Posts Tagged ‘Πλεύρης’

Η αυτοάμυνα δεν είναι μόνον δικαίωμα, είναι υποχρέωσις

22 Ἰουνίου 2008

Δολοφονούν, τρομοκρατούν και καίνε βιβλία τα παρακρατικά αριστερά τσιράκια της Νέας Τάξης, με την ανοχή των καρπαζοεισπρακτόρων της νεοφιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας.

Όσο και να λυσσάνε όμως οι παρακρατικοί μισέλληνες αριστεροί άπλυτοι τραμπούκοι και οι κρατικοί συνοδοιπόροι και χορηγοί τους, οι Έλληνες δεν λυγίζουν και δεν ηττώνται. Και οι προδότες θα λάβουν τα επίχειρα των πράξεών τους από την Δικαιοσύνη της Πατρίδος όταν απελευθερωθεί η Ελλάς.


…ή έτσι, ή αλλιώς! (Πές τα, μεγάλε Κωνσταντίνε Πλεύρη!)
(Σχόλιο για παλαιότερο εμπρησμό του βιβλιοπωλείου του Αδώνιδος Γεωργιάδη)

Η αυτοάμυνα δεν είναι απλώς δικαίωμα. Είναι υποχρέωσις. Υποχρέωσις να παραδώσουμε ζωντανά στα παιδιά μας, αυτά που μας άφησαν οι πατεράδες μας και αμέτρητες προηγούμενες γενιές Ελλήνων προγόνων.

Θα πολεμήσουμε και εμείς για την Ελλάδα.

Aντισημίτες ή ανθέλληνες; (Πλεύρης και αστυνομικές διώξεις Δημητράδων)

6 Αὐγούστου 2007

Με ρωτάς φίλε μου για τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Απαντώ ξεκάθαρα.

Οι απόψεις του Πλεύρη κατά της δημοκρατίας, κατά των Εβραίων κ.ά. είναι γνωστές. Εγώ είμαι εντελώς αντίθετος με αυτά και ιδιαιτέρως με την αντιεβραϊκή συνωμοσιομανία ορισμένων, τα περί λευκής φυλής και Γ’ Ράιχ κάποιων άλλων (τί είναι αυτά; για τους Έλληνες θα μιλήσουμε καμμιά φορά επιτέλους; ), τις χούντες και άλλα φαιδρά τρίτων, κ.λπ., τα οποία μόνον δυσφήμιση προκαλούν στο εθνικιστικό κίνημα. (Αν μπορεί καν -που δεν μπορεί- να θεωρείται Έλλην εθνικιστής κάποιος που ιδανικά έχει την «λευκή φυλή» και τον Αδόλφο Χίτλερ και όχι την Ελλάδα (δεν αναφέρομαι στον Πλεύρη τώρα).) Ως προς δε την πολιτική δράση, ο Πλεύρης είναι πολύ αμφιλεγόμενος και στον ίδιο τον εθνικιστικό χώρο. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έκανε ποτέ χωριό με κανέναν, ακολούθησε μοναχική πορεία, και όποτε πήγε να συνεργαστεί με άλλους, η συνεργασία διελύθη κακήν-κακώς. (Προσωπικώς πιστεύω στον σύγχρονο, δημοκρατικό εθνικισμό, ο οποίος, στον ενεργό πολιτικό στίβο, υπηρετήθηκε με υπευθυνότητα κυρίως από νέους και μορφωμένους αγωνιστές του Ελληνικού Μετώπου. Ο εθνικισμός κατ’ εμέ, η εθνική ιδέα, είναι αναγκαίος ειδικώς σε μια δημοκρατική κοινωνία· είναι το αναγκαίο συνεκτικό πνεύμα, οι αρχές, ο πολιτισμός, οι κοινωνικές σχέσεις που συνέχουν την δημοκρατική κοινωνία και τής επιτρέπουν χάρη στις προσωπικές ελευθερίες να προοδεύσει και όχι να διαλυθεί από το αλληλοφάγωμα των ατομικών συμφερόντων και των ξένων επιβουλών. Τον εθνικισμό τον θέλω για την σύγχρονη, φιλελεύθερη δημοκρατία, λοιπόν. Αν κάποιοι εν έτει 2007 αρέσκονται στον Παπαδόπουλο και στον Χίτλερ, δεν μέ αφορούν εμένα και εν πολλοίς δεν τους θεωρώ καν εθνικιστές. (Παραπέμπω και στο κλασσικό πλέον άρθρο του κάθε άλλο παρά… ακροδεξιού Χρύσανθου Λαζαρίδη, «Πατριωτισμός: Η άγνωστη πλευρά του εκσυγχρονισμού».) Κλείνει η παρένθεσις.)

