Από το «μεσαίο χώρο» στην «ουρά των ακραίων»…

Tου Χρύσανθου Λαζαρίδη
12η Μαρτίου 2007

Οι υποστηρικτές του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού διακηρύσσουν ένα σωρό επικίνδυνες ανακρίβειες. Και η Κυβέρνηση κινδυνεύει να τις πιστέψει και να πέσει έτσι, θύμα των αντιπάλων της:

* Πρώτον, της λένε ότι «αυτή η είναι η παιδαγωγική γραμμή» σε όλη την Ευρώπη: το ξαναγράψιμο των βιβλίων Ιστορίας.

Αυτό
δεν είναι ακριβές.

Υπάρχει, βέβαια, στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάποια γενικόλογη «παρότρυνση» για σχολικά βιβλία που δεν αναπαράγουν εθνικιστικά στερεότυπα και αταβιστικές εχθρότητες μεταξύ των λαών. Αλλά αυτό πουθενά δεν οδήγησε σε ουσιαστικό ξαναγράψιμο της σχολικής Ιστορίας ή της εθνικά εδραιωμένης οπτικής για την Ιστορία κάθε χώρας.

Μόνο στη Γαλλία και τη Γερμανία, στο όνομα του «γαλλογερμανικού άξονα», έγινε κάποια προσπάθεια να βγούν κοινά βιβλία Ιστορίας. Τι απέγινε; Αξίζει να το εξετάσουμε:

Μετά από χρόνια διαβουλεύσεων προέκυψε ένα κοινό βιβλίο, που εισήχθη μόνο πειραματικά, μόνο στην Τρίτη Λυκείου. (όχι στην ΣΤ’ Δημοτικού) και στις δύο χώρες ταυτόχρονα (όχι μόνο στη μία) και μόνο για τα γεγονότα ΜΕΤΑ το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (περίοδο κατά των οποία οι επίσημες πολιτικές Γαλλίας-Γερμανία σχεδόν ταυτίστηκαν). Όλες οι άλλες ιστορικές φάσεις διδάσκονται διαφορετικά στα σχολεία Γαλλίας και Γερμανίας. Από διαφορετικές εθνικά οπτικές. Και από διαφορετικά βιβλία…

Ενώ εμείς «αποχρωματίσαμε» την Ιστορία μας πλήρως, και μόνοι μας. Πρίν πράξει το ίδιο οποιοσδήποτε άλλος, φίλος ή αντίπαλος, κοντινός ή μακρινός.

Δεν ακολουθούμε λοιπόν, «γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Κάναμε κάτι που, ενώ όλοι το εύχονται, ουδείς αποτόλμησε να κάνει. Και χωρίς να έχουν τους εξωτερικούς «περισπασμούς» που έχουμε εμείς…

* Δεύτερον, διακηρύσσουν οι υποστηρικτές του βιβλίου, ότι αυτοί εκφράζουν την «επιστημονική εκδοχή» της Ιστορίας, ενώ όλοι οι άλλοι εκφράζουν την «εθνικιστική μυθολογία» που «υποκαθιστά» την Ιστορία.

Τέτοιες ανοησίες περί «μοναδικής επιστημονικής αλήθειας» είχαμε να ακούσουμε από την εποχή του, αλήστου μνήμης, Λυσένκο.

Στην επιστήμη ΔΕΝ υπάρχει ΜΙΑ έγκυρη άποψη!
Στα περισσότερα γνωστικά αντικείμενα υπάρχουν περισσότερες από μία απόψεις – πολύ συχνά διαφορετικές μεταξύ τους. Αυτό ισχύει κατά μείζοντα λόγο στην Ιστορία

Για παράδειγμα στην έννοια της «εθνογένεσης» (δηλαδή της τεχνικής ή όχι συγκρότησης ενός έθνους) δεν συμφωνούν όλοι. Άλλη είναι η άποψη του Έρικ Χομπσμπάουμ, άλλη η άποψη του Νίκου Σβορώνου. Άλλα πιστεύουν σχετικώς οι ιστορικοί κι άλλα οι κοινωνιολόγοι. Και οι «συστημικοί κοινωνιολόγοι» έχουν διαφορετική άποψη για την «εθνογένεση»…

Το «αμαρτωλό» βιβλίο προωθεί μιαν ακραία θεωρία αποδόμησης της έννοιας του έθνους, υποβάθμισης του ιστορικού ρόλου του και άμβλυνσης των εθνικών συνειδήσεων. Αυτή η άποψη, όντως υπάρχει σε όλα σχεδόν τα Πανεπιστήμια του κόσμου. Αλλού είναι ισχυρή. Αλλού είναι περιθωριακή. Αλλά πουθενά δεν αποτελεί τον «κορμό» της διδασκαλίας στα δημοτικά σχολεία

Κι εδώ «εκτός γραμμής» είμαστε σε σχέση με τη διεθνή πρακτική.

* Τέλος, οι υποστηρικτές του βιβλίου υποστηρίζουν ότι για παιδαγωγικούς λόγους θέλουν διδασκαλία με «λιγότερο αίμα».

Αλλά τι θα πεί να «ελαφρύνουμε» την διδασκαλία της Ιστορίας από το αίμα; Να μειώσουμε την αναφορά στο 1821; Μόνο; Τότε να μην μιλήσουμε ούτε για τους «ταξικούς αγώνες του Μεσοπολέμου», ούτε για την Εθνική Αντίσταση, ούτε για τον Εμφύλιο, ούτε για το «Πολυτεχνείο».

Το αμαρτωλό βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού μειώνει το αίμα της Παλιγγενεσίας, αλλά αυξάνει το αίμα των εμφυλίων σπαραγμών. Δεν μειώνει τη «φρίκη». Μεταστρέφει την έμφαση από τους αιματηρούς αγώνες εθνικής απελευθέρωσης στη φρίκη των εσωτερικών συγκρούσεων. Κι αυτό είναι ιδεολογική άποψη, δεν είναι «επιστήμη».

Και μάλιστα αντιπαιδαγωγική άποψη!

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, των 10-12 χρόνων έχουν ανάγκη από διδάγματα που θα τα κάνουν να νιώσουν υπερήφανα, δεν θα τα κάνουν να νιώσουν μειονεκτικά. Η κοινωνικότητα σε αυτή την κρίσιμη ηλικία αναπτύσσεται. Και κοινωνικότητα σημαίνει «αίσθηση του ανήκειν». Αν αποδομούμε αυτό το «ανήκειν» – τα εθνικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας, τορπιλιζουμε την κοινωνικότητά τους.

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν ανάγκη από «ήρωες» και πρότυπα. Αν δεν τα βρούν από τα θετικά διδάγματα της Ιστορίας μας, θα τα αναζητήσουν αλλού: στα γήπεδα και στα βιντεοπαιγνίδια….

Ίσα-ίσα την εποχή που παγκοσμίως γίνεται μια στροφή στην καλλιέργεια θετικών προτύπων εμείς αποδομούμε τα θετικά πρότυπα που αφθονούν στην ιστορική μας κληρονομιά. Ίσα-ίσα την εποχή που σπάνε ταμεία διεθνώς κινηματογραφικές παραγωγές για τον «Αλέξανδρο», για την «Τροία» και για τους «Σπαρτιάτες του Λεωνίδα», εμείς υποβαθμίζουμε τα ηρωϊκα πρότυπα από τη διδασκαλία των ελληνικών σχολείων.

Πέραν όλων των άλλων, η «φιλοσοφία» του αμαρτωλού βιβλίου είναι και εκτός εποχής.

Δεν είναι μεταρρύθμιση είναι αναχρονισμός. Και δεν βοηθά την ΝΔ να συναντήσει το «μεσαίο χώρο». Την καθιστά «ουρά των ακραίων»…

Η κυβέρνηση έχει δύο απλές επιλογές πλέον:

— Είτε θα καταργήσει πλήρως το αμαρτωλό «σχολικό βοήθημα», θα ενώσει ξανά τη κοινωνική της βάση και θα διασπάσει τους αντιπάλους της…

— Είτε θα επιμείνει πεισματωδώς στο αμαρτωλό «βοήθημα» (με κάποιες «κοσμητικές» τροποποιήσεις), θα διασπάσει τη βάση της και θα συσπειρώσει τον κόσμο εναντίον της.