Ο Πλεύρης τώρα. Πέραν των αρνητικών, έχει προσφέρει και κάτι πολύ θετικό στον τόπο. Είναι από τους πρωτεργάτες της αναβιώσεως του ελληνοκεντρικού κινήματος, από αυτούς που πρωτοστάτησαν για να έρθει και πάλι στο φως η αρχαία Ελλάδα, να γνωρίσουμε και να νιώσουμε περηφάνεια για τους προγόνους και την κληρονομιά μας. Μια ολόκληρη γενιά νέων Ελλήνων έμαθε για την αρχαία Ελλάδα, το προγονικό μας κλέος το οποίο οι «προοδευτικοί» είχαν θάψει ως «φασιστικό», από την εκπομπή «Ιστορικές Μνήμες» του Κ. Πλεύρη (στα πρώτα χρόνια του τότε Τηλε-Σίτυ). Εγώ αυτό το αναγνωρίζω. Αυτό μόνο του βαραίνει στο ζύγι περισσότερο από όσο όλα τα αρνητικά. Από εκεί και πέρα δεν στέκομαι στον Πλεύρη, πάω σ’ άλλα. Αλλά από τον Πλεύρη έμαθαν πολλοί για αρχαία Ελλάδα· ενώ το Κ4Α αφορά τους ελαχίστους που το έχουν καν ακουστά (όχι πως ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είναι μέγιστη μορφή της νεωτέρας Ιστορίας μας, αλλά για όσους δηλώνουν θαυμαστές του χωρίς να είναι θαυμαστές του Μεταξά αλλά του Χίτλερ, δεν έχω καθόλου την ίδια καλή γνώμη – και πάλι ομιλώ γενικώς, δεν αναφέρομαι στον Κ. Πλεύρη).

Ο Πλεύρης λοιπόν, έμαθε σε πολύ κόσμο την αρχαία Ελλάδα. Δεύτερον. Είναι μερικά πράγματα που τολμά να τα πει και το όνομά τους, και πρέπει κάποιος να τα πει. Και είναι και ρήτωρ, πρέπει να το παραδεχθούμε, ο άνθρωπος! Τρίτον, είναι στόχος του Δημητρά και της διεθνούς εξουσίας, η οποία επιχειρεί να φιμώσει κάθε εθνική φωνή με την προπαγάνδα και το πρόσχημα του «αντιρατσισμού». Και αν σήμερα είναι ο Πλεύρης (ο οποίος στο ζήτημα του εβραϊκού ολοκαυτώματος μπορεί να έχει 100% άδικο, αλλά αυτό δεν είναι θέμα ούτε του Δημητρά, ούτε του δικαστηρίου), αύριο θα είναι ο κάθε πατριώτης. Επομένως, επ’ αυτού, επ’αυτού μόνον -τονίζω- είμαι με τον Πλεύρη.