Μεγάλα παιδιάκια είναι. Ας αποφασίσουν…

Αφιέρωμα στο νέο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, από το «Αντίβαρο».

«Επιστημοσύνη» και παιδαγωγική

22 Μαρτίου 2007

Ανακαλέστε το!

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
1η Φεβρουαρίου 2007

Δύο μόνο κουβέντες για το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού:

Να καταργηθεί!

Κι αν αυτές δεν αρκούν, ας πούμε και λίγες ακόμα:

* Η διδασκαλία της Ιστορίας σε μικρά παιδιά είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από την Ιστορική έρευνα στα Πανεπιστήμια. Κι αν αυτό δεν το έχουν αντιληφθεί οι κύριοι και οι κυρίες της Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τότε κάνουν λάθος επάγγελμα…
Στα Πανεπιστήμια η έρευνα της Ιστορίας έχει ως στόχο την ανακάλυψη της αλήθειας. Στα δημοτικά σχολεία η διδασκαλία της ιστορίας έχει πολύ διαφορετικό σκοπό: Να διαμορφώσει την ιστορική συνείδηση και την κοινωνικότητα του παιδιού. Δηλαδή να δημιουργήσει φρόνημα. Το επιτάσσει και το Σύνταγμα, άλλωστε, στο άρθρο 16 παράγραφος 2: «Η Παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους κι έχει σκοπό… την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης…».

* Στα παιδιά των 11 ετών δεν μαθαίνεις «μέθοδο ιστορικής έρευνας». «Μέθοδο» μαθαίνεις σε πρωτοετείς φοιτητές, άντε και σε τελειόφοιτους Λυκείου. Σε παιδιά 11 ετών δίνεις απαντήσεις και διαμορφώνεις προσωπικότητα.

* Τα περί «διδασκαλίας της μεθόδου χωρίς απόπειρα φρονηματισμού» σε παιδιά 11 ετών, δεν είναι «σύγχρονη παιδαγωγική». Είναι ακραία άποψη, που κυριάρχησε πρίν 40 χρόνια, δοκιμάστηκε σε πολλές χώρες και απέτυχε παντού. Σήμερα εγκαταλείπεται παντού: Στη Βρετανία (επί κυβερνήσεων Εργατικού Κόμματος) ανακαλύπτουν ξανά τη «βρετανικότητα». Εμείς αποδομούμε την «ελληνικότητα»! Στη Γαλλία, τόσο η Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ, όσο και ο Κεντροδεξιός Νικολά Σαρκοζύ διακηρύσσουν την ανάγκη επιστροφής της πειθαρχίας και των «γαλλικών αξιών» στα σχολεία. Εμείς απορρίπτουμε τις αξίες, και τις υποκαθιστούμε με «πολιτικώς ορθή» διαφώτιση.

* Το νέο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού γράφει ελάχιστα για την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης του 1821, ή για την Έξοδο του Μεσολογγίου. Γράφει όμως πολλά για την…ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο. Σχεδόν τίποτε για το ΟΧΙ του 1940, πολλά όμως για το… «Πολυτεχνείο»!

Για όνομα του Θεού! Όσοι κλειστήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβριο του 1973, είχαμε διδαχθεί τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα και την έξοδο του Μεσολογγίου. Ίσως γι’ αυτό νιώσαμε μέσα στο Πολυτεχνείο ως «ελεύθεροι πολιορκημένοι».

Είμαστε υπερήφανοι για ό,τι κάναμε τότε. Αλλά δεν μπλέκουμε τα σώβρακα με τις γραβάτες…

Κυρία υπουργέ, παρακαλώ ανακαλέστε το ανεκδιήγητο αυτό «πόνημα». Δεν παίρνει «βελτίωση». Πετάξτε το σκουπίδια. Θα εξιλεωθείτε κι εσείς και θα ανακουφίσετε τη μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.