Τελευταίον αλλά όχι έσχατον, είμαστε μάρτυρες μιας διεθνούς, και ιδιαιτέρως έντονης εν Ελλάδι τελευταίως, επιχειρήσεως καπηλείας του εβραϊκού ολοκαυτώματος, εκμεταλλεύσεως και σκυλεύσεως του εβραϊκού ολοκαυτώματος, καθαρά πολιτικής, ανήθικης, απολύτως εξουσιαστικής, με μόνον σκοπό την χάριν δήθεν του «αντιρατσισμού» και του «ανθρωπισμού», προώθησι της «πολυπολυτισμικότητος» (βλέπε νεοταξικού εθνομηδενισμού) και του αφελληνισμού. Είναι πρόκλησι, είναι αισχρό, είναι θρασύτατο να ονομάζεις την γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού «συνωστισμό» (επισήμως κυρωθείσα συμφωνία, τα Ελληνικά σχολικά βιβλία να τίθενται υπό την έγκρισιν των Τούρκων! ΦΕΚ, Αρ. Φυλλου 142/27 Ιουνίου 2001)) και να διδάσκεις βιβλία και DVD για το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Είναι πρόκλησι, είναι αισχρό, είναι θρασύτατο να περιορίζεις το Έπος του ’40 σε τρεις σκοπίμως άχρωμες γραμμές, να εξαφανίζεις εντελώς τον Μακεδονικό Αγώνα (μα εντελώς! και για νά ‘χουμε καλό ρώτημα, γιατί να μην μοιραστούν και να μην διδαχθούν τα βιβλία της μεγάλης λογοτέχνιδός μας Πηνελόπης Δέλτα στα σχολεία; τα βιβλία που μεγάλωσαν γενεές ολόκληρες Ελλήνων; μόνο κομμουνιστές συγγραφείς, έστω αξιόλογους, σαν την Διδώ Σωτηρίου, επιτρέπεται να μοιράζει στα παιδιά η Νέα Δημοκρατία; ) και να διδάσκεις βιβλία ολόκληρα, διαθεματικώς, σε όλες τις τάξεις και τα μαθήματα, για την ιστορική περιπέτεια ενός ξένου λαού, η οποία αποτελεί μόνον ένα κεφάλαιο του Β’ Π.Π. (τον οποίον, καθ’ ό,τι αφορά την Ελλάδα, έθαψες χυδαία). Και το χειρότερο, το πολύ χειρότερο, αυτά να γίνονται υπό τις οδηγίες και την επιβολή διεθνών κέντρων εξουσίας, State Department («Track Two: Beyond Traditional Diplomacy»), CDRSEE (Joint History Project – βλ. π.χ. παραπομπές εδώ), Task Force for International Cooperation on Holocaust, και δεν συμμαζεύεται.

Αυτό λέγεται διδασκαλία της Ιστορίας; Λέγεται γνωριμία με την ελληνοεβραϊκή κοινότητα; Όχι κύριοι, τίποτε από αυτά, και εις βάρος όλων αυτών, είναι:

ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ

Κοιτάξτε κατάντημα και φρίξτε, Έλληνες:

Υπουργείο Εθνικής (;) Παιδείας και Θρησκευμάτων, Report on the Teaching of the Holocaust in Greece, Athens, December 2006.

Υποβληθέν στο Task Force for International Cooperation on Holocaust Education, Remembrance and Research.

Υποβολή εκθέσεως πεπραγμένων στα αφεντικά!

Είκοσι σελίδες της εκθέσεως προς τα αφεντικά, για απαρίθμησι μόνον (!) του τι κάνουμε για την διδασκαλία της… εβραϊκής ιστορίας! Και στην ερώτησι του τι κάνουμε για την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας, η απάντησις είναι μία φράσις: λέμε ότι ήταν «συνωστισμός».

Ντροπή.

HELLENIC REPUBLIC
MINISTRY OF NATIONAL EDUCATION & RELIGIOUS AFFAIRS (MNERA)
SECRETARIAT FOR INTERCULTURAL EDUCATION & GREEK STUDIES ABROAD

Report on the Teaching of the Holocaust in Greece

Athens, December 2006

Dr Ismini Kriari – Catranis
Secretary for Intercultural Education and Greek Studies Abroad
Ministry of National Education & Religious Affairs
15 Mitropoleos St., 10185 Athens
Tel: 0030-210-3246471
Fax: 0030-210-3226313
e-mail: eidpode@ypepth.gr

Και λέγω τώρα εγώ: Σαν την γύφτικη αρκούδα μας κατάντησαν (οι ημέτεροι γραικύλοι, όχι κανένας ξένος) και σερνόμαστε, χαμερπείς δούλοι, από την μύτη. «Σαν την γύφτικη αρκούδα» που λέγει και στο παρακάτω βίντεο ο Κ. Πλεύρης. Ε, δεν έπρεπε κάποιος να τα πει;! Με το χέρι στην καρδιά, δείτε το βίντεο (και άλλα πολλά) και πείτε μου, δεν έχει δίκιο; Ε, ναι, λοιπόν, χίλιες φορές άδικο έχει για το εβραϊκό ολοκαύτωμα και την αντιεβραϊκή συνωμοσιολογία, αλλά εδώ πια, ν’ αγιάσει το στόμα του!

Φιλία ή εχθρότης Ελλήνων και Εβραίων; Μπερνάρ Λαζάρ και αντισημιτισμός.

4 Αὐγούστου 2007

Αναλυτική απάντηση στα γραφέντα, και πάλιν, περί Μπερνάρ Λαζάρ και πολυαίωνης αντιθέσεως Ελλήνων-Εβραίων. Επιθυμώ να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, διότι άλλοι από τους αναγνώστες θεωρούν αντιεβραϊκά τα γραφόμενά μου και άλλοι φιλοεβραϊκά! Ούτε το ένα, ούτε το άλλο! Εγώ την Ελλάδα κοιτάζω!

Εν γένει, λοιπόν, δεν διαφωνώ με αυτά που γράφεις, φίλε επιστολογράφε, αλλά πρόσεξε το δικό μου σκεπτικό. Γίνομαι σαφέστερος: συμφωνώ σχεδόν με όλα αυτά που πολύ σωστά γράφεις, και ορισμένοι κόλακες των εβραίων (από ραγιαδισμό και αρνησιπατρία, όχι από γνήσια εκτίμηση προς τον εβραϊκό λαό) θα έπρεπε να τά διαβάσουν, μήπως και ξεκολλήσει το μυαλό τους. (Προσθέτω, επίσης, ότι πρακτικώς δεν τίθεται θέμα συμμαχίας είτε με το Ισραήλ είτε με τους Άραβες, για τον απλούστατο λόγο ότι -όσο και αν ενοχλεί τον εγωισμό μας- ουδείς μάς έχει ανάγκη και ουδείς ζητά την συμμαχία μας. Όταν το Ισραήλ έχει ολόκληρες ΗΠΑ και τον διεθνή εβραϊσμό, οι δε Άραβες της Μέσης Ανατολής ένα δισεκατομμύριο μουσουλμάνους στον κόσμο, λες να καίγονται για την συμμαχία της Ελλάδος; Όμως, σχέσεις εντίμου και υπευθύνου συνεργασίας επί των διμερών ζητημάτων – π.χ. Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, αντιμετώπιση ισλαμικής τρομοκρατίας, στρατιωτική συνεργασία κ.ά. όχι ασήμαντα, είναι και δυνατή και αναγκαία. (Υπ’ όψιν ότι είχε προταθεί από το Ισραήλ στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα, πριν προταθεί στους Τούρκους. Εμείς αδρανήσαμε λόγω αριστερίστικου λαϊκισμού, και επωφελήθηκαν οι τούρκοι (μουσουλμάνοι, έστω και κεμαλικοί, εχθροί των Εβραίων)· αυτούς δεν τούς εμπόδισε κανένας αντισημιτισμός ή άλλη προκατάληψη. Και, εντάξει, προωθήθηκε από τα λόμπυ και συμφέροντα των ΗΠΑ το πράγμα, αλλά εμείς την ίδια περίοδος αγκαλιαζόμασταν με Αραφάτ, Καντάφι και άλλους αξύριστους και φωνάζαμε «αμερικάνοι και σιωνιστές, φονιάδες των λαών», ανεμίζοντας σφυροδρέπανα και πράσινους ήλιους. Δεν φταίνε για όλα οι Εβραίοι, λοιπόν.))

Το μόνο στο οποίο διαφωνώ μαζί σου, είναι ότι οποιαδήποτε συνεργασία αποκλείεται διότι το Ελληνικό πνεύμα είναι εγγενώς αντίθετο στον εβραϊκό υλισμό. Πολιτιστικές και ιστορικές αντιθέσεις υπάρχουν (και οι Εβραίοι, όντως, καθώς δεν μπορούσαν να έχουν γη, ούτε κράτος, εστράφησαν από νωρίς στο εμπόριο, στα χρηματιστηριακά και στις τέχνες). Αλλά τέτοιες ή άλλες πολιτιστικές αντιθέσεις ουδέποτε απέκλεισαν την συνεργασία στην εξωτερική πολιτική επί τη βάσει κοινών συμφερόντων. Έτσι γίνεται η υπεύθυνη εξωτερική πολιτική· βάσει γεωστρατηγικών συμφερόντων· όχι βάσει του αν… το Ελληνικό Δωδεκάθεο είναι ή όχι συμβατό με τον ανατολικό δεσποτισμό, ούτε με το αν οι Μακκαβαίοι και ο Ιώσηπος πολεμούσαν και κατηγορούσαν τους Έλληνες, ο δε Αντίοχος ο Δ’ και ο Απίων τους Εβραίους, πριν δυο χιλιάδες χρόνια! Σημειώνω, επίσης, διότι είναι ολέθριο να υποτιμάς τους ξένους (και δη τους αντιπάλους σου – εάν είναι αντίπαλοι) και να κλείνεις τα μάτια στην δική σου κατάσταση, ότι εμείς οι Έλληνες, με την μεταπρατική, παρακμιακή και ξενόδουλη κοινωνία και το κρατίδιό μας τους τελευταίους δύο αιώνες (πλην συντόμων αναλαμπών δόξης), θα έπρεπε, αντί να κατηγορούμε τους Εβραίους που έχουν βγάλει τόσους γίγαντες της επιστήμης, του πνεύματος και της τέχνης τους τελευταίους αιώνες -η αλήθεια να λέγεται-, και να λέμε ότι είναι… ανίκανοι για πνευματικό πολιτισμό -έλεος!-, αλλά και έχουν αποδείξει εμπράκτως την ζωτικότητα και τον πατριωτισμό τους, να στρωνόμασταν στην δουλειά μήπως και προκόψει η πατρίδα μας! Λαός που προδίδει την δική του Ιστορία και αφελληνίζει τα παιδιά του με το Ρεπούσειο ανοσιούργημα, δεν δικαιούται να κάνει υποδείξεις σε άλλους, πολύ δε περισσότερο να επικαλείται προγονικές δάφνες.