Ανακαλέστε το…

«Επιστημοσύνη» και παιδαγωγική…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη
9η Μαρτίου 2007

Άλλο πράγμα η Ιστορία ως Επιστήμη κι άλλο πράγμα η διδασκαλία της Ιστορίας στο δημοτικά σχολεία…

Κι όχι μόνο της Ιστορίας. Τα περισσότερα απ’ όσα διδάσκουμε στα σχολεία – κι όχι μόνο στα δημοτικά – δεν είναι «επιστημονικά σωστά»:

Ούτε η Νευτώνεια Φυσική της βαρύτητας είναι απολύτως σωστή. Ούτε το ατομικό μοντέλο του Ράδδερφοντ ισχύει για τη σύγχρονη Φυσική. Ασφαλώς, δεν τα λέμε όλα στα παιδιά. Δεν τους λέμε ότι τα υποατομικά σωματίδια είναι «κβαντισμένα». Δεν τους λέμε ότι έχουν κυματοσυνάρτηση ότι είναι σωματίδια και κύματα ταυτόχρονα. Ούτε για τις ιδιοστροφορμές των υποατομικών σωματιδίων τους μιλάμε…

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους λέμε «ψέματα». Σημαίνει απλώς, ότι η διδασκαλία στα σχολεία είναι μια σταδιακή προσέγγιση του αντικειμένου και σταδιακή ωρίμανση του μαθητή.

Ύστερα, στην επιστήμη δεν υπάρχει «μοναδικη αλήθεια». Τέτοιες «βεβαιότητες» σπάνια υπάρχουν, ακόμα και στις λεγόμενες «ακριβείς επιστήμες», όπου τα μεγέθη είναι μετρήσιμα και οι θεωρίες πειραματικά επιβεβαιώσιμες.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, έχουμε διαφορετικές και συχνά αντίθετες μεταξύ τους – επιστημονικές απόψεις. Όποιος δεν το κατανοεί είναι μονομανής και ιδεοληπτικός.

Στην Ιστορία, ειδικότερα, έχουμε γεγονότα που γνωρίζουμε, υποθέσεις για όσα δεν γνωρίζουμε κι ερμηνείες γεγονότων. Έχουμε αλήθειες ανάμικτες με «μύθους». Καμμία ιστορική θεωρία δεν είναι απαλλαγμένη από υποθέσεις και μύθους.

Όποια «Ιστορία» κι αν διδάξουμε θα αναπαράγουμε κάποιους μύθους ανάμικτους με πραγματικά γεγονότα. Το ερώτημα είναι τι απ’ όλα αυτά είναι παιδιαγωγικό σωστό να διδάξουμε στα παιδιά, ως μια πρώτη προσέγγιση της ιστορίας τους: ώστε να τους αναδείξουμε θετικά πρότυπα, να τους καλλιεργήσουμε κοινωνικότητα κι αυτοσεβασμό. Όχι μίσος για τους άλλους. Αλλά ούτε αισθήματα περιφρόνησης για τον εαυτό τους, ούτε αποδόμησης της ιστορικής τους αυτοσυνειδησίας.

Πράγματι, υπάρχουν «αποδομητικές θεωρίες» της Ιστορίας. Δεν είναι όμως οι μόνες. Ο μεγάλος έλληνας ιστορικός , της Αριστεράς, μάλιστα, Νίκος Σβορώνος, κατακεραύνωσε αυτές τις «αποδομητικες προσεγγίσεις» απερίφραστα. Εν πάση περιπτώσει, σε καμμία χώρα δεν διδάσκουν τις αποδομητικές θεωρίες στα Δημοτικά σχολεία! Έλεος πια…

* Όσοι ακκίζονται ότι γνωρίζουν τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ αλήθεια, είναι συνήθως κακοί επιστήμονες.

* Όσοι βαυκαλίζονται ότι οι ίδιοι κατέχουν την «καθαρή ιστορία», πλήρως απαλλαγμένη από υποθέσεις και μύθους, είναι κακοί ιστορικοί.

* Κι όσοι εν ονόματι της «μοναδικής αλήθειας» που οι ίδιοι κατέχουν και της «καθαρής ιστορίας» που οι ίδιοι «διακονούν», αποδομούν την ιστορική αυτοσυνειδησία 11χρονων παιδιών, είναι κάκιστοι παιδαγωγοί.

Αφιέρωμα στο νέο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, από το «Αντίβαρο».