Αυτά δεν έχουν καμμία σχέση με την εβραιολαγνία των ημετέρων αρνησιπάτριδων “προοδευτικών” -το τονίζω και ελπίζω να γίνομαι κατανοητός-, αλλά και με την παγκόσμια εξουσία των φιλοεβραϊκών λόμπυ, μέσω της οποίας, και με τα προσχήματα του “αντιρατσισμού”, του “πολυπολιτισμού” κ.ά., με την πρόθυμη συνεργασία -και πρωτοβουλία- των ντόπιων λακέδων της Νέας Τάξης επιχειρείται ο αφελληνισμός του τόπου και η εξαφάνιση των εθνών της Γης. Οι διώξεις κατά της ελευθερίας του λόγου και η αστυνόμευση της σκέψης που εξαπολύουν οι φασίστες Δημητράδες και οι μιασματικοί “Ιοί” (τελευταίο κρούσμα: στις 5 Σεπτ. δικάζεται ο Κ. Πλεύρης, επί “ρατσισμώ”, για το βιβλίο του – και δεν μέ ενδιαφέρει τί λέει ο Πλεύρης (εγώ, σε ορισμένα διαφωνώ σαφώς)· εδώ είναι ζήτημα ελευθερίας του λόγου· οι νεοταξικοί φασίστες Δημητράδες, “Ιοί” και λοιποί, με πρόσχημα τον “αντιρατσισμό”, επιδιώκουν την δίωξη κάθε εθνικού φρονήματος· αύριο η καμπάνα θα χτυπήσει για εμάς), γίνεται πρωτίστως για πολιτικούς λόγους (κατεδάφιση της εθνικής ιδέας), και όχι από καμμιά αγάπη στους εβραίους. Προσβολή για την μνήμη των νεκρών του ολοκαυτώματος και των εβραίων της Ελλάδος είναι στην πραγματικότητα όλη αυτή η εβραιοκαπηλεία των “προοδευτικών” – το μίσος για την Ελλάδα είναι το κίνητρό τους, όχι η αγάπη για τους εβραίους (τις εβραϊκές κοινότητες, όχι τα διεθνή εξουσιαστικά όργανα) και τον εβραϊκό πολιτισμό. (Σκέπτομαι: Μόνον ζημιά κάνει στους εβραίους της Ελλάδος η νταβατζίδικη «προστασία» που τούς πουλάνε οι ανθέλληνες, «προστασία» η οποία κάνει κάθε πατριώτη Έλληνα να αγανακτεί! Θα πρέπει και οι ίδιοι οι εβραίοι της Ελλάδος να αποκηρύξουν τους Δημητράδες ξεκάθαρα, όπως στο παρελθόν απεκήρυξαν, προς τιμήν τους, της ανθελληνικές ντιρεκτίβες του Κέντρου Βίζενταλ.) Αλλά για το πού έχει φτάσει η ξενοκρατία, ο μισελληνισμός και η υποτέλεια (για να θυμηθώ τον τίτλο του εμβληματικού ιστορικού έργου του Κυριάκου Σιμόπουλου) σε αυτόν τον τόπο, θα ακολουθήσει νέο σημείωμα. (Επί του παρόντος, διαβάστε το καταπληκτικό άρθρο του αν. καθηγητού Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Κωνσταντίνου Ρωμανού, «Ολοκαύτωμα και διαπολιτισμική αγωγή στα ελληνικά σχολεία», και θα καταλάβετε πολλά για το πού τό πάνε μερικοί.)